स त्वं गच्छ न संतापं पुत्रार्थे कर्त्तुमर्हसि । नार्जुनस्य रिपुः कश्चिन्ममाग्रे प्रभविष्यति
अर्जुनार्थे त्वहं सर्वान्युधिष्ठिरपुरोगमान् । निवृत्ते भारते युद्धे कुंत्यै दास्याम्यविक्षताम्
श्रीपराशर उवाच। इत्युक्तः संपरिष्वज्य देवाराजो जनार्दनम् । आरुह्यैरावतं नागं पुनरेव दिवं ययौ
कृष्णो हि सहितो गोभिर्गोपालैश्च पुनर्व्रजम् । आजगामाऽथ गोपीनां दृष्टिपूतेन वर्त्मना
गते शक्र तु गोपालाः कृष्णमक्लिष्टकारिणम् । ऊचुः प्रीत्या धृतं दृष्ट्वा तेन गोवर्द्धनाचलम् ।। ५-१३-
वयमस्मान्महाबाहो! भवता महतो भयात् । गावश्व भवता त्राता गिरिधारणकर्म्मणा ।। ५-१३-
बालीक्रीड़ेयमतुला गोपालत्वं जुगुप्सितम् । दिव्यञ्च कर्म्म भवतः किमेतत् तात!कथ्यताम् ।। ५-१३-
कालियो दमितस्तोये प्रलम्बो विनिपातितः । धृतो गोवर्द्धनश्वायं शङ्कितानि मनांसि नः ।। ५-१३-
सत्यं सत्यं हरेः पादौ शापामीऽमितविक्रम । यथा त्वद्रीर्य्यमालोक्य न त्वां मन्यामहे नरम् ।। ५-१३-
प्रीतिः सस्त्रीकुमारस्य व्रजस्य तव केशव! कर्म्म चेदमशक्यं यत् समस्तैस्त्रिदशैरपि ।। ५-१३-
बालत्वं चातिवीर्य्यञ्च जन्म जास्मास्वशोभनम् । चिन्त्यमानममेयात्मन्!शङ्कां कृष्ण प्रयच्छति ।। ५-१३-
देवो वा दानवो वा त्वं यक्षो गन्धर्व्व एव वा । किं वास्माकं विचारेण बान्धवोऽसि नमोऽस्तु ते ।। ५-१३-
क्षणं भूत्वा त्वसौ तूष्णीं किञ्चित् प्रणयकोपवान् । इत्येवमुक्तस्तैर्गोपैः कृष्णोऽप्याह महामुने ।। ५-१३-
मत्सम्बन्धेन भो गोपा! यदि लज्जा न जायते । शलाध्यो वाहं ततऋः किं वो विचारेण प्रयोजनम् ।। ५-१३-
यदि वोऽस्ति मयि प्रीतिः श्लाध्योऽहं भवतां यदि । तदात्मबन्धुसदृशी बुद्धिर्वः क्रियतां मयि ।। ५-१३-
नाहं देवो न गन्धर्व्वो न यक्षो न च दानवः । अहं वो बान्धवो जातो नास्ति चिन्त्यमतोऽन्यथा ।। ५-१३-
इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं बद्धमौनास्ततो वनम् । ययूर्गोपा महाभाग!तस्मिन् प्रणयकोपितनि ।। ५-१३-
कृष्णस्तु विमलं व्योम शरच्चन्द्रस्य चन्दिरकाम् । तथा कुमुदिनीं फुल्लामामोदितदिगन्तराम् ।। ५-१३-
वनराजिं तथा कूजदूभृङ्गमालां मनोरमाम् । विलोक्य सह गोपीभिर्मनश्वक्र रतिं प्रति ।। ५-१३-
सह रामेणा मधुरमतीव वनिताप्रियम् । जगौ कलपदं शौरिर्नानातन्त्री-कृतव्रतम् ।। ५-१३-
रम्यं गीतध्वनि श्रत्वा सन्त्यज्यावसथांस्तदा । आजग्मुस्त्वरिता गोप्यो यत्रास्ते मधृसूदनः ।। ५-१३-
शनैः शनैर्ज्जगौ गोपी काचित् तस्य लयानुगम् । दत्तावधाना काचित्तू तमेव मनसास्मरत् ।। ५-१३-
काचित् कृष्णेति कृष्णेति प्रेक्त्वा लज्जामुपागता । ययौ च काचित् प्रेमान्धा ततपार्श्वमविलज्जिता ।। ५-१३-
काचिदावसथस्यान्तः स्थिता दृष्ट्वा बहिर्गुरून् । तन्मयत्वेन गोविन्दं दध्यौ मीलितलोचना ।। ५-१३-
तच्विन्ताविपुलाह्लाद-क्षीणपुणयचया तथा । तदप्राप्ति-महादुःविलीनाशेषपातका ।। ५-१३-
चिन्तयन्ती जगत्सूतिं परब्रह्मस्वरूपिणम् । निरुच्छ्वासतया मुक्ति गतान्या गोपकन्यका ।। ५-१३-
गोपीपरिवृतो रात्रि शरचन्द्रमनोरमाम् । मानयामास गोविन्दो रासारम्भरसोत्सुकः ।। ५-१३-
गोप्यश्व वृन्दशः कृष्णचेष्टास्वायत्तमूर्त्तयः । अन्यदेशं गते कृष्णो चेरुर्वृन्दावमान्तरम् ।। ५-१३-
कृष्णो निरुद्धह्टदया इदसूचुः परस्परम् । कृष्णोऽहमेतल्ललितं व्रजाम्यालोक्यतां गतिः । अन्या ब्रवीति कष्णस्य मम गीतिर्निशम्यताम् ।। ५-१३-
दुषृकालिय!तिष्ठात्र कृणोऽहमिति चापरा । बाहुमास्फोठ्य कृष्णस्य लीलासर्व्वस्वमाददे ।। ५-१३-