ते तस्य फणनिः श्वास- वह्निनापहतत्विषः । निस्तेजसोऽसुराः सर्वे बभुवुरमितद्यु ते
तेनैव मुखनिःशास-वायुनास्तबलाहकैः पुच्छप्रदेशे वर्षद्भिस्तथा चाप्यायिताः सुराः
क्षीरोदमध्ये भगवान् कूर्म्मरूपो स्वयं हरिः । मन्थनाद्रे रधिष्ठानं भ्रमतोऽभून्महामुने
रूपेणान्येन देवानां मध्ये चक्रगदाधरः । चकर्ष भोगिराजानं दैत्यमध्येऽपरेण च
उपर्य्यक्रान्तवान् शैलं बृहदूरूपेण केशवः । तथापरेण मैत्रय यन्न दृष्टं सुरासुरैः
तेजसा नागराजानं तथाप्यायितवान् हरिः । अन्येन तेजसा देवान् उपबृं हितवान् विभुः
मथ्यमाने ततस्तस्मिन् क्षीराब्धौ देव-दानवैः । हविर्धामाभवत् पूर्व्व सुरभिः सुरपूजिता
जग्मुर्म्मुदं ततो देवा दानवाश्च महामुने । व्याक्षिप्तचेतसश्चैव बभूवुस्तिमितेक्षणाः
किमेतदिति सद्धानां दिवि चिन्तयतां ततः । बभूव वारुणो देवी मदाधूर्णितलोचना
कृतावर्त्तातू ततस्तस्मात् क्षीरोदादू वासयन् जगत् । गन्धेन पारिजातोऽभूदू देवस्त्रीनन्दस्तरुः
रूपौदार्य्यगुणोपेतस्ततश्चाप्सरसां गणः । क्षीरोदधेः समुत्पन्नो मैत्रय परमाद्भुतः
ततः शीतांशुरभवजूजगृहे त्वं महेश्वरः । जगृहुश्च विषं नागाः क्षीरोदाज्व समुत्थितम्
ततो धन्वन्तरिर्देवः श्वेताम्बरधरस्स्वयम् । विभ्रत्कमण्डलुं पुर्णममृतस्य समुत्थितः
ततः स्वस्थमनस्कास्ते सर्व्वे दैतेय-दानवाः । बभूवुर्म्मुदिताः सर्व्वे मैत्रेय मुतिभिः सह
ततः स्फुरत्कान्तिमती विकासिकमले स्थिता । श्रीर्देवी पयसस्तस्मादुत्थिता भृतपंकजा
तां तुष्टु वुर्म्मुदा युक्ताः श्रीसूक्तेने महर्षयः । विशावसुमुखास्तस्या गन्धर्वाः पुरतो जगुः
घृताचीप्रमुखा ब्रह्मन् ननृतुश्चाप्सरोगणाः । गङ्गाद्याः सरितस्तोयैः स्नानार्थमुपतस्थिरे
दीगूगजा हेमपात्रस्थम् आदाय विमलं जलम् । स्नापयाञ्चक्रिरे देवीं सर्व्वलोकामम्लहेश्वरीम्
क्षीरोदो रुपधृक् तस्यै मालामम्लानपङ्कजाम् । ददौ विभूषणान्यङ्ग विश्वकर्मा चकार च
दिव्यमाल्याम्बरधरा स्नाता भूषणभूषिता । पश्यतां सर्व्वदेवानां ययौ वक्षःस्थलं हरेः
तयावलोकिता देवा हरिवक्षःस्थलस्थया । लक्ष्म्या मैत्रय सहसा परां निर्वृतिमागताः
उद्रगं परमं जग्मुर्दैत्या विष्णुपराङूमुखाः । त्यक्ता लक्षम्या महाभाग विप्रचित्तिपुरोगमाः
ततस्ते जगृहुर्द्दैत्या धन्वन्तरिकरे स्थितम् । कमण्डलुं महावीर्य्या यत्रास्ते तदू द्रिजामृतम्
मायया लोभयित्वा तान् विष्णुः स्त्रीरूपमास्थितः । दानवेभ्यस्तदादाय देवेभ्यः प्रददौ विभुः
ततः पपुः सुरगणाः शक्राद्यास्तत् तदामृतम् । उद्यतायुधनिस्त्रिंशा दैत्यास्तांश्व समभ्ययुः
पीतेऽमृते च बलिभिर्देवैर्दैत्यचमुस्तदा । वध्यमाना दिशो भेजे पातालं तु विवेश वै
तदा देवा मुदा युक्ताः शङ्र्वचक्रगदाभृतम् । प्रणिपत्य यथापूर्वम् आशासत त्रिविष्टपम्
ततः प्रसन्नभाः सूर्य्यः प्रययौ स्वेन वर्त्मना । ज्योतींषि च यथामार्ग प्रययुर्मु निसत्तम
जज्वाल भगवांश्वोज्व श्वौरुदीप्तिर्व्विभावसुः । धर्म्मे च सर्व्वभूतानां तदा मतिरजायत
त्रैलोक्यञ्च श्रिया जुष्टं बभूव मुनिसत्तम । शक्रश्व त्रिदशश्रेष्ठः पुनः श्रीमानजायत