அருமைமிகும் பக்தியுடன் இந்த விஷ்ணு புராணத்தின் தொடரும் சாத்திரச் சுருக்கத்தை தமிழில் உரையாடுகிறேன்: முன்னொரு காலத்தில், ஒரு புனிதமான இடத்தில், முழு நம்பிக்கையுடன் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்பட்டது. பூமியில், தானியங்களை (எள்ளை) பிசாசுகள் சிதற விடாமல் பாதுகாப்பது அவசியம். ஸ்ராத்தத்திற்கு பயன்படுத்தும் உணவு, நகங்கள், முடிகள், பூச்சிகள் போன்றவற்றால் கெடாமல், பழையது அல்லது மீதமுள்ள உணவு கலப்பதாக இருக்கக் கூடாது என்று ராஜாவிடம் கூறப்பட்டது. பக்தியுடன், முன்னோர்களின் குலத்தை பெயரிட்டு, அவர்களுக்கு உணவு அர்ப்பணிப்பவர்கள், அந்த உணவு அவர்களுக்குப் போஷணையாகும். காலப்போக்கில், கலாபா வனத்தில் முன்னோர்கள், இக்ஷ்வாகுவிடம் ஒரு பாடலை பாடியதாகவும், "நமது குலத்தில் நற்பண்புடையவர்கள், கயா நகரத்துக்குச் சென்று, நமக்கு பித்ருக்களுக்காக பிண்டம் வழங்க வேண்டும்" என்று ஆசைப்படுகிறார்கள். மேலும், "மகா நட்சத்திரத்தில், மழைக்காலத்தில், பால், தேன், நெய் கலந்த அரிசி, பதின்மூன்றாவது பிண்டம் வழங்கும் ஒருவர் நமது குலத்தில் பிறக்க வேண்டும்" என்று பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள். அல்லது, "ஒருவர் அழகான பெண்ணை மணந்து, கருப்பு காளையை விடுவித்து, யாகங்களை நியாயப்படி செய்து, நமக்கு பலன் தர வேண்டும்" என்று விரும்புகிறார்கள். பாராசர முனிவர், யயாதியின் மூத்த மகன் யதுவின் வம்சத்தை விவரிக்கிறார்: ஜயத்வஜாவின் மகன் தாலஜங்கா. அநு எனும் யயாதியின் நாலாவது மகனுக்கு, சபாநல, சக்ஷு, பரமேஷுஸ் என்ற மூன்று மகன்கள் பிறந்தனர்; சபாநலாவின் மகன் காலாநலா. மைத்ரேயர், கல்பத்தின் தொடக்கத்தில், பிரம்மா-நாராயணன் அனைத்து உயிர்களையும் உருவாக்கினார்; இதை விவரிக்குமாறு பாராசரரிடம் கேட்டார். பாராசரர் கூறுகிறார்: நாராயணன் தன்னை பிரம்மாவாக வெளிப்படுத்தி, அனைத்து உயிர்களையும் உருவாக்கினார். கடந்த கல்பம் முடிவில், இரவு முடிந்து விழித்தபோது, பிரம்மா, சத்த்வ குணம் கொண்டவர், உலகம் வெறுமையாக இருப்பதை கண்டார். நாராயணன், உயர்ந்த, மனதால் அறிய முடியாத, எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவர், பிரம்மாவின் வடிவில், அனைத்து உயிர்களின் ஆதியாகவும், ஆதாரமாகவும் விளங்குகிறார். நாராயணன் பற்றிய ஒரு பாடல் கூறப்படுகிறது: "பிரம்மாவின் வடிவான நாராயணன் உலகின் தோற்றம் மற்றும் அழிவுக்குக் காரணம்." நீரை 'நாரா' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்த நீர் நராவின் பிள்ளைகள்; அவர்களின் முதல் இருப்பிடம் நாராயணனில் இருந்ததால், அவரை நாராயணன் என்று அழைக்கிறார்கள். உலகம் முழுவதும் ஒரே பெரும் கடலாக இருந்தபோது, பூமி நீரில் இருப்பதை அறிந்து, உயிர்களின் அதிபதி, அதை உயர்த்த விரும்பி, வழியை யோசித்தார். முந்தைய கல்பங்களில் போல, மீன், ஆமை போன்ற வடிவங்களை எடுத்தார்; அதுபோல, இந்த கல்பத்தில், வராக வடிவம் எடுத்தார். உயிர்களின் அதிபதி, எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, வேதமும் யாகமும் கொண்ட உருவை எடுத்தார், உலகத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக. ஜனலோகத்தில் வாழும் சனகாதி முனிவர்கள், அவரை போற்றி, பூமியைத் தாங்கும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமான அந்த இறைவன், நீரில் நுழைந்தார். அப்போது, கீழ் பாதாளத்திலிருந்து வந்த பூமி தேவியால், அவர் பார்த்து, பக்தியுடன் வணங்கி, புகழ்ந்து, "பத்மநேத்ரா, சங்க, சக்கரம், கேதா பிடிப்பவரே, இன்று