ततः शार्ङ्गधनुर्मुक्तैश्छित्त्वा तस्य शरैः शिरः । काशिपुर्य्याञ्च चिक्षेप कुर्व्वन् सोकस्य विस्मयम् ।। ५-३४-
हत्वा च पौणड्रकं शौरिः काखिराजञ्च सानुगम् । पुनर्द्रारवतीं प्राप्तो रेमे स्वर्गगतो यथा ।। ५-३४-
तच्छिरः पतितं दृष्ट्वा तत्र काशिपतेः पुरे । जनः किमेतदित्याह केनत्यत्यन्तविस्मितः ।। ५-३४-
ज्ञात्वा तं वासुदेवेन हतं तस्य सुतस्ततः । पुरोहितेन सहितस्तो।यामास शङ्करम् ।। ५-३४-
अविमुक्ते महाक्षेत्रे तोषितस्तन शङ्करः । वरं वृणीष्वेति तदा तं प्रोवाच नृपात्मजम् ।। ५-३४-
स वब्र भगवान् कृत्या पितृहन्तुर्वधाय मे । समुत्तिष्ठतु कृष्णस्य त्वत्प्रसादान्महेश्वर ।। ५-३४-
एवं भविष्यतीत्युक्ते दक्षिणाग्नेरनन्तरम् । महाकृत्या समुत्तस्थौ तस्यैवाग्नेर्विन्मशिनी ।। ५-३४-
ततो ज्वालाकरालास्या ज्वलत्केशकलापिका । कृष्ण कृष्णेति कुपिता कृत्या द्रारवतीं ययौ ।। ५-३४-
तामवेक्ष्य जनस्त्रासविचल्लोचनो मुने! ययौ शरण्यं जगतां शरणं मधुसूदनम् ।। ५-३४-
काशिराजसुतेनेयमाराध्य वृषभध्वजम् । उत्पादिता महाकृत्येत्यवगम्याथ चक्रिणा ।। ५-३४-
जहि कृत्यामिमामुग्रां वह्निज्वालाजटालकाम् । चक्रमुत्सृष्टमक्षेषु क्रीड़ासक्तेन लीलया ।। ५-३४-
तदग्रिमालाजटिलज्वालोदूगारातिभीषणाम् । कृत्यामनुजगामाशु विष्णुचक्र सुदर्शनम् ।। ५-३४-
चक्रगतापविध्वस्ता कृत्या माहेश्वरी तदा । ननाश वेगिनी वेगात् तदप्यनुजगाम ताम् ।। ५-३४-
कृत्.या वाराणसीमेव प्रविवेश त्वरान्विता । विष्णचक्रप्रतिहतप्रभावा मुनिसत्तम ।। ५-३४-
ततः काशिबलं भूरि प्मथानां तथा बलम् । समस्तशस्त्रस्त्रयुतं चक्रस्याभिमुखं ययौ ।। ५-३४-
शस्त्रस्त्रमोक्षचतुरं दग्ध्वा तदूबलमोजसा । कृत्यागर्भामशेषां तां दग्ध्वा वाराणसीं पुरीम् ।। ५-३४-
सभूभृदूभृत्यपौरान्तु साश्वमातङ्गमानवाम् । अशेषकोषकोष्ठां तां दुनिंरीक्ष्यां सुरैरपि ।। ५-३४-
ज्वालापरिप्लुताशेष-गृहृ-प्राकारचत्वराम् । ददाह तद्धरेश्वक्रं सकलामेव तां पुरीम् ।। ५-३४-
अक्षीणामर्षमत्युग्रसाध्यसाधनसस्पृहम् । तज्वक्र प्रस्फुरद्दीप्ति विष्णोरभ्याययौ करम् ।। ५-३४-
मैत्रेय उवाच । भूय एवाहमिच्छामि बलभद्रस्य धीमतः । श्रोतु पराक्रमं ब्रह्मन् ! तन्ममाख्यातुमर्हसि ।। ५-३५-
यमुनाकर्षणादीनि श्रुतानि भगवन्मया । तत् कथ्यतां महाभाग! यदन्यत् कृतवान् बलः ।। ५-३५-
पराशर उवाच । मैत्रेय!श्रूयतां कर्म्म यदू रोमेणाभवत् कृतम् । अनन्तेनाप्रमेयेण शेषेणा धरणीभृता ।। ५-३५-
दुर्य्योधनस्य तनयां खयंवरकृतक्षणाम् । बलादादत्तवान् वीरः शाम्बो जाम्बवतीसुतः ।। ५-३५-
ततः क्रुद्धा महावीर्य्याः कर्ण-दुर्य्योधनादयः । भीष्म-ग्रोणादयश्चैव बबुन्धर्यघि निर्ज्जितम् ।। ५-३५-५?।। तच्छ्रत्वा यादवाः सर्व्वे क्रोधं दुर्य्योधनादिषु । मैत्रेय! चक्रुश्व ततो तिहन्तु ते महोद्यमम् ।। ५-३५-
तान् निवार्य्य बलः प्राह मदलोलाकुलाक्षरम् । मोक्ष्यन्ति ते मद्धचनादू यास्याम्येको हि कौरवान् ।। ५-३५-
बलदेवस्तातो गत्वा नगरं नागसाह्वयम् । बाह्योपवनमध्येऽभूदू न विवेश च ततूपुरम् ।। ५-३५-
बलमागतमाज्ञाय भूपा दुर्य्योधनादयः । गामर्घ्यमुदकञ्चैव रामाय प्रत्यवेदयन् ।। ५-३५-
गृहीत्वा विधिवत् सर्व्वं ततस्तानाह कौरवान् । आज्ञापयत्युग्रसेनः शाम्बमाशु विमुञ्चत ।। ५-३५-
ततस्ते तदूचः श्रुत्वा भीष्मद्रोणादये द्रिज । कर्णादुर्य्योधनाद्याश्व चक्रुधुर्द्रिजसत्तम ।। ५-३५-
ऊचुश्व कुपिताः सर्व्वे वाह्लीकाद्याश्व कौरवाः । अराज्यार्हं यदोर्व्वशमवेक्ष्य मुसलायुधम् ।। ५-३५-