इन्द्र उवाच न चापि सर्गसंहारस्थितिकर्ताखिलस्य यः । जितस्य तेन मे व्रीडा जायते विश्वरूपिणा ॥ ५,३०.
यस्माज्जगत्सकलमेतदनादिमध्याद्यस्मिन्यतश्च न भविष्यति सर्वभूतात् । तेनोद्भवप्रलयपालनकारणेन व्रीडा कथं भवति देवि निराकृतस्य ॥ ५,३०.
सकलभुवनसूतिर्मूर्तिरल्पाल्पसूक्ष्माविदितसकलवेद्यैर्ज्ञायते यस्य नान्यैः । तमजमकृतमीशं शाश्वतं स्वेच्छयैनं जगदुपकृतिमर्त्यं को विजेतुं समर्थः ॥ ५,३०.
संस्तुतो भगवानित्थं देवराजेन केशवः । प्रहंस्य भावगम्भीरमुवाचेदं द्रिजोत्तम ।। ५-३१-
देवराजो भवानिन्द्रो वयं मर्त्त्या जगत्पते ! क्षन्तव्यं भवता चदमपराधकृत मम ।। ५-३१-
पारिजाततरुश्वायं नीयतामुचितास्पदम । गृहीतोऽयं मया शक्र!सत्यावचनकारणात् ।। ५-३१-
वज्रञ्चेदं गृहाण त्वं यत्त्वया प्रहितं मयि । तवैवैतत् प्रहरणां शक्र!वैरिविदारणम् ।। ५-३१-
विमोहयसि मामीश!मर्त्त्योऽहमिति किं वदन् । जानीमस्त्वां भगवतो न तु सूक्ष्मविदो वयम् ।। ५-३१-
योऽसि सोऽसि जगत्त्रण!प्रवृत्तौ नाथ!संस्थितः । जगतः शल्यनिष्कर्षं करोष्यसुरसूदन ।। ५-३१-
नीयतां पारिजातोऽयं कृष्ण!द्रारवतीं पुरीम् । मर्त्त्यलोके त्वया त्यक्ते नायं संस्थास्यते भुवि ।। ५-३१-
तथेत्युक्त्वा च देवेन्द्रमाजगाम भुवं हरिः । प्रसक्तैः सिद्ध-गन्धर्व्वैः स्तूयमानस्तथषिंभिः ।। ५-३१-
ततः शङ्खमुपाध्माय द्रारकोपरि संस्थितः । हर्षमुत्पादयामास द्रारकावासिनां द्रिज ।। ५-३१-
अवतीर्य्यथ गरुड़ात् सत्यभामासहायवान् । निष्कुटे स्थापयामास पारिजातं महातरुम ।। ५-३१-
यमभ्येत्य जनः सर्व्वो जातिं स्मरति पौर्व्विकीम् । वास्यते सादराः सर्व्वे देहबन्धानमानुषान् । ददृशुः पादपे तस्मिन् कुर्व्वन्तो सुखदर्शनम् ।। ५-३१-
ततस्ते सादराः सर्व्वे देहबन्धानमानुषान् । ददृशुः पादपे तस्मिन् कुर्व्वन्तो मुखदर्शनम् ।। ५-३१-
किङ्करैः समुपानीतं हस्त्यश्वादि ततो धनम । स्त्रियश्व कृष्णो जग्राह नरकस्य परिग्रहान् ।। ५-३१-
ततः काले शुभे प्राप्त उपयेमे जनार्द्दनः । ताः कन्या नरकेणासन् सर्व्वतो याः समाह्टताः ।। ५-३१-
एकस्मिन्नेव गोविन्दः काले तासां महामते! जग्राह विधिवत् पाणीन् पृथगूगेहेषु धर्म्मतः ।। ५-३१-
षोड़शस्त्रीसहस्त्राणि शतमेकं तथाधिकम् । तावन्ति चक्र रूपाणि भगवान् मधुसूदनः ।। ५-३१-
एकैकश्येन ताः कन्या मेनिरे मधुसूदनम् । ममैव पाणिग्रहणं भगवान् कृतवानिति ।। ५-३१-
निशासु च जगतस्त्रष्टा तासां गुहेषु केशवः । उवास विप्र! सर्व्वासां विश्वरूपधरो हरिः ।। ५-३१-
पराशार उवाच । प्रद्यु म्राद्या हरेः पुत्रा रुक्मिण्याः कथितास्तव । भानुं भैमरिकञ्चैव सत्यभामा व्यजायत ।। ५-३२-
दीप्तिमान् ताम्रपक्षाद्या रोहिणयां तनया हरेः । बभूवुर्जाम्बवत्याञ्च शाम्बाद्या बलशालिनः ।। ५-३२-
तनया भद्रविन्दाद्या नाग्रजित्यां महाबलाः । संग्रामजित्प्रधानास्तु शैव्यायान्त्वभवन् सुताः ।। ५-३२-
वृकाद्याश्व सुता माद्रयां गात्रवत्प्रमुखान् सुतान् । अवाप लक्ष्मणा पुत्राः कालिन्द्याञ्च श्रुतादयः ।। ५-३२-
अन्यासाञ्चैव भार्य्याणां समुतूपन्नानि चक्रिणः । अष्टायुतानि पुत्राणां सहस्त्रणां शतं तथा ।। ५-३२-
प्रद्यु म्रः प्रथमस्तेषा सर्व्वेषां रुक्मिणीसुतः । प्रद्यु म्रादनिरुद्धोऽभूदू वजूस्तस्मादजायत ।। ५-३२-
अनिरुद्धो रणो रुद्धो बलेः पौत्रीं महाबलः । वाणास्य तनयामूषामुपयेमे द्रिजोत्तम ।। ५-३२-
यत्र युद्धमभूदू घोरं हरि-शङ्करयोर्महत् । छिन्न सहस्त्र बाहूनां यत्र वाणस्य चक्रिणा ।। ५-३२-
मैत्रेय उवाच । कथं युद्धमभूदू ब्रह्मन्नुषार्थे हर-कृष्णयोः । कथं क्षयञ्च वाणस्य बाहूनां कृतवान् हरिः ।। ५-३२-