ப்ரஹ்மணோ திவஸே ப்ரஹ்மந்மநவஸ்து சதுர்தஶ । பவந்தி பரிமாணம் ச தேஷாம் காலக்ரு'தம் ஶ்ர்ரு'ணு
பிரம்மாவின் ஒரு பகலில் பதினான்கு மனுக்கள் இருக்கின்றனர், பிராமணனே; அவர்களது கால அளவைக் கணக்காகக் கேள்.
ஸப்தர்ஷயஃ ஸுராஃ ஶக்ரோ மநுஸ்தத்ஸூநவோ ந்ரு'பாஃ । ஏககாலே ஹி ஸ்ரு'ஜ்யந்தே ஸம்ஹ்ரியந்தே ச பூர்வவத்
ஏழு முனிவர்கள், தேவர்கள், இந்திரன், மனு மற்றும் அவன் மக்களான அரசர்கள் — இவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் உருவாக்கப்பட்டு, முன்புபோல் அழிக்கப்படுகிறார்கள்.
சதுர்யகுணாம் ஸம்க்யாதா ஸாதிகா ஹ்ரோகாஸப்ததிஃ । மந்வந்தரம் மநோஃ காலஃ ஸுராதீநாம் ச ஸத்தம
எழுபத்து ஒன்று மற்றும் சிறிது அதிகமானது நான்கு மடங்கு செய்யப்பட்ட அளவே மனுவின் காலமாகும், அது மனுவுக்கும் தேவர்களுக்கும் காலமாகும், சிறந்தவரே.
அஷ்டௌ ஶத ஸஹஸ்த்ராணி திவ்யயாம் ஸம்க்யயா ஸ்ம்ரு'தம் । த்விபத்ரசாஶத்ததாந்யாநி ஸஹஸ்த்ராண்யதிகாநி து
எட்டு இலட்சத்து எழுபத்தி இரendu ஆயிரம் தெய்வீக ஆண்டுகள் என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; அதைவிட இருமடங்கு மற்றும் கூடுதல் ஆயிரங்களும் உள்ளன.
த்ரிம்ஶத்கோட்யஸ்து ஸம்பூர்ணாஃ ஸம்க்யாதாஃ ஸம்க்யாயா த்விஜ । ஸப்தஷஷ்டிஸ்ததாந்யாநி நியுதாநி மஹாமுநே
முப்பது கோடி என்பது முழு எண்ணிக்கையாகக் கொள்ளப்படுகிறது, துவிஜனே; அதோடு அறுபத்து ஏழு நியுதங்களும் உள்ளன, மகா முனிவரே.
விம்ஶதிஸ்து ஸஹ்ஸ்த்ராணி காலோऽயமதிகம் விநா । மந்வந்தரஸ்ய ஸட்கயேயம் மாநுஷைர்வத்ஸரைர்த்விஜ
இருபது ஆயிரம் ஆண்டுகள் கூடுதலாகும்; இது மனித ஆண்டுகளில் ஒரு மன்வந்தரத்தின் கணக்காகும், துவிஜனே.
சதுர்தஶகுணோ ஹ்யோஷ காலோ ப்ராஹ்மமஹஃ ஸ்ம்ரு'தம் । ப்ராஹ்மோ நைமித்திகோ நாம தஸ்யாந்தே ப்ரதிஸத்ர்சரஃ
அந்த காலத்தின் பதினான்கு மடங்கு பிரம்மாவின் ஒரு பகலாகக் கருதப்படுகிறது; அதன் முடிவில் நைமித்திகம் எனப்படும் லயமும் நிகழ்கிறது.
ததா ஹீ தஹ்ராதே ஸர்வம் த்ரைலோக்யம் பூர்புவாதிகம் । ஜநம் ப்ரயாந்தி தாபார்தா மஹர்லோகநிவாஸிநஃ
அந்த நேரத்தில் மூன்று உலகங்களும் — பூ, புவ, முதலியவை — அனைத்தும் அழிகின்றன; மகர்லோகத்தில் வாழ்பவர்கள் வெப்பத்திலிருந்து தப்பிக்க ஜனலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்.
ஏகார்ணவே து த்ரைலோக்யே ப்ரஹ்ம நாராயணாத்மகஃ । போகிஶய்யாம் கதஃ ஶேதே த்ரைலோக்யக்ராஸப்ரு'ம்ஹிதஃ
மூன்று உலகங்களும் ஒரே கடலாகும் போது, நாராயணரின் அம்சமான பிரம்மா, பாம்பின் படுக்கையில் உலகங்களை உட்கொண்ட பெருமையுடன் உறங்குகிறார்.
ஜநஸ்தைர்யோகிபிர்தேவாஶ்சிந்த்யமாநோऽப்ஜஸம்பவஃ । தத்ப்ரமாணாம் ஹி தாம் ராத்ரிம் ததந்தே ஸ்ரு'ஜதே புநஃ
ஜனலோகத்தில் உள்ள தேவர்கள் மற்றும் யோகிகள் தாமரைப்பூவில் பிறந்தவரை தியானிக்கிறார்கள்; அந்த இரவு சம அளவு நீடிக்கிறது; அதன் முடிவில் அவர் மீண்டும் படைக்கிறார்.
