ततो विध्वसयामास यज्ञानज्ञानमोहितः । बिबेद साधुमर्य्यादां क्षयं चक्र च देहिनाम् ।। ५-३६-
ददाह च वनोद्देशान् पुरग्रामान्तराणि च । क्वचिज्व पर्व्वताक्षेपैर्ग्रामादीन् समचूणोयत् ।। ५-३६-
शैलानुतूपाट्य तोयेषु मुमोचाम्बुनिधौ तथा । पुनञ्चार्णवमध्यस्थः क्षोभयामास सागरम् ।। ५-३६-
तेन विक्षोभितश्वाब्धिरुद्रेलोऽजायत द्रिज । प्लावयंस्तीरजान् ग्रामान् पुरादीनतिवेगवान् ।। ५-३६-
कामरूपी महारूपं कृत्वा संस्थानशेषतः । लुण्ठन् भ्रमणसंमर्द्देः सञ्चूर्णायति वानरः ।। ५-३६-
तेन विप्रकृतं सर्व्वं जगदेतदूदुरात्मना । निः स्वाध्यायवषटूकारं मैत्रेयासीत् सुदुः खितम् ।। ५-३६-
एकदा रैवतोद्याने पपौ पानं हलायुधः । रेवती च महाभागा तथैवान्या वरस्त्रियः ।। ५-३६-
उपगीयमानो विलसल्ललनामौलिमध्यगः । रेमे यदुवरश्वष्ठः कुवेर इव मन्दरे ।। ५-३६-
ततः स वानरोऽभ्येत्य गृहीत्वा सीरिणो हलम् । मुषलञ्च चकारास्य सम्मुख़्च बिड़म्बनम् ।। ५-३६-
तथैव योषितां तासां जहासाभिमुखं कपिः । पानपूर्णाश्व करकांश्विक्षेपाहत्य वै तदा ।। ५-३६-
ततः कोपपरीतात्मा भर्तूसयामास तं बलः । तथापि तमवज्ञाय चक्र किलकिलाध्वनिम् ।। ५-३६-
ततः समुत्थाय बलो जग्राह मुषल रुषा । सोऽपि शैलशिलां भीमां जग्राह प्लवगोत्तमः ।। ५-३६-
चिक्षेप च स तां क्षिप्तां मुषलेन सहस्त्रधा । बिभेद यादवश्वेष्ठः सा पपात महीतले ।। ५-३६-
आपतन्मुषलञ्चासौ समुल्लङ्घय प्लवङ्गमः । वेगेनागम्य रोषेण तलेनोरस्यताड़यत् ।। ५-३६-
ततो बलेन कोपेन मुष्टिना मूद्धि ताड़ितः । पपात रुधिरोदूगारी द्रिविदः क्षीणाजीवितः ।। ५-३६-
पतता तच्छरीरेण गिरेः श्वृङ्गमदीर्य्यत । मैत्रेय!शतधा वज्रिवजणेव हि ताड़ितम् ।। ५-३६-
पुष्पवृष्टिं ततो देवा रामस्योपरि चिक्षिपुः । प्रशशंसुस्तथाभ्येत्य साध्वेतत्ते महत् कृतम् ।। ५-३६-
अनेन दुष्टकपिना दैत्यपक्षोपकारिणा । जगन्निराकृतं वीर! दिष्ट्यासौ क्षयमागतः ।। ५-३६-
इत्युक्त्वा दिवमाजग्मुर्देवा ह्टष्टाः सगुह्यकाः ।। ५-३६-
एवंविधान्यनेकानि बलदेवस्य धीमतः । कर्म्माण्यपरिमेयाणि शेषस्य धरणीबृतः ।। ५-३६-
श्रीपराशर उवाच। एवं दैत्यवधं कृष्णो बलदेव सहायवान् । चक्रे दुष्टक्षितीशानां तथैव जगतः कृते
क्षितेश्च भारं भगवान्फाल्गुनेन समन्वितः । आवतारयामास विभुस्समस्ताक्षोहिणी वधात्
कृत्वा भारावतरणं भुवो हत्वाऽखिलान्नृपान् । शापव्याजेन विप्राणामुपसंहृतवान्कुलम्
उत्सृज्य द्वारकां कृष्णस्त्यक्त्वा मानुष्यमात्मनः । सांशो विष्णुमयं स्थानं प्रविवेश मुने निजम्
मैत्रेय उवाच। स विप्रशापव्याजेन संजह्रे स्वकुलं कथम् । कथं च मानुषं देहमुत्ससर्ज जनार्दनः
श्रीपराशर उवाच। विश्वामित्रस्तथा कण्वो नारदश्च महामुनिः । पिंडारके महातीर्थे दृष्ट्वा यदुकुमारकैः
ततस्ते यौवनोन्मत्ता भाविकार्यप्रचोदिताः । सांबं जांबवतीपुत्रं भूषयित्वा स्त्रियं यथा
प्रश्रितास्तान्मुनीनूचुः प्रणिपातपुरस्सरम् । इयं स्त्री पुत्रकामा वै ब्रूत किं जनयिष्यति
श्रीपराशर उवाच। दिव्यज्ञानोपपन्नास्ते विप्रलब्धाः कुमारकैः । मुनयः कुपिताः प्रोचुर्मुसलं जनयिष्यति
सर्वयादवसंहारकारणं भुवनोत्तरम् । येनाखिलकुलोत्सादो यादवानां भविष्यति