मैत्रेय उवाच। स्वंस्वं वै भुंजतां तेषां कलहः किंनिमित्तकः । संघर्षो वा द्विजश्रेष्ठ तन्ममाख्यातुमर्हसि
श्रीपराशर उवाच। मृष्टं मदीयमन्नं ते न मृष्टमिति जल्पताम् । मृष्टामृष्टकथा जज्ञे संघर्षकलहौ ततः
ततश्चान्योन्यमभ्येत्य क्रोधसंरक्तलोचनाः । जघ्नुः परस्परं ते तु शस्त्रैर्दैवबलात्कृताः
क्षीणशस्त्राश्च जगृहुः प्रत्यासन्नामथैरकाम्
एरका तु गृहीता वै वज्रभूतेव लक्ष्यते । तया परस्परं जघ्नुस्संप्रहारे सुदारुणे
प्रद्युम्नसांबप्रमुखाः कृतवर्माथ सात्यकिः । अनिरुद्धादयश्चान्ये पृथुर्विपृथुरेव च
चारुवर्मा चारुकश्च तथाक्रूरादयो द्विज । एरकारूपिभिर्वज्रैस्ते निजघ्नुः परस्परम्
निवारयामास हरिर्यादवांस्ते च केशवम् । सहायं मेनिरेरीणां प्राप्तं जघ्नुः परस्परम्
कृष्णोऽपि कुपितस्तेषामेरकामुष्टिमाददे । वधाय सोपि मुसलं मुष्टर्लौहमभूत्तदा
जघान तेन निश्श्षोआ!न्यादवानाततायिनः । जघ्नुस्ते सहसाभ्येत्य तथाऽन्येपि परस्परम्
ततश्चार्णवमध्येन जैत्रोऽसौ चक्रिणो रथः । पश्यतो दारुकस्याथ प्रायादश्वैर्धृतो द्विज
चक्रं गदा तथा शार्ङ्गं तूणीशंखोसिरेव च । प्रदक्षिणं हरिं कृत्वा जग्मुरादित्यवर्त्त्मना
क्षणेन नाभवत्कश्चिद्यादवानामघातितः । ऋते कृष्णं महात्मानं दारुकं च महामुने
चंक्रम्यमाणौ तौ रामं वृक्षमूले कृतासनम् । ददृशाते मुखाच्चास्य निष्क्रामंतं महोरगम्
निष्क्रम्य स मखात्तस्य महाभोगो भुजंगमः । प्रययावर्णवं सिद्धैः पूज्यमानस्तथोरगैः
ततोर्घ्यमादाय तदा जलधिस्संमुखं ययौ । प्रविवेश ततस्तोयं पूजितः पन्नगोत्तमैः
दृष्ट्वा बलस्य निर्याणं दारुकं प्राह केशवः । इदं सर्वं समाचक्ष्व वसुदेवोग्रसेनयोः
निर्याणं बलभद्र स्य यादवानां तथा क्षयम् । योगे स्थित्वाहमप्येतत्परित्यक्ष्ये कलेवरम्
वाच्यश्च द्वारकावासी जनस्सर्वस्तथाहुकः । यथेमां नगरीं सर्वां समुद्र ः! प्लावयिष्यति
तस्माद्भवद्भिस्सर्वैस्तु प्रतीक्ष्यो ह्यर्जुनागमः । न स्थेयं द्वारकामध्ये निष्क्रांते तत्र पांडवे
तेनैव सह गंतव्यं यत्र याति स कौरवः
गत्वा च ब्रूहि कौंतेयमर्जुनं वचनान्मम । पालनीयस्त्वया शक्त्या जनोऽयं मत्परिग्रहः
त्वमर्जुनेन सहितो द्वारवत्यां तथा जनम् । गृहीत्वा यादि वज्रश्च यदुराजो भविष्यति
श्रीपराशर उवाच। इत्युक्तो दारुकः कृष्णं प्रणिपत्य पुनःपुनः । प्रदक्षिणं च बहुशः कृत्वा प्रायाद्यथोदितम्
स च गत्वा तदाचष्ट द्वारकायां तथाऽर्जुनम् । आनिनाय महाबुद्धिर्वज्रं चक्रे तथा नृपम्
भगवानपि गोविंदो वासुदेवात्मकं परम् । ब्रह्मात्मनि समारोप्य सर्वभूतेष्वधारयत् । निष्प्रपंचे महाभाग संयोज्यात्मानमात्मनि । तुर्यावस्थसलीलं च श्तोए!स्म पुरुषोत्तमः
संमानयन्द्विजवचो दुर्वासा यदुवाच ह । योगयुक्तोऽभवत्पादं कृत्वा जानुनि सत्तम
आययौ स जरानाम तदा तत्र स लुब्धकः । मुसलावशेषलोहैकसायकन्यस्ततोमरः
स तत्पादं मृगाकारमवेक्ष्यारादवस्थितः । तले विव्याध तेनैव तोमरेण द्विजोत्तम
ततश्च ददृशो! तत्र चदुर्बाहुधरं नरम् । प्रणिपत्त्याह चैवैनं प्रसीदेति पुनःपुनः