பரமார்தஸ்த்வமேவைகோ நாந்யோஸ்தி ஜகதஃ பதே । தவைஷ மஹிமா யேந வ்யாப்தமேதச்சராசரம்
உலக நாதா, நீயே உயர்ந்த உண்மை; வேறு எதுவும் இல்லை; உன் மகிமையால் இந்தச் சஞ்சரிக்கும் நிலைமையற்ற உலகம் முழுவதும் நிறைந்துள்ளது.
யதேதத்ரு'ஶ்யதே மூர்த்தமேதஜ்ஜ்ஞாநாத்மநஸ்தவ । ப்ராந்திஜ்ஞாநேந பஶ்யந்தி ஜகத்ரூ பமயோகிநஃ
இங்கு காணப்படும் எல்லா உருவங்களும் உண்மையில் உன் அறிவின் உருவமே; ஆனால் அறிவு மயக்கம் கொண்ட யோகிகள் உலகத்தை வேறுபட்டதாகப் பார்க்கின்றனர்.
ஜ்ஞாநஸ்வரூபமகிலம் ஜகதேததபுத்தயஃ । அர்தஸ்வரூபம் பஶ்யந்தோ ப்ராம்யந்தே மோஹஸம்ப்லவே
அறிவில்லாதவர்கள் இந்த உலகத்தை பொருளாகவே பார்க்கிறார்கள்; பொருள் என்று எண்ணி, மாயையின் பெருங்கடலில் அலைந்து திரிகிறார்கள்.
யே து ஜ்ஞாநவிதஃ ஶுத்தசேதஸஸ்தேऽகிலம் ஜகத் । ஜ்ஞாநாத்மகம் ப்ரபஶ்யந்தி த்வத்ரூ பம் பரமேஶ்வர
ஆனால் அறிவை உணரும் தூய மனம் கொண்டவர்கள், இந்த உலகம் முழுவதும் அறிவாகவே உள்ளது என்று பார்க்கிறார்கள்; உன்னுடைய உருவமே பரமேசுவரன் என்று உணர்கிறார்கள்.
ப்ரஸீத ஸர்வ ஸர்வாத்மந்பவாய ஜகதாமிமாம் । உத்தரோர்வீமமேயாத்மஞ்சந்நோ தேஹ்யப்ஜலோசந
அனைத்து உலகங்களுக்காக, எல்லாம் உடையவரும், எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்தவரும் ஆனாய், தயை காட்டும் அருளாளா, இந்த பூமியை உயர்த்தி எங்களை காப்பாற்றும் தாமரைக் கண்களையுடையவனே, உன் அருளை வழங்கும்.
ஸத்த்வோத்ரி க்தோऽஸி பகவந் கோவிம்த ப்ரு'திவீமிமாம் । ஸமுத்தர பவாயேஶ ஶந்நோ தேஹ்யப்ஜலோசந
பெரும் நல்லொழுக்கம் நிறைந்த கோவிந்தா, உயிர்கள் எல்லாம் உன்னிடம் சார்ந்திருக்கின்றன; எங்கள் நன்மைக்காக இந்த பூமியை உயர்த்தும், தாமரைக் கண்களையுடையவனே, உன் அருளை வழங்கும்.
ஸர்கப்ரவ்ரு'த்திர்பவதோ ஜகதாமுபகாரிணீ । பவத்வேஷா நமஸ்தேऽஸ்து ஶந்நோ தேஹ்யப்ஜலோசந
உலகங்களுக்கு நன்மை தரும் இந்த படைப்புப் பணி உன்னிடமிருந்து நடைபெறட்டும்; உமக்கு வணக்கம், தாமரைக் கண்களையுடையவனே, எங்களுக்கு அருள் புரியும்.
ஶ்ரீபராஶர உவாச। ஏவம் ஸம்ஸ்தூயமாநஸ்து பரமாத்மா மஹீதரஃ । உஜ்ஜஹார க்ஷிதிம் க்ஷிப்ரம் ந்யஸ்தவாம்ஶ்ச மஹாம்பஸி
ஸ்ரீ பராசரர் கூறுகிறார்: இப்படிச் புகழப்பட்ட பரமாத்மா, பூமியைத் தாங்குபவன், விரைவாக அந்த பூமியை உயர்த்தி, பெரிய நீரில் வைத்து அருளினார்.
