பஞ்சதாऽவஸ்திதஃ ஸர்கோ த்யாயதோ ப்ரதிபோதவாந் । பஹிரந்தோऽப்ரகாஶஶ்ச ஸம்வ்ரு'தாத்மா நகாத்மகஃ
அந்த படைப்பு ஐந்து வகைகளாக இருந்தது; அவர் தியானித்தபோது அது வெளிப்படையாகவும் உள்ளார்ந்ததாகவும் இருந்தது, ஆனால் வெளிச்சமில்லாமல், மறைந்த இயல்புடன், மரங்களைப் போல் தோற்றமுடையதாக இருந்தது.
முக்யா நகா யதஃ ப்ரோக்தா முக்யஸர்கஸ்ததஸ்த்வயம் ௭ தம் த்ரு'ஷ்ட்வாऽஸாதகம் ஸர்கமமந்யதபரம் புநஃ
முக்கியமான மரங்கள் முதன்மை படைப்பாகக் கூறப்பட்டதால், இதை முதன்மை படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்த படைப்பு பயனில்லாததைப் பார்த்து, அவர் மறுபடியும் வேறு ஒரு படைப்பைச் செய்தார்.
தஸ்யாபித்யாயதஃ ஸர்கஸ்திர்யக்ஸ்த்ரோதோப்யவர்த்தத । யஸ்மாத்திர்யக்ப்ரவ்ரு'த்திஸ்ஸ திர்யக்ஸ்ரோதாஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ
அவர் தியானித்தபோது, அகலம் போக்கில் ஓடும் ஒரு படைப்பு தோன்றியது; அவற்றின் செயல்கள் அகலம் போக்கில் இருந்ததால், அது திர்யக்ஸ்ரோத்தஸ் படைப்பு என்று அறியப்படுகிறது.
பஶ்வாதயஸ்தே விக்யாதாஸ்தமஃப்ராயா ஹ்யவேதிநஃ । உத்பதக்ராஹிணஶ்சைவ தேऽஜ்ஞாநே ஜ்ஞாநமாநிநஃ
பசுக்கள் முதலான இவை எல்லாம் நன்கு அறியப்பட்டவை; இவை இருளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அறியாமையில் இருந்து தவறான வழியில் செல்பவை; அறிவில்லாத போதும், தாம் அறிவுடையவர்கள் என்று எண்ணுகின்றன.
அஹம்க்ரு'தா அஹம்மாநா அஷ்டாவிம்ஶத்வதாத்மகாஃ । அதஃ ப்ரகாஶாஸ்தே ஸர்வே ஆவ்ரு'தாஶ்ச பரஸ்பரம்
இவை அகந்தை மற்றும் பெருமை கொண்டவை, இருபத்து எட்டு வகைகள் உள்ளன; இவை எல்லாம் வெளிப்பட்டாலும், ஒன்றுக்கொன்று மறைந்தவையாக இருக்கின்றன.
தமப்யஸாதகம் மத்வா த்யாயதோந்யஸ்ததோऽபவத் । ஊர்த்வஸ்ரோதாஸ்த்ரு'தீயஸ்து ஸாத்த்விகோர்த்வமவர்த்தத
அந்த படைப்பும் பயனில்லாதது என்று எண்ணி, அவர் மேலும் தியானித்தபோது, மூன்றாவது சாத்த்விகமான, மேலே செல்லும் உருவான ஊர்த்வஸ்ரோத்தஸ் படைப்பு தோன்றியது.
தே ஸுகப்ரீதிபஹுலா பஹிரந்தஶ்ச நாவ்ரு'தாஃ । ப்ரகாஶா பஹிரந்தஶ்ச ஊர்த்வஸ்ரோதோத்பவாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ
அவை ஆனந்தம் மற்றும் மகிழ்ச்சி நிறைந்தவை; உள்ளும் புறமும் தடையில்லாமல், வெளிச்சம் நிரம்பி, மேலே செல்லும் படைப்பாக அறியப்படுகின்றன.
