श्रीपराशर उवाच। इत्यालोच्य स दुष्टात्मा कंसो रामजनार्दनौ । हंतुं कृतमर्तिवीरावक्रूरं वाक्यमब्रवीत्
कंस उवाच। भो भो दानपते वाक्यं क्रियतां प्रीतये मम । इतः स्यंदनमारुह्य गम्यतां नंदगोकुलम्
वसुदेव सुतौ तत्र विषणोरंशसमुद्भवौ । नाशाय किल संभूतौ मम दुष्टौ प्रवर्द्धतः
धनुर्महो ममाप्यत्र चतुर्दश्यां भविष्यति । आनेयौ भवता गत्वा मल्लयुद्धाय तत्र तौ
चाणूरमुष्टिकौ मल्लौ नियुद्धकुशलौ मम । ताभ्यां सहानयोर्युद्धं सर्वलोकोऽत्र पश्यतु
गजः कुवलयापीडो महामात्रप्रचोदितः । स वा हनिष्यते पापौ वसुदेवात्मजौ शिशू
तौ हत्वा वसुदेवं च नंदगोपं च दुर्मतिम् । हनिष्ये पितरं चैनमुग्रसेनं सुदुर्मतिम्
ततस्समस्तगोपानां गोधनान्यखिलान्यहम् । वित्तं चापहरिष्यामि दुष्टानां मद्वधैषिणाम्
त्वामृते यादवाश्चैते द्विषो दानपते मम । एतेषां च वधायाहं यतिष्येऽनुक्रमात्ततः
तदा निष्कंटकं सर्वं राज्यमेतदयादवम् । प्रसाधिष्ये त्वया तस्मान्मत्प्रीत्यै वीर गम्यताम्
यथा च माहिषं सर्पिर्दधिचाप्युपहार्य वै । गोपास्समानयंत्वाशु तथा वाच्यास्त्वया च ते
श्रीपराशर उवाच। इत्याज्ञप्तस्तदाऽक्रूरो महाभागवतो द्विज । प्रीतिमानभवत्कृष्णं श्वो द्रक्ष्यामीति सत्वरः
तथेत्युक्त्वा च राजानं रथमारुह्य शोभनम् । निश्चक्राम ततः पुर्य्या मथुराया मधुप्रियः
श्रीपराशर उवाच । केशी चापि बलोदग्रः कंसदूतः प्रचोदितः । कृष्णस्य निधनाकांक्षी वृंदावनमुपागमत्
स खुरक्षतभूपृष्ठस्सटाक्षेपधुतांबुदः । द्रुतविक्रांतचंद्रार्कमार्गो गोपानुपाद्रवत्
तस्य हेषितशब्देन गोपाला दैत्यवाजिनः । गोप्यश्च भयसंविग्ना गोविंदं शरणं ययुः
त्राहित्राहीति गोविंदः श्रुत्वा तेषां ततो वचः । सतोयजलदध्वानगंभीरमिदमुक्तवान्
अलं त्रासेन गोपालाः केशिनः किं भयातुरैः । भवद्भिर्गोपजातीयैर्वीरवीर्यं विलोप्यते
किमनेनाल्पसारेण हेषिताटोपकारिणा । दैतेयबलवाह्येन वल्गता दुष्टवाजिना
एह्येहि दुष्ट कृष्णोऽहं पूष्णस्त्विव पिनाकधृत् । पातयिष्यामि दशनान्वदनादखिलांस्तव
इत्युक्त्वाऽस्फोट्य गोविंदः केशिनस्संमुखं ययौ । विवृतास्यश्च सोप्येनं दैतेयाश्व उपाद्रवत्
बाहुमाभोगिनं कृत्वा मुखे तस्य जनार्दनः । प्रवेशयामास तदा केशिनो दुष्टवाजिनः
केशिनो वदनं तेन विशता कृष्णबाहुना । शातिता दशनाः पेतुः सिताब्भ्रावयवा इव
कृष्णस्य ववृधे बाहुः केशिदेहगतो द्विज । विनाशाय यथा व्याधिरासंभूतेरुपेक्षितः
विपाटितोष्ठो बहुलं सफेनं रुधिरं वमन् । सोक्षिणी विवृते चक्रे विशिष्टे मुक्तबंधने
जघान धरणीं पादैश्शकृन्मूत्रं समुत्सृजन् । स्वेदार्द्र गात्रश्शांतश्च निर्यत्नस्सोऽभवत्तदा
व्यादितास्यमहारंध्रस्सोऽसुरः कृष्णबाहुना । निपातितो द्विधा भूमौ वैद्युतेन यथा द्रुमः
द्विपादे पृष्ठपुच्छार्द्धे श्रवणैकाक्षिनासिके । केशिनस्ते द्विधा भूते शकले द्वे विरेजतुः
हत्वा तु केशिनं कृष्णो गोपलैर्मुदितैर्वृतः । अनायस्ततनुस्स्वस्थो हसंस्तत्रैव तस्थिवान्
ततो गोप्यश्च गोपाश्च हते केशिनि विस्मिताः । तुष्टुवुः पुंडरीकाक्षमनुरागमनोरमम्