कंसे गृहीते कृष्णेन तद्भ्राताऽभ्यागतो रुषा । सुनामा बलभद्रे ण लीलयैव निपातितः
ततो हाहाकृतं सर्वमासीत्तद्रं गमंडलम् । अवज्ञया हतं दृष्ट्वा कृष्णेन मथुरेश्वरम्
कृष्णोऽपि वसुदेवस्य पादौ जग्राह सत्वरः । देवक्याश्च महाबाहुर्बलदेवसहायवान्
उत्थाप्य वसुदेवस्तं देवकी च जनार्दनम् । स्मृतजन्मोक्तवचनौ तावेव प्रणतौ स्थितौ
श्रीवसुदेव उवाच। प्रसीद सीदतां दत्तो देवानां यो वरः प्रभो । तथावयोः प्रसादेन कृतोद्धारस्स केशव
आराधितो यद्भगवानवतीर्णो गृहे मम । दुर्वृत्तनिधनार्थाय तेन नः पावितं कुलम्
त्वमंतः सर्वभूतानां सर्वभूतमयस्थितः । प्रवर्त्तेते समस्तात्मंस्त्वत्तो भूतभविष्यती
यज्ञैस्त्वमिज्यसेऽचिंत्य सर्वदेवमयाच्युत । त्वमेव यज्ञो यष्टा च यज्वनां परमेश्वरः
समुद्भवस्समस्तस्य जगतस्त्वं जनार्दन
सापह्नवं मम मनो यदेतत्त्वयि जायते । देवक्याश्चात्मजप्रीत्या तदत्यंतविडंबना
त्वं कर्त्ता सर्वभूतानामनादिनिधनो भवान् । त्वं मनुष्यस्य कस्यैषा जिह्वा पुत्रेति वक्ष्यति
जगदेतज्जगन्नाथ संभूतमखिलं यतः । कया युक्त्या विना मायां सोऽस्मत्तः संभविष्यति
यस्मिन्प्रतिष्ठितं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । स कोष्ठोत्संगशयनो मानुषो जाय ते कथम्
स त्वं प्रसीद परमेश्वर पाहि विश्वमंशावतारकरणैर्न ममासि पुत्रः । आब्रह्यपादपमिदं जगदेतदीश त्वत्तो विमोहयसि किं पुरुषोत्तमास्मान्
मायाविमोहितदृशा तनयो ममेति कंसाद्भयं कृतमपास्तभयोऽतितीव्रम् । नीतोऽसि गोकुलमरातिभया कुलेन वृद्धिं गतोऽसि मम नास्ति ममत्वमीश
कर्माणि रुद्र मरुदश्विशतक्रतूनां साध्यानि यस्य न भवंति निरीक्षितानि । त्वं विष्णुरीश जगतामुपकारहेतोः प्राप्तोसि नः परिगतो विगतो हि मोहः
तौ समुत्पन्नविज्ञानौ भगवत्कर्म्मदर्शनात् । देवकी-वसुदेवौ तु दृष्ट्वा मायां पुनर्हरिः । मोहाय यदुचक्रस्य विततान स वैष्णवीम ।। ५-२१-
उवाच चाम्ब! भोस्तात! चिरादुत्कण्ठितेन मे । भवन्तौ कंसभीतेन दृष्टौ सङ्कर्षणेन च ।। ५-२१-
कुर्व्वतां याति यः कालो मातापित्रोरपूजनम् । तत्खणडमायुषो व्यर्थमसाधूनां हि जायते ।। ५-२१-
गुरु-देव-द्विजातीनां मातापित्रोश्व पूजनम् । कुर्व्वतां सफलं जन्म देहिनां तात!जायते ।। ५-२१-
तत् क्षन्तव्यमिदं सर्वमतिक्रमकृतं पितः । कंसप्रतापवीर्य्याभ्यामार्त्तयोः परवश्ययोः ।। ५-२१-
इत्युक्त्वाथ प्रणम्योभौ यदुवृद्धाननुक्रमात् । यथावदभिपूज्याथ चक्रतुः पौर-माननम् ।। ५-२१-
कंसपत्न्यस्ततः कंसं परिवार्य्यहतं भुवि । विलेपुर्मातरश्वास्य दुःखशोकपरिप्लुताः ।। ५-२१-
बहुप्रकारमत्यर्थ पश्वात्तापातुरो हरिः । ताः समाश्वासयामास स्वयमस्त्राविलेक्षणः ।। ५-२१-
उग्रसेनं ततो बन्धान्मुमोच मधुसूदनः । अभ्यषिञ्चत् तथैवैनं निजराज्ये हतात्मजम् ।। ५-२१-
राज्याभिषिक्तः कृष्णेन यदुसिहः सुतस्य सः । चकार प्रेतकार्य्याणि ये चान्ये तत्र घातिताः ।। ५-२१-
कृतौर्द्ध्व दैहिकं चैनं सिहासनगतं हरिः । उवाचाज्ञापय विभो! यत् कार्य्यमविशङ्कितः ।। ५-२१-
ययातिशापाद वंशोऽयमराज्यार्होऽपि साम्प्रतम् । मयि भृत्ये स्थिते देवानाज्ञापयतु किं नुपैः ।। ५-२१-
इत्युत्त्वा सोऽस्मरदू वायुमाजगाम स तत्क्षणात् । उवाच चैनं भगवान केशवः कार्य्यमानुषः ।। ५-२१-
गच्छेन्द्रं ब्रूहि वायो ! त्वमलं गर्व्वेणा वासव! दीयतामुग्रसेनाय सुधर्म्मा भवता सभा ।। ५-२१-