துஷ்டாத்மாநஸ்த்ரு'தீயஸ்து தேவஸர்கஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ । தஸ்மிந்ஸர்கேபவத்ப்ரீதிர்நிஷ்பந்நே ப்ரஹ்மணஸ்ததா
சாந்தமான மனம் கொண்ட இந்த மூன்றாவது படைப்பு தேவர்களின் படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்த படைப்பு நிறைவேறியபோது, பிரமாவுக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
ததோந்யம் ஸ ததா தத்யௌ ஸாதகம் ஸர்கமுத்தமம் . அஸாதகாம்ஸ்து தாஞ்ஜ்ஞாத்வா முக்யஸர்காதிஸம்பவாந்
அப்போது அவர் இன்னொரு சிறந்த, பயனுள்ள படைப்பை யோசித்தார்; முன்பு ஏற்பட்ட முதன்மை படைப்பு முதலியவை பயனில்லாதவை என்று அறிந்தார்.
ததாபித்யாயதஸ்தஸ்ய ஸத்யாபித்யாயிநஸ்ததஃ । ப்ராதுர்பபூவ சாவ்யக்தாதர்வாக்ஸ்ரோதாஸ்து ஸாதகஃ
அவர் உண்மையான எண்ணத்துடன் தியானித்தபோது, அவ்யக்தத்திலிருந்து கீழே செல்லும், பயனுள்ள படைப்பு தோன்றியது.
யஸ்மாதர்வாக்வ்யவர்த்தந்த ததோர்வாக்ஸ்ரோதஸஸ்து தே । தே ச ப்ரகாஶபஹுலாஸ்தமோத்ரி க்தா ரஜோதிகாஃ
மேல் நோக்கிச் செல்லும் வழியை அவர்கள் விட்டு விலகியதால், அந்த வார்த்தைகளின் ஓட்டம் அவர்களுக்கே உரியது ஆனது; அவை வெளிச்சம் நிறைந்திருந்தும், இருள் சூழ்ந்தும், ஆசை அதிகமாகவும் இருந்தன.
தஸ்மாத்தே துஃகபஹுலா பூயோபூயஶ்ச காரிணஃ । ப்ரகாஶா பஹிரந்தஶ்ச மநுஷ்யாஃ ஸாதகாஸ்து தே
அதனால், அவர்கள் துன்பம் நிறைந்தவர்களாக, மீண்டும் மீண்டும் செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர்; மனிதர்கள் வெளியில் மற்றும் உள்ளிலும் வெளிப்படுகின்றவர்கள், முயற்சி செய்பவர்களாக இருக்கின்றனர்.
இத்யேதே கதிதாஃ ஸர்காஃ ஷடத்ர முநிஸத்தம । ப்ரதமோ மஹதஃ ஸர்கோ விஜ்ஞேயோ ப்ரஹ்மணஸ்து ஸஃ
இவ்வாறு, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த ஆறு படைப்புகளும் இங்கு கூறப்பட்டுள்ளன; முதல் படைப்பு மகத் என அழைக்கப்படுகிறது, அது பிரம்மாவுக்குரியது.
தமோமோஹோ மஹாமோஹஸ்தாமிஸ்ரோ ஹ்யந்தஸம்ஜ்ஞிதஃ । அவித்யா பம்சபர்வைஷா ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மநஃ ॥௫ பஞ்சதாऽவஸ்திதஃ ஸர்கோ த்யாயதோ ப்ரதிபோதவாந் । பஹிரந்தோऽப்ரகாஶஶ்ச ஸம்வ்ரு'தாத்மா நகாத்மகஃ ॥௬ முக்யா நகா யதஃ ப்ரோக்தா முக்யஸர்கஸ்ததஸ்த்வயம்
அந்த மஹா மோகமே இருளில் பிறந்தது — தமஸ்‑மோஹம் என்றும் கண்ணுடைப்பு என்ற ஒன்றுபோலவே மோஹமுமாகும்; இந்த ஐந்த்வகையான ஆண்டறிவின்மை அந்த மகா‑மனுஷனுக்குள் எழுந்தது. ஐந்த்வேறு வடிவத்தில் உறுதியாக உண்டானது; அதனை யோசித்தாலே அச்சாலாக்கப்படாதவன் விழிப்படைவான்; அது உள்ளும் வெளியும் ஆகிலும் ஒளியின்மையுடையது, தன்னைச் சுற்றி ஏறும், நகரமில்லா சுயம்.