निमग्रश्व ततस्तोये स ददर्ख तथैव तौ । संस्तूयमानौ गन्धर्व्व-मुनि-सिद्ध-महोरगैः ।। ५-१८-
ततो विज्ञातसद्भावः स तु दानपतिस्तथा । तुष्टाव सर्व्वविज्ञानमयमच्युतमीश्वरम् ।। ५-१८-
सन्मात्ररूपिणेऽचिन्त्यमहिम्ने परमात्मने । व्यापिने नैकरूपैकखरूपाय नमो नमः ।। ५-१८-
सत्त्वरूपाय तेऽचिन्त्य! हविर्भूताय ते नमः । नमोऽविज्ञातपाराय पराय प्रकृतेः प्रभो ।। ५-१८-
भूतात्मा चेन्द्रियात्मा च प्रधानात्मा तथा भवान् । आत्मा च परमात्मा च त्वमेकः पञ्चधा स्थितः ।। ५-१८-
प्रसीद सर्व्व सर्व्वात्मन् क्षराक्षरमयेश्वर । ब्रह्म-विष्णु-शिव्राद्याभिः कल्पनाभिरुदीरितः ।। ५-१८-
अनाख्येयखरूपात्मन्!अनाख्येयप्रयोजन! अनाख्येयाभिधानं त्वां नतोऽस्मि परमेश्वर ।। ५-१८-
न यत्र-नाथ!विद्यन्ते नामजात्यादिकल्पनाः । तदू ब्रह्म परमं नित्यमविकारि भवानजः ।। ५-१८-
न कल्पनामृतेऽर्थस्य सर्व्वस्याधिगमो यतः । ततः कृष्णाच्युतानन्तबिष्णुसंज्ञाभिरीडयसे ।। ५-१८-
सर्व्वार्थस्त्वमज! विकल्पनाभिरेतदू दवाद्य जगदखिलं त्वमेव विश्वम् । विश्वात्मंस्त्वमिति विकारभावहीनः सर्व्वस्मिन् न हि भबतोऽस्ति किञ्चिदन्यत् त्वं ब्रह्मा पशुपतिरर्य्यमा विधाता धाता त्वं त्रिदशपतिः समीरणोऽग्रिः । तोयेशो धनपतिरन्तकस्त्वमेको भिन्नार्थैर्जगदपि पासि शक्तिभेदैः ।। ५-१८-
विश्वं भवान् सृजति सूर्य्यगभस्तिरूपोविश्वञ्च ते गुणमयोऽयमज! प्रपञ्चः । रूपं परं सदितिवाचकमक्षरं यजज्ञानात्मने सदसते प्रणातोऽस्मि तस्मै ।। ५-१८-
अँनमो वासुदेवाय नमः सङ्कर्षणाय ते । प्रद्यु म्राय नमस्तुभ्यमनिरुद्धाय ते नमः ।। ५-१८-
एवमन्तर्जले विष्णुमभिष्टूय स यादवः । अर्ज्जयामास सर्व्वेशं पुष्पैर्धूपैर्मनोरमैः ।। ५-१९-
परित्यक्तान्यविषयो मनस्तत्र निवेश्य सः । ब्रह्मभूते चिरं स्थित्वा विरराम समाधितः ।। ५-१९-
कृतकृत्यमिवात्मानं मन्यमानो महामतिः । आजगाम रथं भूयो निगम्य यमुनाम्भसः ।। ५-१९-
राम-कृष्णौ च ददृशे यथापूर्व्वं रथे स्थितौ । विस्मिताक्षस्तदाक्रू रस्तञ्च कृष्णोऽभ्यभाषत ।। ५-१९-
नूनं ते दृष्टमाश्वर्य्यमक्रूर!यमुनाजले । विस्मयोतूफूल्लनयनो भवान् संलक्ष्यते यतः ।। ५-१९-
अन्तर्जले यदाश्वर्य्यं दृष्टं तत्र मयाच्युत! तदत्रापि हि पश्यामि मूत्तिंमत् पुरतः स्थितम् ।। ५-१९-
जगदेतन्महाश्वर्य्य रूपं यस्य महात्मनः । तेनाश्वर्य्यवरेणाहं भवता कृष्ण!सङ्गतः ।। ५-१९-
तत् किमेतेन मथुरां व्रजामो मधुसूदन! बिभेमि कंसाद्धिग् जन्म परपिण्डोपजीविनाम् ।। ५-१९-
इत्युक्त्वा चोदयामास तान् हयान् वातरंहसः । सम्प्राप्तश्वातिसायाह्र सोऽक्रूरो मथुरां पुरीम् ।। ५-१९-
विलोक्य मथुरां कृष्णं रामञ्चाह स यादवः । पद्भयां यातं महावीर्य्यो रथेनैको विशाम्यहम् ।। ५-१९-
गन्तव्यं वसुदेवस्य भवद्भयां न तथा गृहम् । युवयोर्हि कृते वृद्धः स कंसेन निरस्यते ।। ५-१९-
इत्युत्तवा प्रविवेशाथ सोऽकूरो मथुरां पुरीम् । प्रिवष्टौ रामकृष्णौ, च राजमार्गमुपागतौ ।। ५-१९-
स्त्रीभिर्नरैश्व सानन्दं लोचनैरभिवीक्षितौ । जग्मतुलीलया वीरौ दृफ्तौ बालगजाविव ।। ५-१९-
भ्रममाणौ तु तौ दृष्ट्वा रजकं रङ्गकारकम् । अयाचेतां सुरूपाणि वासांसि रुचिराननौ ।। ५-१९-
कंसस्य रजकः सोऽथ प्रसादारूढ़विस्मयः । बहून्याक्षेपवाक्यानि प्राहोच्चै राम-केशवौ ।। ५-१९-
ततस्तलप्रहारेण कृष्णस्तस्य दुरात्मनः । पातयामास कापेन रजकस्य शिरो भुवि ।। ५-१९-
हत्वादाय च वस्त्राणि पीतनीलाम्बरौ ततः । कृष्ण-रामौ मुदा युक्तौ मालाकारगृहं गतौ ।। ५-१९-
विकाशिनेत्रयुगलौ मालाकारोऽतिविस्मितः । एतौ कस्य कुतो वैतौ मैत्रेयाचिन्तयत् तदा ।। ५-१९-