येन दंष्ट्राग्रविधृता धारयत्यवनी जगत् । वराहरूपधूगू देवः स त्वां रक्षतु केशवः ।। ५-५-
नखाङूकुरविनिर्भिन्न-वैरिवक्षःस्थलो विभुः । नृसिंहरूपी सर्व्वत्र स त्वां रक्षतु केशवः ।। ५-५-
वामनो रक्षतु सदा भवन्तं यः क्षणादभूत् । त्रिविक्रमः क्रमाकान्त-त्रैलोक्यः स्फुरदायुधः ।। ५-५-
शिरस्ते पातु गोविन्दः कणठं रक्षतु केशवः । गुह्यञ्च जठरं विष्णुर्जङ्घा-पादौ जनार्द्दनः ।। ५-५-
मुखं बाहू प्रबाहू च मनः सर्व्वेन्द्रियाणि च । रक्षत्वव्याहतैश्वर्य्यस्तव नारयणोऽव्ययः ।। ५-५-
शाङ्ग-चक्र-गदा-खडूग-शङ्खनादहताः क्षयम् । गच्छन्तु प्रते-कुष्माण्ड-राक्षसा ये तवाहिताः ।। ५-५-
त्वां पातु दिक्षु वैकुणठो विदिक्षु मधुसूदनः । ह्टषीकेशोऽम्बरे भूमौ रक्षतु त्वां महीधरः ।। ५-५-
एवं कृतस्वस्त्ययनो नन्दगोपेन बालकः । शायितः शकटस्याधो बालपर्य्यङ्किकातले ।। ५-५-
ते च गोपा महदू दृष्ट्वा पूतनायाः कलेवरम् । मृतायाः परमं त्रासं विस्मयं परमं ययुः ।। ५-५-
कदाचिच्छकटाधस्ताच्छयानो मधुसूदनः । चिक्षेप चरणावूद्ध्व स्तन्यार्थी प्ररुरोद च ।। ४-६-
तस्य पादप्रहारेणा शकटं परिवर्त्तितम् । विध्वस्तकुम्भभाणडं बै विपरीतं पपात च ।। ४-६-
ततो हाहाकृतं सर्व्वो गोपगोपीजनो द्रिज ! आजगामाथ ददृशे बालमुत्तानशायिनम् ।। ४-६-
गोपाः केनेति केनेदं शकटं पखिर्त्तितम् । तत्रैवं बालकाश्वोचुर्बालेनानेन पातितम् ।। ४-६-
ततः पुनरतीवासन् गोपा विस्मितचेतसः । नन्दगोपोऽपि जग्राह बालमत्यन्तविस्मितः ।। ४-६-
यशोदा शकटारूढ़भग्रभाण्डकपालिकाः । शकटं चार्च्चयामास दधि-पुष्प-फलाक्षतैः ।। ४-६-
गर्गश्व गोकुले तत्र वसुदेवप्रणोदितः । प्रच्छन्न एव गोपानां संस्काराकरोत् तयोः ।। ४-६-
ज्येष्ठञ्च राममित्याह कृष्णञ्चवै तथापरम् । गर्गो मतिमतां श्रेष्ठो नाम कुर्व्वन् महामतिः ।। ४-६-
स्वल्पेनैव हि कालेन रिङ्गिणौ तौ तदा ब्रजे । घृष्टजानुकरौ तौ हि बभूवतुरुभावपि ।। ४-६-
करीषभस्मदिग्धाङ्गौ भ्रममाणावितस्ततः । न निवारायितु शेके यशोदा न च रोहिणी ।। ४-६-
गोवांटमध्ये क्रीड़न्तौ वत्सवाटगतौ पुनः । तदहर्जातगोवतूसपुच्छाकर्षणतत्परौ ।। ४-६-
यदा यशोदा तौ बालावेकस्थानचरावुभौ । शशाकि नो वाररितु क्रीड़न्तावतिचञ्चलौ ।। ४-६-
यशोदा यष्टिमादाय कोपेनानुगता च तम् । कृष्णां कमलपत्राक्षं तर्ज्जयन्ती रुषा तदा ।। ४-६-
यदि शक्रोषि गच्छ त्वमतिचञ्चलचेष्टित ! इत्युक्त्वा च निजं कर्म्म सा चकार कुटुम्बिनी ।। ४-६-
व्यग्रायामथ तस्यां स कर्षमाण उदूखलम् । यमलार्ज्जुनमध्येन जगाम कमलेक्षणः ।। ४-६-
कर्षता वृक्षयोर्मध्ये तिर्य्यगूगतमुदूखलम् । भग्रावुत्तुङ्गशाखाग्रो तेन तौ यमलार्ज्जुनौ ।। ४-६-
ततः कटकटाशब्दं समाकर्ण्य च कातरः । आजगाम ब्रजजनो ददृशे च महाद्र मौ ।। ४-६-
भग्रस्कन्धौ निपतितौ भग्रशाखौ महीतले । नवोदूगताल्पदन्तांशु-सितहासञ्च बालकम् ।। ४-६-
तयोर्मध्यगतं बद्धं दाम्रा गाढ़ तथोदरे । ततश्व दामोदरतां स ययौ दामबन्धनात् ।। ४-६-
गोपबृद्धास्ततः सर्व्वे नन्दगोपपुरोगमाः । मन्त्रयामासुरुद्रिग्रा महोत्पातातिभीरवः ।। ४-६-
स्थानेनेह न नः कार्य्यं गच्छामोऽन्यन्महावनम् । उत्पाता बहवो ह्यत्र दृश्यन्ते नाशहेतवः ।। ४-६-