தஸ்யோபரி ஜலௌகஸ்ய மஹதீ நௌரிவ ஸ்திதா । விததத்த்வாத்து தேஹஸ்ய ந மஹீ யாதி ஸம்ப்லவம்
அந்த பெரும் நீரின் நடுவில், அவன் மீது பூமி ஒரு பெரிய படகைப் போல நிலைத்திருந்தது; அவனது பரந்த உடலால் பூமி மூழ்கவில்லை.
ததஃ க்ஷிதிம் ஸமாம் க்ரு'த்வா ப்ரு'திவ்யாம் ஸோசிநோத்கிரீந் । யதாவிபாகம் பகவாநநாதிஃ பரமேஶ்வரஃ
பிறகு, அந்த ஆதியில்லாத பரமேஸ்வரன் பூமியை சமமாக்கி, மலைகளை தகுந்த இடங்களில் அமைத்தான்.
ப்ராக்யஸர்கதக்தாநகிலாந்பர்வதாந்ப்ரு'திவீதலே । அமோகேந ப்ரபாவேண ஸஸர்ஜாமோகவாஞ்சிதஃ
முந்தைய படைப்பில் அழிந்திருந்த எல்லா மலைகளையும், தன் தவறாத வல்லமையால், எந்த விருப்பமும் இல்லாமல், பூமியில் உருவாக்கினான்.
பூவிபாகம் ததஃ க்ரு'த்வா ஸப்தத்வீபாந்யதாததம் । பூராத்யாம்ஶ்சதுரோ லோகாந்பூர்வவத்ஸமகல்பயத்
பிறகு, பூமியைப் பிரித்து, ஏழு தீவுகளாகவும், முன்புபோல் பூ முதலான நான்கு உலகங்களையும் அமைத்தான்.
ப்ரஹ்மரூபதரோ தேவஸ்ததோऽஸௌ ரஜஸா வ்ரு'தஃ । சகார ஸ்ரு'ஷ்டிம் பகவாம்ஶ்சதுர்வக்த்ரதரோ ஹரிஃ
பிறகு, அந்த தேவன், பிரம்மா வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, இராஜச குணத்தில் ஆழ்ந்து, நான்கு முகங்களுடன் கூடிய ஹரியாக இருந்து படைப்பை நிகழ்த்தினார்.
நிமித்தமாத்ரமேவாऽஸௌ ஸ்ரு'ஜ்யாநாம் ஸர்ககர்மணி । ப்ரதாநகாரணீபூதா யதோ வை ஸ்ரு'ஜ்யஶக்தயஃ
அவன் படைப்பில் காரணமாக இருப்பவன் மட்டும்; ஏனெனில் படைப்புக்கான சக்திகள் தாமாகவே முதன்மை காரணமாகின்றன.
நிமித்தமாத்ரம் முக்த்வைவம் நாந்யத்கிம்சிதபேக்ஷதே । நீயதே தபதாம் ஶ்ரேஷ்ட ஸ்வஶக்த்யா வஸ்து வஸ்துதாம்
இப்படிப் படைப்பில் அவன் சாதனமாக இருப்பதைத் தவிர, வேறு எதையும் அவன் எதிர்பார்ப்பதில்லை; தவத்திலே சிறந்தவரே, தன் சக்தியால் ஒவ்வொன்றும் தன் இயல்பை அடைகிறது.