என்னை இங்கிருந்து உயர்த்த வேண்டும்; நான் உங்களிடமிருந்து தோன்றியவள்," என்று வேண்டினார். "முன்பு நீர் என்னை உயர்த்தினீர், ஜனார்தனா; நான் உங்களால் ஆனவள்; ஆகாயம் மற்றும் மற்ற உயிர்களும் உங்களிடமிருந்து தோன்றியவை. எல்லா உயிர்களின் பரமாத்மா, மாயையின் ஆதாரமான, காலம், உங்களுக்கே வணக்கம். எல்லா உயிர்களின் உருவாக்கம், பாதுகாப்பு, அழிவு, எல்லா செயல்களில், பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரா ஆகிய வடிவங்களை எடுக்கின்றீர். உலகம் ஒரே கடலாகும் போது, எல்லாவற்றையும் நீர் உண்ணினீர்; ஞானிகள் உங்களை மட்டுமே தியானிக்கின்றனர். உங்களின் உன்னதமான தன்மை யாரும் அறிய முடியாது; உங்கள் அவதார வடிவங்கள், தேவர்கள் வழிபடுகின்றனர். மோக்ஷம் நாடுபவர்கள் உங்களை பரம்பிரம்மமாக வழிபடுகின்றனர்; வாசுதேவனை வழிபடாமல், யார் மோக்ஷம் பெற முடியும்? மனம், அறிவு, உணர்வு கொண்டு அறியக்கூடிய அனைத்தும் உங்கள் வடிவமே. நான் உங்களால் நிறைந்தவள், உங்களால் ஆதரிக்கப்படும், உங்களால் உருவாக்கப்பட்ட, உங்களிலேயே தங்கியவள்; எனவே, என்னை மாதவி என்று அழைக்கின்றனர். ஞானத்தின் வடிவான உங்களுக்கு ஜெயம்! ஸ்தூல, சூக்ஷ்ம, அழிக்க முடியாத, அனந்த, வெளிப்படும், மறைந்த, எல்லா வடிவங்களுக்கும் உங்களுக்கு ஜெயம்! எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாக, உள்ளும் புறமும் நிறைந்த, உலகின் ஆண்டவனாக, யாகத்தின் ஆண்டவனாக, பாவமில்லாதவனாக, யாகம், வசட், ஓம், தீபங்கள், வேதங்கள், அதன் அங்கங்கள், யாகபுருஷன், ஹரி, சூரியன், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், உலகம்—all are You. உடல் கொண்ட, உடல் இல்லாத, காணப்படும், காணப்படாத, நான் கூறியதும், கூறாததும், அனைத்திற்கும் உங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்," என்று பூமி தேவியும் புகழ்ந்தாள். பாராசரர் கூறுகிறார்: பூமி தேவியின் புகழ்ச்சிக்கு, பூமியைத் தாங்கும் இறைவன், சாம வேதம் பாடும் ஒலிபோன்ற, முழுமையாக ஒலித்தார். புனிதமான, முழு மலர்ந்த தாமரை கண்கள் கொண்ட அந்த வராகம், தனது தந்திரத்தில் பூமியை உயர்த்தி, பாதாளத்திலிருந்து எழுந்தார்; அவர், நீரால் நனைந்த வயிறுடன், பெரிய நீல மலையைக் போல, தாமரை இலைகளால் அலங்கரிக்கபட்டவாறு ஒளிர்ந்தார். அவரது வாயிலிருந்து வீசும் காற்று, அங்கு சேர்ந்த நீரை சிதறியது; ஜனலோகத்தில் புகலிடம் கொண்ட சனந்தனாதி முனிவர்களை, நீர் தெளித்து, பாவங்களை நீக்கினார். பாதாளத்தின் மேற்பரப்பில், அவரது குளிர்ந்த களிறுகளால் நீர் கலக்கப்பட்டு, தொடர்ந்து முழக்கம் எழுந்தது; அவரது மூச்சு நீரை எல்லா திசைகளிலும் விரட்டியது; அங்கு வாழும் சித்தர்கள், யோகிகள் அசைந்து நடந்தனர். வராகம் பூமியை உயர்த்தி, வேத வடிவ உடலை அசைத்து, அவருடைய முடிக்கிடையில் வாழும் முனிவர்கள், அவரை போற்றினர். உலகத்தில் வாழும் யோகிகள், சனந்தனாதி முனிவர்களுடன், மனதில் மகிழ்ச்சி, பக்தி கொண்டு, பூமியைத் தாங்கும் அந்த இறைவனுக்கு தலைவணங்கி, புகழ்ந்தனர். "பரமபுருஷா, கேசவா, ஜெயம் தரும் ஆண்டவர்களுக்குத் தலைவர், கேதா, சங்க, வாள், சக்கரம் பிடிப்பவரே! உருவாக்கம், அழிவு, நிலைநிலை—all are You; உங்களின் பாதத்திற்கு மேல் நிலை இல்லை," என்று பெருமையுடன் புகழ்ந்தனர். இவ்வாறு, விஷ்ணு புராணத்தில், ஸ்ராத்தம் பற்றிய உத்தரவு, முன்னோர்களின் ஆசை, வம்ச வரலாறு, பிரம்மா-நாராயணனின் உலக உருவாக்கம், வராக அவதாரம், பூமி தேவியின் புகழ்ச்சி, இறைவனின் எழுச்சி—all are narrated with reverence and devotion.