वसुदेवोऽपि विन्यस्य बालमादाय दारिकाम् । यसोदाशायने तुर्णमाजगामामितद्यु तिः ।। ५-३-
ददृशे च प्रबुद्धा सा यशोदा जातमात्मजम् । नीलोतूपलदलश्यामं ततोऽत्यर्थं मुदं ययौ ।। ५-३-
आदाय वसुदेवोऽपि दारिकां निजमन्दिरम् । देवकीशयने न्यस्य यथापूर्व्वमतिष्ठत ।। ५-३-
ततो बालध्वनिं श्रुत्वा रक्षिणः सहसोत्थिताः । कंसायावेदयामासुर्देवकीप्रसवं द्रिज ।। ५-३-
कंसस्तूर्णमुपेत्यैनां ततो जग्राह बालिकाम् । मुञ्च मुञ्चति देवक्या सन्नकण्ठया निवारितः ।। ५-३-
चिक्षेप च शिलापृष्ठे सा क्षिप्ता वियति स्थितिम् । अवाप रूपञ्च महत् सायुधाष्टमहाभुजम् ।। ५-३-
प्रजहास तथैवोच्चैः कंसञ्च रुषिताब्रवीत् । किं मया क्षिप्तया मूढ़!जातो यस्तवां वधिष्यति ।। ५-३-
सर्व्वस्वभूतो देवानामासीन्मृत्युः पुरा स ते । तदेतत् सम्प्रधार्य्याशु क्रियतां हितमात्मनः ।। ५-३-
इत्युक्त्वा प्रययौ देवी दिंव्यस्त्रगू-गन्ध-भूषणा । पश्यतो भोजराजस्य स्तुता सिद्धैर्विहायसि ।। ५-३-
कंसस्ततोद्रिग्रमनाः प्राह सव्वीन महासुरान् । प्रलम्बकेशिप्रमुखानाहूयासुरपुङ्गवान् ।। ५-४-
हे प्रलम्ब! महाबाहो ! केशिन् !धेनुक!पूतने ! अरिष्टाद्यस्तथा चान्यैः श्रूयतां वचनं मम ।। ५-४-
मां हन्तुममरैर्यत्रः कृतः किल दुरात्मभिः । मद्रीर्य्यतापितैवींरो न त्वेतान् गणयाम्यहम् ।। ५-४-
किमिन्द्रणाल्पवीर्य्येण किं हरेणैकचारिणा । हरिणा वापि किं साध्यं छिद्रष्वसुरघातिना ।। ५-४-
किमादित्यैः किं वसुभिरल्पवीय्यैः किमग्रिभिः । किञ्चान्यैरमरैः सर्व्वैर्मदूबाहुबलनिर्ज्जितैः ।। ५-४-
किं न दृष्टोऽमरपतिर्मया संयुगमेत्य सः । पृष्ठेनैव वहन् वाणानपागच्छन्न वक्षसा ।। ५-४-
मद्राष्ट्रे वारिता वृष्टिर्यदा शक्रेणा किं तदा । मद्राणभिन्नैर्जलदैरापोऽमुक्ता यथेप्सिताः ।। ५-४-
किमुर्व्ब्यामवनीपाला मद्रबाहुबलभीरवः । न सर्व्वे सन्नतिं याता जरासन्धमृते गुरुम् ।। ५-४-
अमरेषु च मेऽवज्ञा जायते दैत्यपुङ्गवाः । हास्यं मे जायते बींरास्तेषु यत्रपरेष्वपि ।। ५-४-
तथापि खलु दुष्टानां तेषामभ्यधिकं मया । अपकाराय देत्येन्द्रा यतनीयं दुरात्मनाम् ।। ५-४-
तदू ये यशस्विनः केचित् पृथिव्यां ये च यज्विनः । कार्य्यो देबापकाराय तेषां सर्व्वात्मना वधः ।। ५-४-
उत्पन्नश्वापि मृत्युर्मे भूतपूर्व्वः स वै किल । इत्येतदू बालिका प्राह देवकीगर्भसम्भवा ।। ५-४-
तस्मादू बालेषु परमो यत्रः कार्य्यो महीतले । यत्रोद्रिक्तं बलं बाले स हन्तव्यः प्रयत्रतः ।। ५-४-
इत्याज्ञाप्यासुरान् कंसः प्रविश्यात्मगृहं ततः । मुमोच वसुदेवञ्च देवकीञ्च निरोधतः ।। ५-४-
युवयोर्घातिता गर्भा वृथैवैते मयाधुना । कोऽप्यन्य एव नाशाय बालो मम समुदूगतः ।। ५-४-
तदलं परितापेन नूनं तद्भाविनो हि ते । अर्भका युवयोर्दोषाच्चायुषो यद्रियोजिताः ।। ५-४-
इत्याश्वास्य विमुक्त्वां च कंसस्तौ परिशङ्कितः । अन्तर्गहं द्रिजश्वेष्ठ प्रविवेश पुनः स्वकम् ।। ५-४-
विमुक्तो वसुदेवोऽस्य नन्दस्य शकटं गतः । प्रह्टष्टं दृष्टवान् नन्दं पूत्रो जातो ममेति वै ।। ५-५-
वसुदेवोऽपि तं प्राह दिष्ठया दिष्ठयति सादरम् । वार्द्धकेऽपि समुत्पन्नस्तनयोऽयं तवाघुना ।। ५-५-
दत्तो हि वार्षिकः सर्व्वो भवद्भिर्नृ पतेः करः । यदर्थमागतास्तस्मान्नावस्थेयं महाधनाः ।। ५-५-
यदर्थमागताः कार्य्यं तन्निष्पन्नं किमास्यते ? भतद्भिर्गम्यतां नन्द! तच्छीघ्रं निजगोकुलम् ।। ५-५-