मन्त्रयज्ञपरा विप्राः सीतायज्ञाश्व कर्षकाः । गिरि-गोयज्ञशीलाश्व वयमद्रिवनाश्रयाः ।। ५-१०-
तस्माद् गोवर्द्धनः शैलो भवद्भिर्विविधार्हणैः । अर्च्च्यतां पूज्यतां मेध्यान् पशून् हत्वा विधानतः ।। ५-१०-
सर्व्वघोषस्य सन्दोहो गृह्यतां मा विचार्य्यताम् । भोज्यन्तां तेन वै विप्रास्तथा ये चाभिवाञ्छकाः ।। ५-१०-
तत्रार्चिते कृते होमे भोजितेषु द्विजातिषु । शरत्पुष्पकृतापीड़ाः परिगच्छन्तु गोगणाः ।। ५-१०-
एतन्मम मतं गोपाः सम्प्रीत्या क्रियते यदि । ततः कृता भवेत् प्रीतिर्गवामद्रेस्तथा मम ।। ५-१०-
इति तस्य वचः श्रुत्वा नन्दाद्यास्ते व्रजौकसः । प्रीत्युत्फुल्लमुखा विप्र! साधु साध्वित्यथाब्रुवन् ।। ५-१०-
शोभनं ते मतं वत्स! यदेतद्भवतोदितम् । तत् करिष्यामहे सर्व्वं गिरियज्ञः प्रवर्त्त्यताम् ।। ५-१०-
तथा च कृतवन्तस्ते गिरियज्ञं व्रजौकसः । दधि-पायस-मांसाद्यैर्ददुः शैलबलिं ततः ।। ५-१०-
द्विजांश्च भोजयामासुः शतशोऽथ सहस्रशः । अन्यानप्यागतानित्थं कृष्णेनोक्तं यथा पुरा ।। ५-१०-
गावः शैलं ततश्चक्रुरर्चितास्ताः प्रदक्षिणम् । ऋषभाश्चापि नर्द्दन्तः सतोया जलदा इव ।। ५-१०-
गिरिमूर्द्धनि कृष्णोऽपि शैलोऽहमिति मूर्त्तिमान् । बुभुजेऽन्नं बहु तदा गोपवर्य्याहृतं द्विज ।। ५-१०-
अन्येन कृष्णो रूपेण गोपैः सह गिरेः शिरः । अधिरुह्यार्च्चयामास द्रितीयामात्मनस्तनुम् ।। ५-१०-
अन्तर्द्धानं गते तस्मिन् गोपा लब्ध्वा ततो वरान् । कृत्वा गिरिमखं गोष्ठं निजमभ्याययुः पुनः ।। ५-१०-
श्रीपराशर उवाच। मखे प्रतिहते शक्रो मैत्रेयातिरुषान्वितः । संवर्त्तकं नाम गणं तोयदानामथाऽब्रवीत्
भोभो मेघा निशम्यैतद्वचनं गदतो मम । आज्ञानंतरमेवाशु क्रियतामविचारितम्
नंदगोपस्सुदुर्बुद्धिर्गोपैरन्यैस्सहायवान् । कृष्णाश्रयं बलाध्मातो मखभंगमचीकरत्
आजीवो याः परस्तेषां गावस्तस्य च कारणम् । तागावो वृष्टिपातेन पीड्यन्तां वचनान्मम
अहमप्यद्रि शृंगाभं तुंगमारुह्य वारणम् । साहाय्यं वः करिष्यामि वाय्वम्बूत्सर्गयोजितम्
श्रीपराशर उवाच। इत्याज्ञप्तास्ततस्तेन मुमुचुस्ते बलाहकाः । वातवर्षं महाभीममभावाय गवां द्विज
ततः क्षणेन पृथिवी ककुभॐबरमेव च । एकं धारामहासारपूरेणनाभवन्मुने
विद्युल्लताकषाघातत्रस्तैरिव घनैर्घनम् । नादापूरितदिक्चक्रैर्धारासारमपात्यत
अंधकारीकृते लोके वर्षद्भिरनिशं घनैः । अधश्चोर्ध्वं च तिर्यक् च जगदाप्यमिवाभवत्
गावस्तु तेन पतता वर्षवातेन वेगिना । धूताः प्राणाञ्जहुस्सन्नत्रिकसक्थिशिरोधराः
क्रोडेन वत्सानाक्रम्य तस्थुरन्या महामुने । गावो विवत्साश्च कृता वारिपूरेण चापराः
वत्साश्च दीनवदना वातकंपितकंधराः । त्राहित्राहीत्यल्पशब्दाः कृष्णमूचुरिवातुराः
ततस्तद्गोकुलं सर्वं गोगोपीगोपसंकुलम् । अतीवार्त्तं हरिर्दृष्ट्वा मैत्रेयाचिंतयत्तदा
एतत्कृतं महेंद्रे ण मखभंगविरोधिना । तदेतदखिलं गोष्ठं त्रातव्यमधुना मया
इममद्रि महं धैर्यादुत्पाट्योरुशिखाघनम् । धारयिष्यामि गोष्ठस्य पृथुच्छत्रमिवोपरि
श्रीपराशर उवाच। इति कृत्वामतिं कृष्णो गोवर्द्धनमहीधरम् । उत्पाट्यैककरेणैव धारयामास लीलया
गोपांश्चाह हसञ्छौरिस्समुत्पाटितभूधरः । विशध्वमत्रत्वरिताः कृतं वर्षनिवारणम्