ஏவம் து ப்ரஹ்மணோ வர்ஷமேவம் வர்ஷஶதம் ச யத் । ஶதம் ஹி தஸ்ய வர்ஷாணாம் பரமாயுர்மஹாத்மநஃ
இப்படிப் பிரமாவின் ஒரு வருடம் கூறப்பட்டபடி உள்ளது; அந்த மாதிரி நூறு ஆண்டுகள் அவனுடைய ஆயுள். அந்த மகானுக்கு நூறு ஆண்டுகளே மிகுதி ஆயுள் என்று அறியப்படுகிறது.
ஏகமஸ்ய வ்யதீதம் து பரார்த்த ப்ரஹ்மணோऽநக । தஸ்யாந்தேऽபூந்மஹாகல்பஃ பாத்ய இத்யபிவிஶ்ருதஃ
பாவமில்லாதவரே, பிரமாவின் ஒரு பரார்த்தம் கடந்துவிட்டது; அதன் முடிவில் பாத்யம் என்று புகழப்படும் பெரிய கற்பம் ஏற்பட்டது.
த்விதீயஸ்ய பரார்த்தஸ்ய வர்தமாநஸ்ய வை த்விஜ । வாராஹ இதி கல்போऽயம் ப்ரதமஃ பரிகீர்திதஃ
துவிஜனே, இரண்டாம் பரார்த்தம் தற்போது நடைபெறுகிறது; அதில் முதல் கற்பம் வாராகம் என்று புகழப்படுகிறது.
ஶ்ரீமைத்ரேய உவாச । ப்ரஹ்மாநாராயணாக்யோऽஸௌ கல்பாதௌ பகவாந்யதா । ஸஸர்ஜ ஸர்வபூதாநி ததாசக்ஷ்வ மஹாமுநே
ஸ்ரீ மைத்ரேயர் கூறினார்: கல்பத்தின் ஆரம்பத்தில், பிரம்மா நாராயணன் என அழைக்கப்படும் பகவான் எவ்வாறு அனைத்து உயிரினங்களையும் படைத்தார் என்பதைச் சொல்லுங்கள், மகா முனிவரே.
ஶ்ரீபராஶர உவாச । ப்ரஜாஃ ஸஸர்ஜ பகவாந்ப்ரஹ்மா நாராயணாத்மகஃ । ப்ரஜாபதிபதிர்தேவோ யதா தந்மே நிஶாமய
ஸ்ரீ பராசரர் கூறினார்: நாராயணன் இயல்பாக உள்ள பிரம்மா பகவான் உயிர்களை படைத்தார்; அந்த பிரஜாபதிகளின் தலைவன் தேவன் எவ்வாறு படைத்தார் என்பதை நீ கேள்.
அதீதகல்பாவஸாநே நிஶாஸுப்தோத்திதஃ ப்ரபுஃ । ஸத்த்வோத்ரி க்தஸ்ததா ப்ரஹ்மா ஶூந்யம் லோகமவைக்ஷத
முந்தைய கல்பம் முடிந்தபோது, இரவு முடிந்து விழித்த பிரம்மா, சத்த்வ குணம் நிறைந்தவர், உலகம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்தார்.
நாராயணஃ பரோऽசிந்த்யஃ பரோஷாமபி ஸ ப்ரபுஃ । ப்ரஹ்மஸ்வரூபீ பகவாநநாதிஃ ஸர்வஸம்பவஃ
நாராயணன் உயர்ந்தவன், யாராலும் கருத முடியாதவன், எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவன்; அந்த பகவான் பிரம்மாவின் வடிவம், ஆதியும் எல்லாவற்றின் ஆதாரமும்.
இமம் சோதாஹரந்த்யத்ர ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி । ப்ரஹ்மஸ்வரூபிணம் தேவம் ஜகதஃ ப்ரபவாப்யயம்
இங்கு நாராயணனைப் பற்றிய ஒரு பாடல் கூறப்படுகிறது: பிரம்மாவின் வடிவமான அந்த தேவன் உலகத்தின் தோற்றமும் அழிவும் ஆவார்.
ஆபோ நாரா இதி ப்ரோக்தா ஆபோ வை நரஸூநவஃ । அயநம் தஸ்ய தாஃ பூர்வம் தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ
நீர் 'நாரா' என அழைக்கப்படுகிறது; நீர் நரனின் பிள்ளைகள் என்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த நீர் முதலில் அவனிடம்தான் இருந்தது; அதனால் அவன் 'நாராயணன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
தோயாந்தஃஸ்தாம் மஹீம் ஜ்ஞாத்வா ஜகத்யேகார்ணவீக்ரு'தே । அநுமாநாத்ததுத்தாரம் கர்துகாமஃ ப்ரஜாபதிஃ
உலகம் முழுவதும் ஒரே பெருங்கடலாக இருந்தபோது, நீருக்குள் பூமி இருப்பதை அறிந்து, அந்த பூமியை எடுத்து உயர்த்த வேண்டும் என்று விரும்பிய பிரஜாபதி, அதை எடுக்க வழியை யோசித்தான்.
