कालेन गच्छता तौ तु सप्तवर्षौ महाव्रजे । सर्व्वस्य जगतः पालौ वत्सपालौ बभूवतुः ।। ४-६-
प्रावृटूकालस्ततोऽतीव मेघौघस्थगिताम्बरः । बभूव वारिधाराभिरैक्यं कुर्व्वन् दिशामिव ।। ४-६-
प्ररूढ़नवशस्याञया शक्रगोपाचिता मही । तदा मारकतीवासीत् पद्मरागविभूषिता ।। ४-६-
जग्मुरुन्मार्गवाहानि निम्रगाम्भांसि सर्व्वतः । मनांसि दुव्विनीतानां प्राप्य लक्ष्मीं नवामिव ।। ४-६-
न रेजेऽन्तरितश्वन्द्रो निर्म्मलो मलिनैर्घनैः । सद्राक्यवादो मूर्खाणां प्रगलूभाभिरिवोक्तिभिः ।। ४-६-
निगु णोनापि चापेन शक्रस्य गगने पदम् । अवाप्यताविवेकस्य नृपस्येव परिग्रहे ।। ४-६-
मेघपृष्ठे बलाकानां रराज विमला ततिः । दुर्वृत्ते वृत्त्चेष्टेव कुलीनस्यातिशोभना ।। ४-६-
न बबन्धाम्बरे स्थैर्य्य विद्यु दत्यन्तचञ्चला । मैत्रीव प्रवरे पुंसि दुर्ज्जनेन प्रयोजिता ।। ४-६-
मार्गा बभूवुरस्पष्टा नवशस्यचयावृताः । अर्थान्तरमनुप्राप्ताः प्रजड़ानामिवोक्तयः ।। ४-६-
क्वचिदू गोपैः समं रम्यं गेयनृत्यरतावुभौ । चेरतुः क्कचिदत्यर्थं शीतवृक्षतलाश्रयौ ।। ४-६-
क्वचित् कदम्बस्रक्-चित्रौ मयूरस्त्रग्धरौ क्वचित् । विचित्रौ क्वचिदास्येतां विविधैर्गिरिधातुभिः ।। ४-६-
पर्णशय्यासु संसुप्तौ क्वचिन्नद्रान्तरैषिणौ । क्वचिद् गर्ज्जति जीमूते हाहाकारखादृतौ ।। ४-६-
गायतामन्यगोपानां प्रशंसापरमौ क्वचित् । मयूरकेकानुगतौ गोपवेषुप्रवादकौ ।। ४-६-
गाः पालयन्तौ च पुनः सहितौ बल-केशवौ । भ्रममाणौ वने तस्मिन् रम्यं तालवनं गतौ ।। ५-८-
तत्तु तालवनं दिव्यं धेनुको नाम दानवः । मृगमांसकृताहारः सदाध्यास्ते खराकृतिः ।। ५-८-
तत्तु तालवन पक्क-फलसम्पत्समन्वितम् । दृष्ट्वा स्पृहान्विता गोपाः फलादानेऽब्रु वन्, वचः ।। ५-८-
हे राम! हे कृष्ण! सदा धेनुकेनैष रक्ष्यते । भूप्रदेशो यतस्तस्मात् पक्कानीमानि सन्ति वै ।। ५-८-
फलानि पश्य तालानां गन्धामोदितदींशि च । वयमत्तुमभीप्सामः पात्यन्तां यदि रोचसे ।। ५-८-
इति गोपकुमाराणां श्रुत्वा सङ्कर्षणो वचः । कृष्णश्व पातयामास भुवि तालफलानि वै ।। ५-८-
फलानां पततां शब्दमाकर्ण्य स दुरासदः । आजगाम सुदुष्टात्मा कोपादू दैतेयगर्द्दभः ।। ५-८-
पद्भयामुभाभ्यां स तदा पश्विमाभ्यां बली बलम् । जघानोरसि ताभ्याञ्च स च तेनाप्यगृह्यत ।। ५-८-
गृहीत्वा भ्रामणेनैव सोऽम्बरे गतजीवितम् । तस्मिन्नेव च चिक्षेप वेगेन तृणराजनि ।। ५-८-
ततः फलान्यनेकानि तालाग्रान्निपतन् खरः । पृथिव्यां पातयामास महावातोऽम्बुदानिव ।। ५-८-
अन्यानप्यस्य वै ज्ञातीनागतान् दैत्यगर्द्दभान् । कृष्णाश्विक्षेप तालाग्र बलभद्रश्व लीलया ।। ५-८-
क्षणेनालङ्कृता पृथ्वी पक्कस्तालफलैस्तथा । दैत्यगर्द्दभदेहैश्व मैत्रेय! शुशुभेऽधिकम् ।। ५-८-
ततो गावो निराबाधास्तस्मिंस्तालवने द्रिज! नवशस्य सुख चेरुर्यन्न भुक्तमभूत् पुरा ।। ५-८-
श्रीपराशर उवाच तस्मिन्रासभदैतेये सानुगे विनिपातिते । सौम्यं तद्गोपगोपीनां रम्यं तालवनं बभौ ॥ ५,९.
ततस्तौ जातहर्षौ तु वसुदेवसुतावुभौ । हत्वा धेनुकदैतेयं भाण्डीरवटमागतौ ॥ ५,९.
क्ष्वेलमानौ प्रगायन्तौ विचिन्वन्तौ च पादपान् । चारयन्तौ च गा दूरे व्याहरन्तौ च नामभिः ॥ ५,९.
निर्योगपाशस्कन्धौ तौ वनमालाविभूषितौ । शुशुभाते महात्मानौ बालशृङ्गाविवर्षभौ ॥ ५,९.