ग्रहर्क्षतारकागर्भा द्यौरस्य खिलहैतुकी । एता विभूतयो देवि । तथान्याश्व सहस्त्रशः ।। ५-२-
तथासङ्खया जगद्धात्रि । साम्प्रतं जठरे तव । समुद्राद्रि-द्रीप-वन-पत्तनभूषणा ।। ५-२-
ग्राम-खर्व्वट-खैटाढया समस्ता पृथिवी शुभे । समस्तवह्नयोऽम्भांसि सकलाश्व समीरणाः ।। ५-२-
ग्रहर्क्षतारकाचित्रं विमानशतसङूकुलम् । अवकाशमशेषस्य यदूददातिनभःस्थलम् ।। ५-२-
भूर्लोकश्व भुवर्लोकः स्वर्लोकोऽथ महर्ज्जनः । तपश्व ब्रह्मलोकश्व ब्रह्माण्डमखिलं शुभे ।। ५-२-
तदन्तरे स्थिता देवा दैत्य-गन्धर्व्व-चारणाः । महोरगास्तथ यक्षा राक्षसाः प्रेतगुह्यकाः ।। ५-२-
मनुष्याः पशवश्वान्ये ये ज जीवा यशस्विनि । तैरन्तः स्थैरनन्तोऽसौ सर्वेशः सर्व्वभावनः ।। ५-२-
रूपकर्म्मखरूपाणि न परिच्छेदगोचरे । यस्याखिलप्रमाणानि सि विष्णुर्गर्भगस्तव ।। ५-२-
त्वं खाहा त्वं स्वधा विद्या सुधा त्वं ज्योतिरम्बरे । त्वं स्वाहा त्वं स्वधा विद्या सुधा त्वं ज्योतिरम्बरे । त्वं सर्व्वलोकरक्षार्थमवतीर्णा महीतले ।। ५-२-
प्रसीद देवि । सर्व्वस्य जगतः शं शुभे । कुरु । प्रीत्या त्वं धारयेशानं धृतं येनाखिलं जगत् ।। ५-२-
एवं संस्तूयमाना सा देवैर्दैवमधारयत् । गर्भेण पुण्डरीकाक्षं जगतस्त्राणकारणम् ।। ५-३-
ततोऽखिलजगत्पद्मबोधायाच्युतभान्ना । देवकीपूर्व्वसन्ध्यायामाविर्भूतं महात्मना ।। ५-३-
तज्जन्मदिनमत्यर्थमाह्लाद्यमलदिङूमुखम् । बभूव सर्वलोकस्य कौमुदी शशिनो यथा ।। ५-३-
सन्तः सन्तोषमधिकं प्रशमं चण्डमारुतः । प्रसादं निम्रगा याता जायमाने जनार्दृने ।। ५-३-
सिन्धवो निजशब्देन वाद्य चक्त र्मनोहरम् । जगुर्गन्धर्व्वपतयो ननृतुश्वाप्सरोगणाः ।। ५-३-
ससृजुः पुष्पवर्षाणि देवा भुव्यन्तरीक्षगाः । जज्वलुश्वाग्रयः शान्ता जायमाने जनार्द्दने ।। ५-३-
मध्यरात्रेऽखिलाधारे जायमाने जनार्दने । मन्द्र जगर्ज्जुर्जलदाः पूष्पचवृष्टिचो द्रिच ।। ५-३-
फुल्लेन्दीवरपत्राभं चतुर्बीहुमुदीक्ष्य तम् । श्रीवत्सवक्षसं जातं तुष्टावानकदुन्दुभिः ।। ५-३-
अभिष्टूय च तं वागभिः प्रसन्नप्तभिर्महामतिः । विज्ञापयामास तदा कंसाद्भीतो द्रिजोत्तम ।। ५-३-
ज्ञातोऽसि देवदेवेश । शचङ्ख-चक्र-गदाधर । दिव्यरूपमिदं देव प्रसादेनोपसंहर ।। ५-३-
अद्यवै देव । कंसोऽयं कुरुते मम घातनम् । अवतीर्ण इति ज्ञात्वा त्वमस्मिन मम मन्दिरे ।। ५-३-
योऽनन्तरूपोऽखिलविशरूपो गर्भेषु लोकान् वपुषा बिभर्त्ति । प्रसीदतामेष स देवदेवः स्वमाययावुष्कृतबालरूपः ।। ५-३-
उपसहर सर्व्वात्मन् । रूपमेज्वतुर्भुजम् । जानातु मावतारं ते कंसोऽयं दितिजाधमः ।। ५-३-
ततोऽहं यत् त्वया पूर्व्वं पुत्रार्थिन्या तदद्य ते । सफलं देवि। सञ्जातं जातोऽहं यत् तवोदरात् ।। ५-३-
इत्युक्त्वा भगवांस्तूष्णीं बभूव मुनिसत्तम । वसुदेवोऽपि तं रात्रावादाय प्रययौ बहिः ।। ५-३-
मोहिताश्वाभवंस्तत्र रक्षिणो योगनिद्रया । मथुराद्रारपालाश्व ब्रजत्यानकदुन्दुभौ ।। ५-३-
वर्षतां जलदानाञ्च तोयमत्युल्वणं निशि । संछाद्यानुययौ शेषः फणेनानकदुन्दुभिम् ।। ५-३-
यमुनां चातिगम्भीरां नानावर्त्तसमाकुलाम् । वसुदेवो वहन् विष्णु जानुमात्रबहां ययौ ।। ५-३-
कंसस्य करमादाय तत्रेवाभ्यागतांस्तटे । नन्दादीन् गोपवृन्दांश्व यमुनाया ददर्श सः ।। ५-३-
तस्मिन् काले यशोदापि मोहिता योगनिद्रया । तामेव कन्यां मैत्रेय । प्रसूता मोहिते जने ।। ५-३-