ताभिः प्रसन्नचित्तामभिर्गोपीभिः सह सादरम् । रराम रासगोष्ठीभिरुदारचरितो हरिः ।। ५-१३-
रासमणडलबन्धोऽपि कृष्णपार्श्वमनुजूझता । गोपीजनेन नैवाभूदेकस्थानस्थिरात्मना ।। ५-१३-
हर्ते प्रगृह्य चैकैकां गोपिकां रासमणडलीम् । चकार तत्करस्पर्श-निमीलितदृशं हरिः ।। ५-१३-
ततः स ववृते रासश्वलदूवलयनिः स्वनः । अनुयातशरतूकाव्यगेयगीतिरनुक्रमात् ।। ५-१३-
कृष्णाः शरज्वन्द्रमसं कौमुदीं कुमुदाकरम् । जगौ गोपीजनस्त्वेकं कूष्णनाम पुनः पुनः ।। ५-१३-
परिवर्त्तश्रमेणोक चलदूवलयलापिनीम् । ददौ बाहुलतां स्कन्धे गोपी मधुनिघातिनः ।। ५-१३-
काचित् प्रविलसदूबाहुः परिरभ्य चुचुम्ब तम् । गोपी गीतस्तुतिव्याज-निपुणा मधुसूदनम् ।। ५-१३-
गोपी-कपोल-संश्लेषमभिपत्य हरेभुर्जौ । पुलकोदूगमशस्याय स्वेदाम्बुघनतां गतौ ।। ५-१३-
रासगेयं जगौ कृष्णेति यावत् तारतरध्वनिः । साधु कृष्णेति कृष्णेतितावत् ता द्रिगुणं अगुः ।। ५-१३-
गते तु गमनं चक्रु र्वलने सम्मुखं ययुः । प्रतिलोमानुलोमाब्यां भेजुर्गोपाङ्गना हरिम् ।। ५-१३-
स तथा सह गोपीभी रराम मघुसूदनः । यथाब्दकोटिप्रमितः क्षणस्तेन विनामवत् ।। ५-१३-
ता वार्य्यमाणाः पतिभिः पितृभिर्भ्रातृभिस्तथा । कृष्णां गोपाङ्गना रात्रौ रमयन्ति रतिप्रियाः ।। ५-१३-
सोऽपि कैशोरकवयो मानयन् मधुसूदनः । रेमे ताभिरमेयात्मा क्षपासु क्षपिताहितः ।। ५-१३-
तद्भर्त्तृषु तथा तासु सर्व्वभूतेषु चेश्वरः । आत्मखरूपरूपोऽसौ व्याप्य सर्व्वमवस्थितः ।। ५-१३-
यथा समस्तभूतेषु नभोऽग्रिः पृथिवी जलम् । वायुश्वात्मा तथैवासौ व्याप्य सर्व्वमवस्थितः ।। ५-१३-
श्रीपराशर उवाच। प्रदोषाग्रे कदाचित्तु रासासक्ते जनार्दने। त्रासयन्समदो गोष्ठमरिष्टस्समुपागमत्
स तोयतोयदच्छायस्तीक्ष्णशृंगोर्कलोचनः। खुराग्रपातैरत्यर्थं दारयन्धरणीतलम्
लेलिहानस्सनिष्पेषं जिह्वयोष्ठौ पुनःपुनः। संरंभाविद्धलांगूलः कठिनस्कंधबंधनः
उदग्रककुदाभोगप्रमाणो दुरतिक्रमः। विण्मूत्रलिप्तपृष्ठांगो गवामुद्वेगकारकः
प्रलंबकंठोऽतिमुखस्तरुखातांकिताननः। पातयन्स गवां गर्भान्दैत्यो वृषभरूपधृक्
सूदयंस्तापसानुग्रो वनानटति यस्सदा
ततस्तमतिघोराक्षमवेक्ष्यातिभयातुराः। गोपा गोपस्त्रियश्चैव कृष्णकृष्णेति चुक्रुशुः
सिंहनादं ततश्चक्रे तलशब्दं च केशवः। तच्छब्दश्रवणाच्चाऽसौ दामोदरमुपाययौ
अग्रन्यस्तविषाणाग्रः कृष्णकुक्षिकृतेक्षणः । अभ्यधावत दुष्टात्मा कृष्णं वृषभदानवः
आयांतं दैत्यवृषभं दृष्ट्वा कृष्णो महाबलः। न चचाल तदा स्थानादवज्ञास्मितलीलया
आसन्नं चैव जग्राह ग्राहवन्मधुसूदनः। जघान जानुना कुक्षौ विषाणग्रहणाचलम्
तस्य दर्पबलं भंक्त्वा गृहीतस्य विषाणयोः। अपीडयदरिष्टस्य कंठं क्लिन्नमिवांबरम्
उत्पाट्य शृंगमेकं तु तेनैवाताडयत्ततः। ममार स महादैत्यो मुखाच्छोणितमुद्वमन्
तुष्टुवुर्निहते तस्मिन्दैत्ये गोपा जनार्दनम् । जंभे हते सहस्राक्षं पुरा देवगणा यथा
श्रीपराशर उवाच। ककुद्मति हतेऽरिष्टे धेनुके विनिपातिते । प्रलंबे निधनं निधनं नीते धृते गोवर्द्धनाचले