कृष्णोपि घातयित्वारिमुपायेन हि तद्वलम् । जग्राह मथुरामेत्य हस्त्यश्वस्यन्दनोज्ज्वलम् ॥ ५,२४.
आनीय चोग्रसेनाय द्वारवत्वां न्यवेदयत् । पराभिभवनिः शङ्कं बभूव च यदोः कुलम् ॥ ५,२४.
बलदेवोऽपि मैत्रेय प्रशान्ताखिलविग्रहः । ज्ञातिदर्शनसोत्कण्ठः प्रययौ नन्दगोकुलम् ॥ ५,२४.
ततो गोपाश्च गोप्यश्च यथा पूर्वममित्रजित् । तथैवाभ्यवदत्प्रम्णा बहुमानपुरःसरम् ॥ ५,२४.
स कैश्चित्संपरिष्वक्तः कांश्चिच्च परिषस्वजे । हास्यं चक्रे समं कैश्चिद्गोपैर्गोपीजनैस्तथा ॥ ५,२४.
प्रियाण्यनेकान्यवदन् गोपास्तत्र हलायुधम् । गोप्यश्च प्रेमकुपिताः प्रोचुःसेर्ष्यमथापराः ॥ ५,२४.
गोप्यः पप्रच्छुरपरा नागरीजनवल्लभम् । कच्चिदास्ते सुखं कृष्णश्चलप्रेमलवात्मकः ॥ ५,२४.
अस्मच्चेष्टामपहसन्न कच्चित्पुरयोषिताम् । सौभाग्यमान मधिकं करोति क्षणसौहृदः ॥ ५,२४.
कच्चित्स्मरति नः कृष्णो गीतानुगमनं कलम् । अप्यसौ मातरं द्रष्टु सकृदप्यागमिष्यति ॥ ५,२४.
अथ वा किं तदालापैः क्रियन्तामपराः कथाः । यस्यास्मभिर्विना तेन विनास्माकं भविष्यति ॥ ५,२४.
पिता माता तथा भ्राता भर्ता बन्धुजनश्च किम् । संत्यक्तस्तत्कृतेस्माभिरकृतज्ञध्वजो हि सः ॥ ५,२४.
तथापि कच्चिदालापमिहागमनसंश्रयम् । करोति कृष्णो वक्तव्यं भवता राम नानृतम् ॥ ५,२४.
दामोदरोऽसौ गोविन्दः पुरस्त्रीसक्तमानसः । अपेतप्रीतिरस्मासु दुर्दर्शः प्रतिभाति नः ॥ ५,२४.
आमन्त्रितश्च कृष्णेति पुनर्दामोदरेति च । जहसुःसस्वरं गोप्यो हरिणा हृतचेतसः ॥ ५,२४.
संदेशैः साममधुरैः प्रेमगर्भैरगर्वितैः । रामेणाश्वासिता गोप्यः कृष्णस्यातिमनोहरैः ॥ ५,२४.
गोपैश्च पूर्ववद्रामः परिहासमनोहराः । कथाश्चकार रेमे च सह तैर्व्रजभूमिषु ॥ ५,२४.
वने विचरतस्तस्य सह गोपैर्महात्मनः । मानुषच्छद्मरूपस्य शेषस्य धरणीभृतः ।। ५-२५-
निष्पादितोरुकाय्यस्य काय्यणोर्व्वीविचारिणः । उपभोगाथमत्यर्थ वरुणः प्राह वारुणीम् ।। ५-२५-
अभीष्टा सर्व्वदा यस्य मदिरे त्व!महौजसः । अनन्तस्यौपभोगाय तस्य गच्छ मुदे शुभे ।। ५-२५-
इत्युक्ता वारुणी तेन सन्निधानमथाकरोत् । वृन्दावनवनोतूपन्न-कदम्बतरुकोटरे ।। ५-२५-
विचरन् बलदेवोऽपि मदिरागन्धमुत्तमम् । आघ्राय मादरातर्षमवापाथ पुरातनम् ।। ५-२५-
ततः कदम्बात् सहसा मद्यधारां स लाङ्गली । पतन्तीं वीक्ष्य मंत्रेय !प्रययौ परमां मुदम् ।। ५-२५-
पपौ च गोपगोपीभिः समवेतो मुदान्वितः । प्रगीयमानो ललितं गीतवाद्यविशारदैः ।। ५-२५-
समन्तोतूपन्न-घर्म्माम्भः कणिकामौक्तिकोज्जवलः । आगच्छ यमुने! स्त्रतुमिच्चामीत्त्याह विह्वलः ।। ५-२५-
तस्य वाचं नदी सा च मत्तोक्तामवमत्य वै । नाजगाम ततः क्रुद्धो हलं जग्राह लाङ्गली ।। ५-२५-
गृहीत्वा तां तटे तेन चकर्ष मदविह्वलः । पापे नायासि नायासि गम्यतामिच्छयात्मनः ।। ५-२५-
सा कृष्टा तेन सहसा गार्ग सन्त्यज्य निम्रगा । यत्रास्ते बलभद्रोऽसौ प्लावयामास तदूनम् ।। ५-२५-
शरीरिणी तथोत्पत्य त्रासविह्वललोचना । प्रसीदेत्यब्रवीद् रामं मुञ्च मां मुषलायुध ।। ५-२५-
सोऽब्रवीदवजानासि मम शौर्य्यबले यदि । सोऽहं त्वां हलपातेन विनेष्यामि सहस्त्रधा ।। ५-२५-
इत्युक्तयातिसन्त्रासात् तया नद्या प्रसादितः । भूभागे प्लाविते तस्मिन् मुमोच यमुनां बलः ।। ५-२५-