அகரோத்ஸ்வதநூமந்யாம் கல்பாதிஷு யதா புரா । ஸத்ஸ்யகூர்மாதிகாம் தத்வத்வாராஹம் வருராஸ்திதஃ
முந்தைய யுகங்களில் போலவே, மீன், ஆமை போன்ற பிற உருவங்களை எடுத்தது போல், அவன் இப்போது பன்றி உருவத்தையும் எடுத்தான்.
வேதயஜ்ஞமயம் ரூபமஶ்ஷோஜகதஃ ஸ்திதௌ । ஸ்திதஃ ஸ்திராத்மா ஸர்வாத்மா பரமாத்மா ப்ரஜாபதிஃ
பிரஜாபதி, நிலையானவன், எல்லாருக்கும் ஆத்மா, உயர்ந்த ஆன்மா, உலகம் நிலைத்திருக்க வேண்டி வேதமும் யாகமும் சேர்ந்த உருவத்தை எடுத்தான்.
ஜநலோககதைஸ்ஸித்தைஸ்ஸநகாத்யைரபிஷ்டுதஃ । ப்ரவிவேஶ ததா தோயமாத்மாதாரோ தராதரஃ
ஜனலோகத்தில் வாழும் சனகாதிகள் போன்ற சித்தர்கள் அவரை போற்றி பாட, பூமிக்கு ஆதாரமானவன், எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம் ஆனவன், அப்போது அந்த நீரில் நுழைந்தான்.
நிரீக்ஷ்ய தம் ததா தேவீ பாதாலாதலமாகதம் । துஷ்டாவ ப்ரணதா பூத்வா பக்திநம்ரா வஸுந்தரா
அப்போது, பாதாளத்தின் அடியில் இருந்து வந்த பூமி தேவீ, அவனை பார்த்து, பக்தியுடன் வணங்கி, மனமார வாழ்த்தினாள்.
ஶ்ரீப்ரு'திவ்யுவாச । நமஸ்தே புண்டரீகாக்ஷ ஶம்கசக்ரகதாதர । மாமுத்தராஸ்மாதத்ய த்வம் த்வத்தோऽஹம் பூர்வமுத்திதா
பூமி தேவீ சொன்னாள்: 'புண்டரீகாக்ஷா, சங்கம், சக்கரம், கேடயம் ஏந்தியவனே, உமக்கு வணக்கம். நான் முன்பு உன்னிடமிருந்து தோன்றினேன்; இன்று என்னை இங்கிருந்து உயர்த்தி அருளும்.'
த்வயாஹமுத்த்ரு'தா பூர்வம் த்வந்மயாஹம் ஜநார்தந । ததாந்யாநி ச பூதாநி ககநாதீந்யஶ்ஷோதஃ
ஜனார்த்தனா, நீ முன்பு என்னை உயர்த்தினாய்; நான் உன்னால் உருவானவள். அதுபோலவே, ஆகாயம் முதலான பிற உயிர்களும் உன்னிடமிருந்து தோன்றினவை.
நமஸ்தே பரமாத்மாத்மந்புருஷாத்மந்நமோஸ்து தே । ப்ரதாநவ்யக்தபூதாய காலபூதாய தே நமஃ
உயர்ந்த ஆன்மா, எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, உமக்கு வணக்கம். வெளிப்படாத மூலப்பொருளும், காலமாக இருப்பவனும் நீயே; உமக்கு வணக்கம்.
த்வம் கர்தா ஸர்வபூதாநாம் த்வம் பாதா த்வம் விநாஶக்ரு'த் । ஸர்காதிஷு ப்ரபோ ப்ரஹ்மவிஷ்ணுருத்ரா த்மரூபத்ரு'க்
எல்லா உயிர்களையும் படைப்பவனும், காப்பவனும், அழிப்பவனும் நீயே. படைப்பு முதலான காரியங்களில் பிரபுவே, பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் ஆகிய உருவங்களை நீ எடுத்துக்கொள்கிறாய்.
ஸம்பக்ஷயித்வா ஸகலம் ஜகத்யேகார்ணவீக்ரு'தே । ஶ்ஷோஏ! த்வமேவ கோவிம்த சிந்த்யமாநோ மநீஷிபிஃ
உலகம் முழுவதும் ஒரே பெருங்கடலாக ஆனபோது, எல்லாவற்றையும் உன்னுள் சேர்த்தபின், கோவிந்தா, ஞானிகள் உன்னை மட்டுமே தியானிக்கிறார்கள்.
பவதோ யத்பரம் தத்த்வம் தந்ந ஜாநாதி கஶ்சந । அவதாரேஷு யத்ரூ பம் ததர்சந்தி திவௌகஸஃ
உன்னுடைய உயர்ந்த தத்துவத்தை யாரும் அறிய முடியாது; உன் அவதாரங்களில் நீ எடுத்த உருவங்களை விண்ணுலக வாசிகள் வழிபடுகிறார்கள்.