ततः स्त्रातस्य वै कान्तिराजगाम महात्मनः । अवतंसोतूपलं चारु गृहीत्वैकञ्च कुण्डलम् ।। ५-२५-
वरुणप्रहितां चास्मै मालामम्लानपङ्कजाम् । समूद्राभे तथा वस्त्रे नीले लक्ष्मीरयच्छत ।। ५-२५-
कृतावतंसः स तदा चारुकुण्जलभूषितः । नीलाम्बरधरः स्क्षग्वी शुशुबे कान्तिसंयुतः ।। ५-२५-
इत्थं विभूषितो रेमे तत्र रामस्तथा व्रजे । मासदूयेन यातश्व पुनः स द्रारकां पुरीम् ।। ५-२५-
रेवतीं नाम तनयां रैवतस्य महीपतेः । उपयेमे बलस्तस्यां जज्ञाते निशठोल्मुकौ ।। ५-२५-
भीष्मकः कुणिडने राजा विदर्भविषयेऽभवत् । रूकमी तस्याभवत् पुत्रो रुविमणी च वराङ्गन ।। ५-२६-
रुक्मिणी चकमे कृष्णः सा च तं चारुहासिनी । नि ददौ याचते चैनां रुक्मी द्रेषेण चक्रिणो ।। ५-२६-
ददौ च शिशुपालाय जरासन्धप्रदेशितः । भीष्मको रुक्मिणा सार्द्ध रुक्मिणीमुरुविक्रमः ।। ५-२६-
विवाहार्थं ततः सर्व्वे जरासन्धमुखा नृपाः । भीष्मकस्य पुरं जग्मुः शिशुपालप्रियैषिणः ।। ५-२६-
कृष्णोऽपि बलभद्राद्यर्यादवैर्बहुभिर्वृतः । प्रययौ कुण्दिनं द्रष्टुं विवाहञ्चैव भूभृतः ।। ५-२६-
शोभाविनि विवाहे तु तां कन्यां ह्टतवान् हरिः । विपक्षभारमासज्य रामाद्य ष्वथ बन्धुषु ।। ५-२६-
ततश्व पौण्ड्रकः श्रीमान् दन्तवक्रो विदूरथः । शिशुपाल-जरासन्ध-शाल्वाद्याश्व महीभृतः ।। ५-२६-
कुपितास्ते हरिं हन्तुं चक्रु रुदूयोगमुत्तमम् । निर्ज्जिताश्व समागम्य रामाद्यर्यदुपुङ्गवैः ।। ५-२६-
कुणिडनं न प्रवेक्ष्यामि अहत्वा युधि केशवम् । कृत्वा प्रतिज्ञां रुकमी च हन्तुं कृष्णमभिद्रुतः ।। ५-२६-
हत्वा बलं सनागाश्व-पत्ति-स्यन्दनसङ्कुलम् । निर्जितः पातितश्वोर्व्व्यां लीलयैव स चकिणा।। ५-२६-
हन्तु कृतमतिः कृष्णो रुक्मिणां युद्धदुर्म्मदम् । प्रणम्य याचितो ब्रह्मन् रुविमण्या मगवान हरिः ।। ५-२६-
एक एव मम भ्राता न हन्तव्यस्त्वयाधुना । कोपं नियम्य देवेश!भ्रातृभिक्षा प्रदीयताम् ।। ५-२६-
इत्युक्तेन परित्यक्तः कृष्णेनाक्लिष्टकर्म्मणा । रुक्मी भोजकटं नाम पुरं कुत्वावसत् तदा ।। ५-२६-
निर्जित्य रुक्मिणं सम्यगुपयेमे स रुक्मिणीम् । राक्षसेन विवाहेन सम्प्रप्तां मधुसूदनः ।। ५-२६-
तस्यां जज्ञ ऽथ प्रद्युम्रो मदनांश- स वीर्य्यवान् । जहार शम्बरो यं वै यो जघान च शम्बरम् ।। ५-२६-
शम्बरेण ह्टतो वीरः प्रद्यु म्रः स कथं मुने ! शम्बरश्व महावीर्य्यः प्रद्यु म्नेन कथं हतः ।। ५-२७-
पराशर उवाच । षष्ठेऽह्नि जातमात्रन्तु प्रद्युम्र सूतिकागृहात् । ममैष हन्तेति मुने! ह्टतवान् कालशम्बरः ।। ५-२७-
ह्टत्वा चिक्षेप चैवैनं ग्राहोग्र लवणार्णावे । कल्लोलजनितावर्त्ते सुघोरे मकरालये ।। ५-२७-
पतितं तत्र चैवैको मत्स्यो जग्राह बालकम् । न ममार च तस्यापि जठरेऽनलदीपितः ।। ५-२७-
मतूस्यबन्धश्व मत्स्योऽसौ मत्स्यैरन्यैः सह द्रिज ! घातितोऽसुरवर्य्याय शम्बराय निवेदितः ।। ५-२७-
तस्य मायावती नाम पत्री सर्व्वगृहेश्वरी । कारयामास सूदानामाधिपत्यमनिन्दिता ।। ५-२७-
दारिते मत्स्यजठरे सा ददर्शातिशोभनम् । कुमारं मन्मथतरोर्दग्धस्य प्रथमाङ्कुरम् ।। ५-२७-
कोऽयं कथमयं मत्स्यजठरं समुपागतः । इत्येवं कौतुकाविष्टां तां तन्वीं प्राह नारादः ।। ५-२७-
अयं समस्तजगतः सूतिसंहारकारिणा । शम्बरेण ह्टतः कृष्णृ-तनयः सूतिकागृहात् ।। ५-२७-
क्षिप्तः समुद्र मत्स्येन निगीर्णास्ते वशं गतः । नररत्रमिदं सुभ्रू विस्त्रब्धा परिपालय ।। ५-२७-