तथेत्युक्त्वा च देवेन्द्रमाजगाम भुवं हरिः । प्रसक्तैः सिद्ध-गन्धर्व्वैः स्तूयमानस्तथषिंभिः ।। ५-३१-
ततः शङ्खमुपाध्माय द्रारकोपरि संस्थितः । हर्षमुत्पादयामास द्रारकावासिनां द्रिज ।। ५-३१-
अवतीर्य्यथ गरुड़ात् सत्यभामासहायवान् । निष्कुटे स्थापयामास पारिजातं महातरुम ।। ५-३१-
यमभ्येत्य जनः सर्व्वो जातिं स्मरति पौर्व्विकीम् । वास्यते सादराः सर्व्वे देहबन्धानमानुषान् । ददृशुः पादपे तस्मिन् कुर्व्वन्तो सुखदर्शनम् ।। ५-३१-
ततस्ते सादराः सर्व्वे देहबन्धानमानुषान् । ददृशुः पादपे तस्मिन् कुर्व्वन्तो मुखदर्शनम् ।। ५-३१-
किङ्करैः समुपानीतं हस्त्यश्वादि ततो धनम । स्त्रियश्व कृष्णो जग्राह नरकस्य परिग्रहान् ।। ५-३१-
ततः काले शुभे प्राप्त उपयेमे जनार्द्दनः । ताः कन्या नरकेणासन् सर्व्वतो याः समाह्टताः ।। ५-३१-
एकस्मिन्नेव गोविन्दः काले तासां महामते! जग्राह विधिवत् पाणीन् पृथगूगेहेषु धर्म्मतः ।। ५-३१-
षोड़शस्त्रीसहस्त्राणि शतमेकं तथाधिकम् । तावन्ति चक्र रूपाणि भगवान् मधुसूदनः ।। ५-३१-
एकैकश्येन ताः कन्या मेनिरे मधुसूदनम् । ममैव पाणिग्रहणं भगवान् कृतवानिति ।। ५-३१-
निशासु च जगतस्त्रष्टा तासां गुहेषु केशवः । उवास विप्र! सर्व्वासां विश्वरूपधरो हरिः ।। ५-३१-
पराशार उवाच । प्रद्यु म्राद्या हरेः पुत्रा रुक्मिण्याः कथितास्तव । भानुं भैमरिकञ्चैव सत्यभामा व्यजायत ।। ५-३२-
दीप्तिमान् ताम्रपक्षाद्या रोहिणयां तनया हरेः । बभूवुर्जाम्बवत्याञ्च शाम्बाद्या बलशालिनः ।। ५-३२-
तनया भद्रविन्दाद्या नाग्रजित्यां महाबलाः । संग्रामजित्प्रधानास्तु शैव्यायान्त्वभवन् सुताः ।। ५-३२-
वृकाद्याश्व सुता माद्रयां गात्रवत्प्रमुखान् सुतान् । अवाप लक्ष्मणा पुत्राः कालिन्द्याञ्च श्रुतादयः ।। ५-३२-
अन्यासाञ्चैव भार्य्याणां समुतूपन्नानि चक्रिणः । अष्टायुतानि पुत्राणां सहस्त्रणां शतं तथा ।। ५-३२-
प्रद्यु म्रः प्रथमस्तेषा सर्व्वेषां रुक्मिणीसुतः । प्रद्यु म्रादनिरुद्धोऽभूदू वजूस्तस्मादजायत ।। ५-३२-
अनिरुद्धो रणो रुद्धो बलेः पौत्रीं महाबलः । वाणास्य तनयामूषामुपयेमे द्रिजोत्तम ।। ५-३२-
यत्र युद्धमभूदू घोरं हरि-शङ्करयोर्महत् । छिन्न सहस्त्र बाहूनां यत्र वाणस्य चक्रिणा ।। ५-३२-
मैत्रेय उवाच । कथं युद्धमभूदू ब्रह्मन्नुषार्थे हर-कृष्णयोः । कथं क्षयञ्च वाणस्य बाहूनां कृतवान् हरिः ।। ५-३२-
एतत् सर्व्व महाभाग! समाख्यातु त्वमर्हसि । महत् कौतूहलं जातं कथां श्रोतुमिमां हरेः ।। ५-३२-
पराशर उवाच । ऊषा वाणसुता विप्र! पार्व्वतीं सह शम्भुना । क्रीड़न्तीमुपलक्ष्योच्चैः स्पृहाञ्चक्र तदाश्रयाम् ।। ५-३२-
ततः सकलाचित्तज्ञा गौरी तामाह भामिनीम् । अलमत्यर्थतापेन भर्त्रा त्वमपि रंस्यसे ।। ५-३२-
इत्युक्ते सा तदा चक्र कदेति मतिमात्मनः । को वा भर्त्ता ममेत्येतां पुनरप्याह पार्व्वती ।। ५-३२-
वैशाखशुक्लद्रादश्यां स्वप्ने योऽभिभवं तव । करिष्यति स ते भर्त्ता राजपुत्रि!भविष्यति ।। ५-३२-
तस्यां तिथौ पुमान् खप्ने यथा देव्या उदीरितम् । तथैवाभिभवं चक्र रागञ्चक्र तथैव सा ।। ५-३२-
ततः प्रबुद्धा पुरुषमपश्यन्ती तमुत्सुका । क्व गतोऽसीति निर्लज्जा मैत्रेयोक्तवती सखीम् ।। ५-३२-
वाणस्य मन्त्री कुम्भाणडश्वित्रलेशा तु तत्सुता । तस्याः सख्यभवत् सा च प्राह कोऽय त्वयोच्यते ।। ५-३२-
यदा लज्जाकुला नास्यै कथयामास सा सती । तदा विश्वासमानीय सर्व्वमेवाभ्यवादयत् ।। ५-३२-
विदितार्थान्तु तामाह पुनरूषा यथोदितम् । देव्या तथैव तत्प्राप्तौ योऽभ्युपायः कुरुष्व तम् । ५-३२-