एतत् सर्व्व महाभाग! समाख्यातु त्वमर्हसि । महत् कौतूहलं जातं कथां श्रोतुमिमां हरेः ।। ५-३२-
पराशर उवाच । ऊषा वाणसुता विप्र! पार्व्वतीं सह शम्भुना । क्रीड़न्तीमुपलक्ष्योच्चैः स्पृहाञ्चक्र तदाश्रयाम् ।। ५-३२-
ततः सकलाचित्तज्ञा गौरी तामाह भामिनीम् । अलमत्यर्थतापेन भर्त्रा त्वमपि रंस्यसे ।। ५-३२-
इत्युक्ते सा तदा चक्र कदेति मतिमात्मनः । को वा भर्त्ता ममेत्येतां पुनरप्याह पार्व्वती ।। ५-३२-
वैशाखशुक्लद्रादश्यां स्वप्ने योऽभिभवं तव । करिष्यति स ते भर्त्ता राजपुत्रि!भविष्यति ।। ५-३२-
तस्यां तिथौ पुमान् खप्ने यथा देव्या उदीरितम् । तथैवाभिभवं चक्र रागञ्चक्र तथैव सा ।। ५-३२-
ततः प्रबुद्धा पुरुषमपश्यन्ती तमुत्सुका । क्व गतोऽसीति निर्लज्जा मैत्रेयोक्तवती सखीम् ।। ५-३२-
वाणस्य मन्त्री कुम्भाणडश्वित्रलेशा तु तत्सुता । तस्याः सख्यभवत् सा च प्राह कोऽय त्वयोच्यते ।। ५-३२-
यदा लज्जाकुला नास्यै कथयामास सा सती । तदा विश्वासमानीय सर्व्वमेवाभ्यवादयत् ।। ५-३२-
विदितार्थान्तु तामाह पुनरूषा यथोदितम् । देव्या तथैव तत्प्राप्तौ योऽभ्युपायः कुरुष्व तम् । ५-३२-
ततः पटे सुरान् दैत्यान् गन्धर्व्वांश्व प्रधानतः । मनुष्यांश्वाबिलिख्यास्यै चित्रलेखा व्यदर्शयत् ।। ५-३२-
अपास्य सा तु गन्धर्व्वांस्तथोरगसुरासुरान् । मनुष्येषु ददौ दृष्टिं तेष्वप्यन्धकवृष्णिषु ।। ५-३२-
कृष्ण-रामौ विलोक्यासौ सुभ्रु र्लज्जाजड़ेव सा । प्रद्यु म्रदर्शाने व्रीड़ा-दृष्टिं निन्येऽन्यतो द्रिज ।। ५-३२-
दृष्टमात्रे ततः कान्ते प्रद्यु म्रतनये द्रिज । दृष्ट्यात्यर्थविकाशिन्या लज्जा क्कापि निराकृता ।। ५-३२-
सोऽयं सोऽयमितीत्युक्त तया सा योगगामिनी । ययौ द्रारवतीमूषां समाश्वास्य ततः सखीम् ।। ५-३२-
चक्र कर्म्म महच्छौरिर्बिब्राणो मानुषीं तनुम् । जिगाय शक्र सर्व्वञ्च सर्व्वदेवांश्व लीलया ।। ५-३४-
यज्वान्यदकरोत् कर्म्म दिव्यचेष्टाविघातकृत् । तत् कथ्यतां महाभाग!परं कातूहलं हि मे ।। ५-३४-
पराशर उवाच । गदतो मम विप्रर्षे!श्रूयतामिदमादरात् । नरावतारे कृष्णेन दग्धा वाराणसी यथा ।। ५-३४-
पौण्डुको वासुदेवस्तु वासुदेवीऽभवद् भिवि । अवतीर्णस्त्वमित्युक्तो जनैरज्ञानमोहितैः ।। ५-३४-
स-मेने वासुदेवोऽहमवतीर्णो महीतले । नष्टस्मृतिस्ततः सर्व्व विष्णचिह्निमचीकरत् ।। ५-३४-
दूतञ्च प्रेरयामास कृष्णाय सुमहात्मने । त्यत्तवा चक्रादिकं चिह्न मदीयं नाम चात्मनः ।। ५-३४-
वासुदेवात्मकं मूढ़!मुत्तवा सर्व्वं विशेषतः । आत्मनो जीवितार्थाय ततो मे प्रणति व्रज ।। ५-३४-
इत्युक्तः सम्प्रहस्यैन दूतं प्राह जनार्द्दनः । निजचिह्नमहं चक्र समुत्स्मरक्ष्य त्वयीति वै ।। ५-३४-
वाच्यः स पौण्ड्रको गत्वा त्वया दूत!वचो मम । ज्ञातस्त्वद्राक्यसद्भावो यत् कार्य्यं तद्रिधीयताभ् ।। ५-३४-
गृहीतचिह्न एवाहमागमिष्यामि ते पुरम् । समुत्स्त्रक्ष्यामि ते चक्र निजनिह्नमसंशयम् ।। ५-३४-
आज्ञापूर्व्वञ्च यदिदमागच्छेति त्वयोदितम् । सम्पादयिष्ये श्वस्तुभ्यं तदप्येषोऽविलम्बितम् ।। ५-३४-
शरणां ते समब्येत्य कर्त्तास्मि नृपते!तदा । यथा त्वत्त्वो भयं बूयो न मे किञ्चिद्भविष्यति ।। ५-३४-
इत्युक्तेऽपगते दूते संस्मृत्याभ्यागतं हरिः । गरुत्मन्तमथारुह्य त्वरितं तत्पुरं ययौ ।। ५-३४-
स चापि केशवोद्योगं श्रुत्वा काशिपतिस्तदा । सर्व्वसैन्यपरीवारः पार्ष्णिग्राह उपाययौ ।। ५-३४-
ततो बलेन महता काशिराजबलेन च । पौण्ड्रको वासुदेवोऽसौ केशवाभिमुखं ययौ ।। ५-३४-