ஶ்ரீமைத்ரேய உவாச யதா ஸஸர்ஜ தேவோऽஸௌ தேவர்ஷிபித்ரு'தாநவாந் । மநுஷ்யதிர்யக்வ்ரு'க்ஷாதீந்பூவ்யோமஸலிலௌகஸஃ
மைத்திரேயர் கேட்டார்: அந்த தெய்வீகன் எவ்வாறு தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், தானவர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், மரங்கள் மற்றும் நிலம், ஆகாயம், நீரில் வாழும் உயிர்களை உருவாக்கினார் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
யத்குணம் யத்ஸ்வபாவம் ச யத்ரூ பம் ச ஜகத்த்விஜ। ஸர்காதௌ ஸ்ரு'ஷ்டவாந்ப்ரஹ்மா தந்மமாசக்ஷ்வ க்ரு'த்ஸ்நஶஃ
துவிஜனே, பிரமா படைப்பின் ஆரம்பத்தில் உலகில் எந்த குணங்கள், இயல்புகள், வடிவங்கள் உருவானன என்பதை முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
ஶ்ரீபராஶர உவாச மைத்ரேய கதயாம்யேதச்ச்ரு'ணுஷ்வ ஸுஸமாஹிதஃ । யதா ஸஸர்ஜ தேவோஸௌ தேவாதீநகிலாந்விபுஃ
பராசரர் சொன்னார்: மைத்திரேயா, நான் இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்; நீ முழு கவனத்துடன் கேள், அந்த பரமன் எவ்வாறு தேவர்களையும் மற்ற உயிர்களையும் படைத்தான் என்பதை.
ஸ்ரு'ஷ்டிம் சிம்தய தஸ்தஸ்ய கல்பாதிஷு யதா புரா । அபுத்திபூர்வகஃ ஸர்கஃ ப்ராதுர்பூதஸ்தமோமயஃ
அவர் படைப்பை யோசித்தபோது, பழைய காலங்களில் போலவே, கற்பத்தின் தொடக்கத்தில் அறிவில்லாத, இருளால் நிரம்பிய ஒரு படைப்பு தோன்றியது.
தமோமோஹோ மஹாமோஹஸ்தாமிஸ்ரோ ஹ்யந்தஸம்ஜ்ஞிதஃ । அவித்யா பம்சபர்வைஷா ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மநஃ
அந்த இருள் தான் மாயை, பெரிய மாயை, தாமிஸ்ரம் என்றும் அந்தஸம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; இந்த அறியாமை ஐந்து வகைகளாக அந்த மகானிடமிருந்து தோன்றியது.
பஞ்சதாऽவஸ்திதஃ ஸர்கோ த்யாயதோ ப்ரதிபோதவாந் । பஹிரந்தோऽப்ரகாஶஶ்ச ஸம்வ்ரு'தாத்மா நகாத்மகஃ
அந்த படைப்பு ஐந்து வகைகளாக இருந்தது; அவர் தியானித்தபோது அது வெளிப்படையாகவும் உள்ளார்ந்ததாகவும் இருந்தது, ஆனால் வெளிச்சமில்லாமல், மறைந்த இயல்புடன், மரங்களைப் போல் தோற்றமுடையதாக இருந்தது.
முக்யா நகா யதஃ ப்ரோக்தா முக்யஸர்கஸ்ததஸ்த்வயம் ௭ தம் த்ரு'ஷ்ட்வாऽஸாதகம் ஸர்கமமந்யதபரம் புநஃ
முக்கியமான மரங்கள் முதன்மை படைப்பாகக் கூறப்பட்டதால், இதை முதன்மை படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்த படைப்பு பயனில்லாததைப் பார்த்து, அவர் மறுபடியும் வேறு ஒரு படைப்பைச் செய்தார்.
தஸ்யாபித்யாயதஃ ஸர்கஸ்திர்யக்ஸ்த்ரோதோப்யவர்த்தத । யஸ்மாத்திர்யக்ப்ரவ்ரு'த்திஸ்ஸ திர்யக்ஸ்ரோதாஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ
அவர் தியானித்தபோது, அகலம் போக்கில் ஓடும் ஒரு படைப்பு தோன்றியது; அவற்றின் செயல்கள் அகலம் போக்கில் இருந்ததால், அது திர்யக்ஸ்ரோத்தஸ் படைப்பு என்று அறியப்படுகிறது.
பஶ்வாதயஸ்தே விக்யாதாஸ்தமஃப்ராயா ஹ்யவேதிநஃ । உத்பதக்ராஹிணஶ்சைவ தேऽஜ்ஞாநே ஜ்ஞாநமாநிநஃ
பசுக்கள் முதலான இவை எல்லாம் நன்கு அறியப்பட்டவை; இவை இருளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அறியாமையில் இருந்து தவறான வழியில் செல்பவை; அறிவில்லாத போதும், தாம் அறிவுடையவர்கள் என்று எண்ணுகின்றன.
