सर्व्वात्मा सर्व्ववित् सर्व्वः सर्व्वभूतेष्ववस्थितः । यो वितत्यात्ययो व्यापी स वक्ष्यति मया सह ।। ५-१७-
मत्स्य-कूर्म-पराहा-श्व-सिंहरूपादिभिः स्थितिम् । चकार जगतो योऽजः सोऽद्य मामालपिष्यति ।। ५-१७-
साम्प्रतञ्च जगत्स्वामी कार्य्यमात्मह्टदि स्थितम् । कर्त्तु मनुष्यतां प्राप्तः स्वेच्छादेहधृगव्ययः ।। ५-१७-
योऽनन्तः पृथिवीं धत्ते शेखरस्थितिसंस्थिताम् । सोऽवतीर्णो जगत्यर्थे मामक्रूरेति वक्ष्यति ।। ५-१७-
पितृ-पुत्र-सुह्टदू-भ्रातृ-मातृ-बन्धुमयीमिमाम् । यन्मायां नालमुत्तर्त्तु जगत् नमो नमः ।। ५-१७-
तरत्यविद्यां विततां ह्टदि यस्मिन् निवेशिते । योगी मायाममेयाय तस्मै विद्यात्मने नमः ।। ५-१७-
यज्विभिर्यज्ञपुरुषो वासुदेवश्व सात्वतैः । वेदान्तवेदिभिर्विष्णुः प्रोच्यते यो नतोऽस्मि तम् ।। ५-१७-
यथा तत्र जगद्धाम्रि धातर्य्योतत् प्रतिष्ठितम् । सदसत् तेन सत्येन मय्यसौ यातु सौम्यताम् ।। ५-१७-
स्मृते सकलकल्याण-भाजनं यत्र जायते । पुरुषस्तमजं नित्यं व्रजामि शरणं हरिम् ।। ५-१७-
इत्थं सञ्चिन्तयन् विष्णु भक्तिनम्रात्ममानसः । अक्रूरो गोकुल प्राप्तः किञ्चित् सूर्य्ये विराजति ।। ५-१७-
स ददर्श तदा तत्र कृष्णामादोहने गवाम् । वत्समध्यगतं फुल्लनीलोतूपलदलच्छविम् ।। ५-१७-
अस्पष्टपद्मपत्राक्षं श्रीवत्साङ्कितवक्षसम । प्रलम्बबाहुमायामि-तुङ्गोरःस्थलमुन्नसम् ।। ५-१७-
सविलासस्मिताधारं ब्रिभ्राणं मुखपङ्कजम् । तुङ्गरक्तनखं पद्भयां धरण्यां सुप्रतिष्ठितम् ।। ५-१७-
विभ्राणं वाससी पीते वन्यपुष्पावभूषितम् । साद्रनीललताहस्तं सिताम्भोजावतंसकम् ।। ५-१७-
हंसकुन्देन्दुधवल नीलाम्बरधरं द्रिज! तस्यानु बलभद्रञ्च ददर्श यदुनन्दनम् ।। ५-१७-
प्राशुमुन्नतबाह्व सं विकाशिमुखपङ्कजम् । मेघमालापरिवृतं कैलासद्रिमिवापरम् ।। ५-१७-
तौ दृष्ट्वा विकसदूक्तसरोजः स महामतिः । पुलकाञ्चितसर्व्वाङ्गस्तदाक्रू रोऽभवन्मुने ।। ५-१७-
एतत् तत् परमं घाम तदेतत् परमं पदम् । भगवद्रासुदेवांशो द्रिधा योऽयमवस्थितः ।। ५-१७-
साफल्यमक्ष्णोर्युगमेतदत्र दृष्टे जगद्धातरि यातमुच्चेः । अप्यङ्गमेतदू भगवतूप्रसादांदू दत्तेऽङ्गसङ्ग फलवन्मम स्यात ।। ५-१७-
अप्येष पूष्ठे मम हस्तपद्म करिष्यति श्रीमदनन्तमूर्त्तिः । यस्याङ्ग लिस्पर्शहताखिलाघैखाप्यते सिद्धिरनाशदोषा ।। ५-१७-
येनाग्रिविद्यु दूरविरश्मिमाला करालमत्युग्रनानां नयनाञ्जनानि ।। ५-१७-
यत्राम्बु विन्यस्य बलिर्म्मनोज्ञा नवाप भोगान् वसुधातलस्थः । तथामरत्वं त्रिदशाधिपत्यं मन्वन्तरं पूर्णमपेतशत्रुः ।। ५-१७-
अप्येष मां कंसपरिग्रहेण दोषास्पदीभूतमदोषदुष्टम् । कर्त्तावमानोपहतं धिगस्तु तज्जन्मनः साधुबहिष्कृतं यत् ।। ५-१७-
ज्ञानात्मकस्यामलसत्त्वराशेरपेतदोषस्य सदा स्फुटस्य किं वा जगत्यत्र समस्तपुंसामज्ञातमस्यास्ति ह्टदि स्थितस्य ।। ५-१७-
तस्मादहं भक्तिविनम्रचेता व्रजामि सर्व्वेश्वरमीश्वराणाम् । अंशावतारं पुरुषोत्तमस्य अनादिमध्यान्तमयस्य विष्णोः ।। ५-१७-
चिन्तयन्निति गोविन्दमुपागम्य स यादवः । अक्रूरोऽस्मीति चरणौ ननाम शिरसा हरेः ।। ५-१८-
सोऽप्येनं ध्वजवज्राब्ज-कृतचिह्नने पाणिना । संस्पृश्याकृष्य च प्रीत्या सुगाढं परिषस्वजे ।। ५-१८-
कृतसंवादनौ तेन यथावदू बल-केशवौ । ततः प्रविष्टौ संह्टष्टौ तमादायात्ममन्दिरम् ।। ५-१८-
सह ताभ्यां तदाक्रूरः कृतसंवादनादिकः । भुक्तभोज्यो यथान्यायमाचचक्षे ततस्तयोः ।। ५-१८-
यथा निर्भर्तूस्यते तेन कसेनानकदुन्दुभिः । यथा च देवकी देवी दानवेन दुरात्मना ।। ५-१८-