नियुद्धे तद्विनाश्नो भवद्भ्यां तोषितो ह्यहम् । दास्याम्यभिमतान्कामान्नान्यथैतौ महाबलौ
न्यायतोन्यायतो वापि भवद्भ्यां तौ ममाहितौ । हंताव्यौ तद्वधाद्रा ज्यं सामान्यं वां भविष्यति
इत्यादिश्य स तौ मल्लौ ततश्चाहूय हस्तिपम् । प्रोवाचोच्चैस्त्वया मल्लसमाजद्वारि कुंजरः
स्थाप्यः कुवलयापीडस्तेन तौ गोपदारकौ । घातनीयौ नियुद्धाय रंगद्वारमुपागतौ
तमप्याज्ञाप्य दृष्ट्वा च सर्वान्मंचानुपाकृतान् । आसन्न मरणः कंसः सूर्योदयमुदैक्षत
ततः समस्तमंचेषु नागरस्स तदा जनः । राजमंचेषु चारूढास्सह भृत्यैर्नराधिपाः
मल्लप्राश्निकवर्गश्च रंगमध्यसमीपगः । कृतः कंसेन कंसोऽपि तुंगमंचे व्यवस्थितः
अंतःपुराणां मंचाश्च तथाऽन्ये परिकल्पिताः । अन्ये च वारमुख्यानामन्ये नागरयोषिताम्
नंदगोपादयो गोपा मंचेष्वन्येष्ववस्थिताः । अक्रूरवसुदेवौ च मंचप्रांते व्यवस्थितौ
नागरीयोषितां मध्ये देवकीपुत्रगर्द्धिनी । अंतकालेऽपि पुत्रस्य द्रक्ष्यामीति मुखं स्थिता
वाद्यमानेषु तूर्येषु चाणूरे चातिवल्गति । हाहाकारपरे लोके ह्यास्फोटयति मुष्टिके
ईषद्धसंतौ तौ वीरौ बलभद्र जनार्दनौ । गोपवेषधरौ बालौ रंगद्वारमुपागतौ
ततः कुवलयापीडो महामात्रप्रचोदितः । अभ्यधावत वेगेन हंतुं गोपकुमारकौ
हाहाकारो महाञ्जज्ञे रंगमध्ये द्विजोत्तम । बलदेवोऽनुजं दृष्ट्वा वचनं चेदमब्रवीत्
हंतव्यो हि महाभाग नागोऽयं शत्रुचोदितः
इत्युक्तस्सोऽग्रजेनाथ बलदेवेन वै द्विज । सिंहनादं ततश्चक्रे माधवः परवीरहा
करेण करमाकृष्य तस्य केशिनिषूदनः । भ्रामयामास तं शौरिरैरावतसमं बले
ईशोपि सर्वजगतां बाललीलानुसारतः । क्रीडित्वा सुचिरं कृष्णः करिदंतपदांतरे
उत्पाट्य वामदंतं तु दक्षिणेनैव पाणिना । ताडयामास यंतारं तस्यासीच्छतधा शिरः
दक्षिणं दंतमुत्पाट्य बलभद्रो ऽपि तत्क्षणात् । स रोषस्तेन पार्श्वस्थान् गजपालानपोथयत्
ततस्तूत्प्लुत्य वेगेन रौहिणेयो महाबलः । जघान वामपादेन मस्तके हस्तिनं रुषा
स पपात हतस्तेन बलभद्रे ण लीलया । सहस्राक्षेण वज्रेण ताडितः पर्वतो यथा
हत्वा कुवलयापीडं हस्त्यारोहप्रचोदितम् । मदासृगनुलिप्तांगौ हस्तिदंतवरायुधौ
मृगमध्ये यथा सिंहौ गर्वलीलावलोकिनौ । प्रविष्टौ सुमहारंगं बलभद्र जनार्दनौ
हाहाकारो महाञ्जज्ञे महारंगे त्वनंतरम् । कृष्णोऽयं बलभद्रो यमिति लोकस्य विस्मयः
सोऽयं येन हता घोरा पूतना बालघातिनी । क्षिप्तं तु शकटं येन भग्नौ तु यमलार्जुनौ
सोयं यः कालियं नागं ममर्दारुह्य वालकः । धृतो गोवर्द्धनो येन सप्तरात्रं महागिरिः
अरिष्टो धेनुकः केशी लीलयैव महात्मना । निहता येन दुर्वृत्ता दृश्यतामेष सोऽच्युतः
अयं चास्य महाबाहुर्बलभद्रो ऽग्रतोऽग्रजः । प्रयाति लीलया योषिन्मनोनयननंदनः
अयं स कथ्यते प्राज्ञैः पुराणार्थविशारदैः । गोपालो यादवं वंशं मग्नमभ्यद्धरिष्यति