அஹம்க்ரு'தா அஹம்மாநா அஷ்டாவிம்ஶத்வதாத்மகாஃ । அதஃ ப்ரகாஶாஸ்தே ஸர்வே ஆவ்ரு'தாஶ்ச பரஸ்பரம்
இவை அகந்தை மற்றும் பெருமை கொண்டவை, இருபத்து எட்டு வகைகள் உள்ளன; இவை எல்லாம் வெளிப்பட்டாலும், ஒன்றுக்கொன்று மறைந்தவையாக இருக்கின்றன.
தமப்யஸாதகம் மத்வா த்யாயதோந்யஸ்ததோऽபவத் । ஊர்த்வஸ்ரோதாஸ்த்ரு'தீயஸ்து ஸாத்த்விகோர்த்வமவர்த்தத
அந்த படைப்பும் பயனில்லாதது என்று எண்ணி, அவர் மேலும் தியானித்தபோது, மூன்றாவது சாத்த்விகமான, மேலே செல்லும் உருவான ஊர்த்வஸ்ரோத்தஸ் படைப்பு தோன்றியது.
தே ஸுகப்ரீதிபஹுலா பஹிரந்தஶ்ச நாவ்ரு'தாஃ । ப்ரகாஶா பஹிரந்தஶ்ச ஊர்த்வஸ்ரோதோத்பவாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ
அவை ஆனந்தம் மற்றும் மகிழ்ச்சி நிறைந்தவை; உள்ளும் புறமும் தடையில்லாமல், வெளிச்சம் நிரம்பி, மேலே செல்லும் படைப்பாக அறியப்படுகின்றன.
துஷ்டாத்மாநஸ்த்ரு'தீயஸ்து தேவஸர்கஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ । தஸ்மிந்ஸர்கேபவத்ப்ரீதிர்நிஷ்பந்நே ப்ரஹ்மணஸ்ததா
சாந்தமான மனம் கொண்ட இந்த மூன்றாவது படைப்பு தேவர்களின் படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்த படைப்பு நிறைவேறியபோது, பிரமாவுக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
ததோந்யம் ஸ ததா தத்யௌ ஸாதகம் ஸர்கமுத்தமம் . அஸாதகாம்ஸ்து தாஞ்ஜ்ஞாத்வா முக்யஸர்காதிஸம்பவாந்
அப்போது அவர் இன்னொரு சிறந்த, பயனுள்ள படைப்பை யோசித்தார்; முன்பு ஏற்பட்ட முதன்மை படைப்பு முதலியவை பயனில்லாதவை என்று அறிந்தார்.
தமோமோஹோ மஹாமோஹஸ்தாமிஸ்ரோ ஹ்யந்தஸம்ஜ்ஞிதஃ । அவித்யா பம்சபர்வைஷா ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மநஃ ॥௫ பஞ்சதாऽவஸ்திதஃ ஸர்கோ த்யாயதோ ப்ரதிபோதவாந் । பஹிரந்தோऽப்ரகாஶஶ்ச ஸம்வ்ரு'தாத்மா நகாத்மகஃ ॥௬ முக்யா நகா யதஃ ப்ரோக்தா முக்யஸர்கஸ்ததஸ்த்வயம்
அந்த மஹா மோகமே இருளில் பிறந்தது — தமஸ்‑மோஹம் என்றும் கண்ணுடைப்பு என்ற ஒன்றுபோலவே மோஹமுமாகும்; இந்த ஐந்த்வகையான ஆண்டறிவின்மை அந்த மகா‑மனுஷனுக்குள் எழுந்தது. ஐந்த்வேறு வடிவத்தில் உறுதியாக உண்டானது; அதனை யோசித்தாலே அச்சாலாக்கப்படாதவன் விழிப்படைவான்; அது உள்ளும் வெளியும் ஆகிலும் ஒளியின்மையுடையது, தன்னைச் சுற்றி ஏறும், நகரமில்லா சுயம்.