ततः कोपपरीतात्मा भर्तूसयामास तं बलः । तथापि तमवज्ञाय चक्र किलकिलाध्वनिम् ।। ५-३६-
ततः समुत्थाय बलो जग्राह मुषल रुषा । सोऽपि शैलशिलां भीमां जग्राह प्लवगोत्तमः ।। ५-३६-
चिक्षेप च स तां क्षिप्तां मुषलेन सहस्त्रधा । बिभेद यादवश्वेष्ठः सा पपात महीतले ।। ५-३६-
आपतन्मुषलञ्चासौ समुल्लङ्घय प्लवङ्गमः । वेगेनागम्य रोषेण तलेनोरस्यताड़यत् ।। ५-३६-
ततो बलेन कोपेन मुष्टिना मूद्धि ताड़ितः । पपात रुधिरोदूगारी द्रिविदः क्षीणाजीवितः ।। ५-३६-
पतता तच्छरीरेण गिरेः श्वृङ्गमदीर्य्यत । मैत्रेय!शतधा वज्रिवजणेव हि ताड़ितम् ।। ५-३६-
पुष्पवृष्टिं ततो देवा रामस्योपरि चिक्षिपुः । प्रशशंसुस्तथाभ्येत्य साध्वेतत्ते महत् कृतम् ।। ५-३६-
अनेन दुष्टकपिना दैत्यपक्षोपकारिणा । जगन्निराकृतं वीर! दिष्ट्यासौ क्षयमागतः ।। ५-३६-
इत्युक्त्वा दिवमाजग्मुर्देवा ह्टष्टाः सगुह्यकाः ।। ५-३६-
एवंविधान्यनेकानि बलदेवस्य धीमतः । कर्म्माण्यपरिमेयाणि शेषस्य धरणीबृतः ।। ५-३६-
श्रीपराशर उवाच। एवं दैत्यवधं कृष्णो बलदेव सहायवान् । चक्रे दुष्टक्षितीशानां तथैव जगतः कृते
क्षितेश्च भारं भगवान्फाल्गुनेन समन्वितः । आवतारयामास विभुस्समस्ताक्षोहिणी वधात्
कृत्वा भारावतरणं भुवो हत्वाऽखिलान्नृपान् । शापव्याजेन विप्राणामुपसंहृतवान्कुलम्
उत्सृज्य द्वारकां कृष्णस्त्यक्त्वा मानुष्यमात्मनः । सांशो विष्णुमयं स्थानं प्रविवेश मुने निजम्
मैत्रेय उवाच। स विप्रशापव्याजेन संजह्रे स्वकुलं कथम् । कथं च मानुषं देहमुत्ससर्ज जनार्दनः
श्रीपराशर उवाच। विश्वामित्रस्तथा कण्वो नारदश्च महामुनिः । पिंडारके महातीर्थे दृष्ट्वा यदुकुमारकैः
ततस्ते यौवनोन्मत्ता भाविकार्यप्रचोदिताः । सांबं जांबवतीपुत्रं भूषयित्वा स्त्रियं यथा
प्रश्रितास्तान्मुनीनूचुः प्रणिपातपुरस्सरम् । इयं स्त्री पुत्रकामा वै ब्रूत किं जनयिष्यति
श्रीपराशर उवाच। दिव्यज्ञानोपपन्नास्ते विप्रलब्धाः कुमारकैः । मुनयः कुपिताः प्रोचुर्मुसलं जनयिष्यति
सर्वयादवसंहारकारणं भुवनोत्तरम् । येनाखिलकुलोत्सादो यादवानां भविष्यति
इत्युक्तास्ते कुमारास्तु आचचक्षुर्यथातथम् । उग्रसेनाय मुसलं जज्ञे सांबस्य चोदरात्
तदुग्रसेनो मुसलमयश्चूर्णमकारयत् । जज्ञे तदेरकाचूर्णं प्रक्षिप्तं तैर्महोदधौ
मुसलस्याथ लोहस्य चूर्णितस्य तु यादवैः । खंडं चूर्णितशेषं तु ततो यत्तोमराकृति
तदप्यंबुनिधौ क्षिप्तं मत्स्यो जग्राह जालिभिः । घातितस्योदरात्तस्य लुब्धो जग्राह तज्जराः
विज्ञातपरमार्थोपि भगवान्मधुसूदनः । नैच्छत्तदन्यथा कर्त्तुं विधिना यत्समीहितम्
देवैश्च प्रहितो वायुः प्रणिपत्त्याह केशवम् । रहस्येवमहं दूतः प्रहितो भगवन्सुरैः
वस्वश्विमरुदादित्यरुद्र साध्यादिभिस्सह । विज्ञापयति शक्रस्त्वां तदिदं श्रूयतां विभो
भारावतरणार्थाय वर्षाणामधिकं शतम् । भगवानवतीर्णोत्र त्रिदशैस्सह चोदितः
दुर्वृत्ता निहता दैत्या भुवो भारोऽवतारितः । त्वया मनाथास्त्रिदशा भवंतु त्रिदिवे सदा
तदतीतं जगन्नाथ वर्षाणामधिकं शतम् । इदानीं गम्यतां स्वर्गो भवता यदि रोचते