स ददर्श तदा तत्र कृष्णामादोहने गवाम् । वत्समध्यगतं फुल्लनीलोतूपलदलच्छविम् ।। ५-१७-
अस्पष्टपद्मपत्राक्षं श्रीवत्साङ्कितवक्षसम । प्रलम्बबाहुमायामि-तुङ्गोरःस्थलमुन्नसम् ।। ५-१७-
सविलासस्मिताधारं ब्रिभ्राणं मुखपङ्कजम् । तुङ्गरक्तनखं पद्भयां धरण्यां सुप्रतिष्ठितम् ।। ५-१७-
विभ्राणं वाससी पीते वन्यपुष्पावभूषितम् । साद्रनीललताहस्तं सिताम्भोजावतंसकम् ।। ५-१७-
हंसकुन्देन्दुधवल नीलाम्बरधरं द्रिज! तस्यानु बलभद्रञ्च ददर्श यदुनन्दनम् ।। ५-१७-
प्राशुमुन्नतबाह्व सं विकाशिमुखपङ्कजम् । मेघमालापरिवृतं कैलासद्रिमिवापरम् ।। ५-१७-
तौ दृष्ट्वा विकसदूक्तसरोजः स महामतिः । पुलकाञ्चितसर्व्वाङ्गस्तदाक्रू रोऽभवन्मुने ।। ५-१७-
एतत् तत् परमं घाम तदेतत् परमं पदम् । भगवद्रासुदेवांशो द्रिधा योऽयमवस्थितः ।। ५-१७-
साफल्यमक्ष्णोर्युगमेतदत्र दृष्टे जगद्धातरि यातमुच्चेः । अप्यङ्गमेतदू भगवतूप्रसादांदू दत्तेऽङ्गसङ्ग फलवन्मम स्यात ।। ५-१७-
अप्येष पूष्ठे मम हस्तपद्म करिष्यति श्रीमदनन्तमूर्त्तिः । यस्याङ्ग लिस्पर्शहताखिलाघैखाप्यते सिद्धिरनाशदोषा ।। ५-१७-
येनाग्रिविद्यु दूरविरश्मिमाला करालमत्युग्रनानां नयनाञ्जनानि ।। ५-१७-
यत्राम्बु विन्यस्य बलिर्म्मनोज्ञा नवाप भोगान् वसुधातलस्थः । तथामरत्वं त्रिदशाधिपत्यं मन्वन्तरं पूर्णमपेतशत्रुः ।। ५-१७-
अप्येष मां कंसपरिग्रहेण दोषास्पदीभूतमदोषदुष्टम् । कर्त्तावमानोपहतं धिगस्तु तज्जन्मनः साधुबहिष्कृतं यत् ।। ५-१७-
ज्ञानात्मकस्यामलसत्त्वराशेरपेतदोषस्य सदा स्फुटस्य किं वा जगत्यत्र समस्तपुंसामज्ञातमस्यास्ति ह्टदि स्थितस्य ।। ५-१७-
तस्मादहं भक्तिविनम्रचेता व्रजामि सर्व्वेश्वरमीश्वराणाम् । अंशावतारं पुरुषोत्तमस्य अनादिमध्यान्तमयस्य विष्णोः ।। ५-१७-
चिन्तयन्निति गोविन्दमुपागम्य स यादवः । अक्रूरोऽस्मीति चरणौ ननाम शिरसा हरेः ।। ५-१८-
सोऽप्येनं ध्वजवज्राब्ज-कृतचिह्नने पाणिना । संस्पृश्याकृष्य च प्रीत्या सुगाढं परिषस्वजे ।। ५-१८-
कृतसंवादनौ तेन यथावदू बल-केशवौ । ततः प्रविष्टौ संह्टष्टौ तमादायात्ममन्दिरम् ।। ५-१८-
सह ताभ्यां तदाक्रूरः कृतसंवादनादिकः । भुक्तभोज्यो यथान्यायमाचचक्षे ततस्तयोः ।। ५-१८-
यथा निर्भर्तूस्यते तेन कसेनानकदुन्दुभिः । यथा च देवकी देवी दानवेन दुरात्मना ।। ५-१८-
उग्रसेने यथा कंसः सुदुरात्मा च वर्त्तते। यं चैवार्थं समुद्दिश्य स ससेन विसर्ज्जितः ।। ५-१८-
तत् सर्व्वं विस्तराच्छ्रु त्वा भगवान् केशिसूदनः । उवाचाखिलमप्येतजूज्ञातं दानपते!मया ।। ५-१८-
करिष्ये च महाभाग!यदत्रौपयिकं मतम् । विचिन्त्यं नान्यथैतत् ते विद्धि कंसं हतं मया ।। ५-१८-
अहं रामश्व मथुरा श्वो यास्यावः समं त्वया । गोपवृद्धाश्व यास्यन्ति आदायोपायनं बहु ।। ५-१८-
निशेयं नीयतां वीर!न चिन्तां कर्त्तुमर्हसि । त्रिरात्राभ्यन्तरे कंसं हनिष्यामि सहानुगम ।। ५-१८-
समादिश्य ततो गोपानक्रु रोऽपि सकेशवः । सुष्वाप बलभद्रश्व नन्दगोपगृहे सुखम् ।। ५-१८-
ततः प्रभाते विमले कृष्ण-रामौ महामती । अक्रूरेण समं गन्तुमुद्यतौ मथुरां प्रित ।। ५-१८-
दृष्ट्वा गोपीजनः सास्त्रः श्लथदूवलयबाहुकः । निः श्वस्य चातिदुः खार्त्तः प्राह चेदं परस्परम् ।। ५-१८-
मथुरां प्राप्य गोविन्दः कथं गोकुलमेष्यति । नागरस्त्री-कलालापमधु श्रोत्रेण पास्यति ।। ५-१८-
विलासिवाक्यपानेषु नागरीणां कृतास्पदम् । चित्तमस्य कथ भूयो ग्राम्यगोपीषु यास्यति ।। ५-१८-