शम्बरेण ह्टतो वीरः प्रद्यु म्रः स कथं मुने ! शम्बरश्व महावीर्य्यः प्रद्यु म्नेन कथं हतः ।। ५-२७-
पराशर उवाच । षष्ठेऽह्नि जातमात्रन्तु प्रद्युम्र सूतिकागृहात् । ममैष हन्तेति मुने! ह्टतवान् कालशम्बरः ।। ५-२७-
ह्टत्वा चिक्षेप चैवैनं ग्राहोग्र लवणार्णावे । कल्लोलजनितावर्त्ते सुघोरे मकरालये ।। ५-२७-
पतितं तत्र चैवैको मत्स्यो जग्राह बालकम् । न ममार च तस्यापि जठरेऽनलदीपितः ।। ५-२७-
मतूस्यबन्धश्व मत्स्योऽसौ मत्स्यैरन्यैः सह द्रिज ! घातितोऽसुरवर्य्याय शम्बराय निवेदितः ।। ५-२७-
तस्य मायावती नाम पत्री सर्व्वगृहेश्वरी । कारयामास सूदानामाधिपत्यमनिन्दिता ।। ५-२७-
दारिते मत्स्यजठरे सा ददर्शातिशोभनम् । कुमारं मन्मथतरोर्दग्धस्य प्रथमाङ्कुरम् ।। ५-२७-
कोऽयं कथमयं मत्स्यजठरं समुपागतः । इत्येवं कौतुकाविष्टां तां तन्वीं प्राह नारादः ।। ५-२७-
अयं समस्तजगतः सूतिसंहारकारिणा । शम्बरेण ह्टतः कृष्णृ-तनयः सूतिकागृहात् ।। ५-२७-
क्षिप्तः समुद्र मत्स्येन निगीर्णास्ते वशं गतः । नररत्रमिदं सुभ्रू विस्त्रब्धा परिपालय ।। ५-२७-
नारदेनैवमुक्ता सा पालयामास तं शिशुम् । बाल्यादेवातिरागेण रूपातिशयमोहिता ।। ५-२७-
स यदा यौवनाभोग-भूषितोऽभून्महामते! साभिलाषा तदा साति बभूव गजगामिनी ।। ५-२७-
मायावती ददौ तस्म मायाः सर्व्वा महामुन ! प्रद्यु म्रायातिरागान्धा तन्नयस्तह्टदयेक्षणा ।। ५-२७-
प्रसज्जन्तीन्तु तामाह स कार्ष्णिः कमलेक्षणाम् । मातृभावमपाहाय किमेवं वर्त्तसेऽन्यथा ।। ५-२७-
सा चास्मै कथयामास न पुत्रस्त्वं ममेति वै । तनयं त्वामयं विष्णोह्ट तवान् कालशम्बरः ।। ५-२७-
क्षिप्तः समुद्र मत्स्यस्य सम्प्राप्तो जठरान्मया । सा तु रोदिति ते माता कान्ताद्याप्यतिवत्सला ।। ५-२७-
इत्युक्तः शम्बरं युद्धे प्रद्यु म्रः स समाह्वयत् । क्रोधाकुलीकृतमना युयुधे च महाबलः ।। ५-२७-
हत्वा सैन्यमशेषन्तु तस्य दैत्यस्य माधविः । सप्त माया व्यतिक्रम्य मायां प्रयुयुजेऽशष्टमीम् ।। ५-२७-
तया जघान तं दैत्यं मायया कालशम्बरम् । उत्पत्य च तया सार्द्धमाजगाम पितुर्गृहम् ।। ५-२७-
अन्तः परे निपतितं मायावत्या समन्वितम् । तं दृष्ट्वा कृष्णसंकल्पा बभूवुः कृष्णयोषितः ।। ५-२७-
रुक्मिणी चावदत् प्रेमूणा प्रम्णा साश्रुदृष्टिरनिन्दिता । धन्यायाः खल्वयं पुत्रो वर्त्तते नवयौवने ।। ५-२७-
अस्मिन् वयसि पुत्रो मे प्रद्यु म्रो यदि जीवति । सभाग्या जननी वतूस! त्वया कापि विभूषिता ।। ५-२७-
अथवा यादृशः स्नेहो मम यादृगू वपुस्तव । हरेरपत्यं सुव्यक्त भवान् वत्स!भविष्यति ।। ५-२७-
एतिस्मिन्नन्तरे प्राप्तः सह कृष्णेन नारदः । अन्तः पुरचरीं देवीं रुक्मिणीं प्राह हर्षयन् ।। ५-२७-
एश ते तनयः सुभ्रु! हत्वा शम्बरमागतः । ह्टतो येनाभवद् बालो भवत्याः सूतिकागृहात् ।। ५-२७-
इयं मायावती भार्य्या तनयस्यास्य ते सती । शम्बरस्य न भार्य्येयं श्रूयतामत्र कारणम् ।। ५-२७-
मन्मथे तु गते नाशं तदुद्भवपरायाणा । शम्बरं मोहयामास मायारूपेण रूपिणी ।। ५-२७-
व्यवायाद्यु पभोगेषु रूपं मायामयं शुभम् । दर्शयामास दैत्यस्य तस्येयं मदिरेक्षणा ।। ५-२७-
कामोऽवतीर्णः पुत्रस्ते तस्येयं दयिता रतिः । विशङ्का नात्र कर्त्तव्या स्नुषेयं तव शोभना ।। ५-२७-
ततो हर्षसमाविष्टा रुक्मिणी केशवस्तथा । नगरी च समस्ता सा साधु साध्वित्यभाषत ।। ५-२७-