इत्येते मया मागधा भूपालाः कथिताः
श्रीपराशर उवाच परीक्षितश्च जनमेजयश्रुतसेनोग्रसेनभीमसेनाश्चात्वारः पुत्राः ॥ ४,२०.
जह्नोस्तु सुरथोनामात्मजो बभूव ॥ ४,२०.
तस्यापि विदूरथः ॥ ४,२०.
तस्मात्सार्वभोमःसार्वभौमाज्जयत्सेनस्तस्मादाराधितस्ततश्चायुतायुरयुतायोरक्रोधनः ॥ ४,२०.
तस्माद्देवातिथिः ॥ ४,२०.
ततश्च ऋक्षोऽन्योभवत् ॥ ४,२०.
ऋक्षाद्भीमसेनस्ततश्च दिलीपः ॥ ४,२०.
दिलीपात्प्रतीपः ॥ ४,२०.
तस्यापि देवापिशन्तनुबाह्लीकसंज्ञास्त्रयः पुत्रा बभूवुः ॥ ४,२०.
देवापिर्बाल एवारण्यं विवेश ॥ ४,२०.
शन्तनुस्तु महीपालोऽभूत् ॥ ४,२०.
अयं च तस्य श्लोकः पृथिव्यां गीयते ॥ ४,२०.
यंयं कराभ्यां स्पृशति वीर्णं यौवनमेति सः । शान्तिं चाप्नोति येनाग्र्यां कर्मणा तेन शन्तनुः ॥ ४,२०.
तस्य च शन्तनोर्राष्ट्रे द्वादशवर्षाणि देवो न ववर्ष ॥ ४,२०.
ततश्चाशेषराष्ट्रविनाशमवेक्ष्यासौ राजा ब्राह्मणानपृच्छत्कस्मादस्माकं राष्ट्रे देवो न वर्षति को ममापराध इति ॥ ४,२०.
ततश्च तमूचुर्ब्राह्मणाः ॥ ४,२०.
अग्रजस्य ते हीयमवनिस्त्वया संभुज्यते अतः परिवेत्ता त्वमित्युक्तःस राजा पुनस्तानपृच्छत् ॥ ४,२०.
किं मयात्र विधेयमिति ॥ ४,२०.
ततस्ते पुनरप्यूचुः ॥ ४,२०.
यावद्देवापिर्न पतनादिभिर् दोषैरभिभूयते तावदेतत्तस्यार्हं राज्यम् ॥ ४,२०.
तदलमेतेन तु तस्मै दीयतामित्युक्ते तस्यं मन्त्रिप्रवरेणाश्मराविणा तत्रारण्ये तपस्विनो वेदवादविरोधवक्तारः प्रयुक्ताः ॥ ४,२०.
तैरस्याप्यतिऋजुमतेर्महीपतिपुत्रस्य बुद्धिर्वेदवादविरोधमार्गानुसारिण्यक्रियत ॥ ४,२०.
राजा च शन्तनुर्द्विजवचनोत्पन्नपरिदेवनशोकस्तान् ब्राह्मणानग्रतः कृत्वाग्रजस्य प्रदानायारण्यं जगाम ॥ ४,२०.
तदाश्रममुपगताश्च तमवनतमवनीपतिपुत्रं देवापिमुपतस्थुः ॥ ४,२०.
ते ब्राह्मणा वेदवादानुबन्धीनि वचांसि राज्यमग्रजेन कर्तव्यमित्यर्थवन्ति तमूचुः ॥ ४,२०.
असावपि देवापिर्वेदवादविरोधयुक्तिदूषितमनेकप्रकारं तानाह ॥ ४,२०.
ततस्ते ब्राह्मणाः शन्तनुमूचुः ॥ ४,२०.
आगच्छ हे राजन्नलमत्रातिनिर्बधेन प्रशान्त एवासावना वृष्टिदोषः पतितोयमनादिकालमभिहितवेदवचनदूषणोच्चरणात् ॥ ४,२०.
पतिते चाग्रजे नैव ते परिवेतृत्वं भवतीत्युक्तः शन्तनुःस्वपुरमागम्य राज्यमकरोत् ॥ ४,२०.