अनुदिनञ्च उपभोगतश्व कामानतीव रम्यान् मेने ।। ४-१०-
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति । हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्द्धते ।। ४-१०-
यत् पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः । एकस्यापि न पर्य्याप्तं तदित्यतितृषं त्यजेत् ।। ४-१०-
यदा न कुरुते भावं सर्व्वभूतेषु पापकम् । समदृष्टेस्तदा पुसः सर्व्वा एव सुखा दिशः ।। ४-१०-
या दुस्त्यजा दुर्म्मतिभिर्या न जीर्य्यति जीर्य्यतः । तां तृष्णां सन्त्यजन् प्राज्ञः सुखेनैवाभिपूर्य्यते ।। ४-१०-
जीर्य्यन्ति जीर्य्यतः केशा दन्ता जीर्य्यन्ति जीर्य्यतः । धनाशा जीविताशा च जीर्य्यतोऽपि न जीर्य्यति ।। ४-१०-
पूर्णां वर्षसहस्त्रं मे विषयासक्तचेतसः । तथाप्यनुदिनं तृष्णा ममैतेष्वेव जायते ।। ४-१०-
तस्मदितामहं त्यक्त्वा ब्रह्मण्याधाय मानसम् । निर्द्रन्द्रो निर्म्ममो भूत्वा चरिष्यामि मृगैः सह ।। ४-१०-
पूरोः सकाशादादाय जरां दत्त्वा च यौवनम् । राज्येऽभिषिच्य पूरुञ्च प्रययौ तपसे वनम् ।। ४-१०-
दिशि दक्षिणपूर्व्वंस्यां तुर्व्वसुं प्रत्यथादिशत् । प्रतीच्याञ्च तथा द्रु ह्यु दक्षिणापथतो यदुम् ।। ४-१०-
उदीच्याञ्च तथैवानुं कृत्वा मणडलिनो नृपान् । सर्व्वपृथ्वीपतिं पूरु सोऽभिषिच्य वनं ययौ ।। ४-१०-
श्रीपराशर उवाच क्रोष्टोस्तु यदुपुत्रस्यात्मजो ध्वजिनीवान् ॥ ४,१२.
ततश्च स्वातिः ततो रुशङ्कुः रुशङ्कोश्चित्ररथः ॥ ४,१२.
तत्तनयः शशिबिन्दुः चतुर्दशमहारत्नेशश्चक्रवर्त्यभवत् ॥ ४,१२.
तस्य च शतसहस्रं पत्नी नामभवत् ॥ ४,१२.
दशलक्षसंख्याश्च पुत्राः ॥ ४,१२.
तेषां च पृथुश्रवाः पृथुकर्मा पृथुकीर्तिः पृथुयशाः पृथुजयः पृथुदानः षट्पुत्राः प्रधानाः ॥ ४,१२.
पृथुश्रवसश्च पुत्रः पृथुतमः ॥ ४,१२.
तस्मादुशना यो वाजिमेधानां शतमाजहार ॥ ४,१२.
तस्य च शितपुर्नाम पुत्रोऽभवत् ॥ ४,१२.
तस्यापि रुक्मकवचस्ततः परवृत् ॥ ४,१२.
तस्य परावृतो रुक्मेषुपृथुज्यामघवलितहरितसंज्ञास्तस्य पञ्चात्मजा बभूवुः ॥ ४,१२.
तस्माद्यापि ज्यामघस्य श्लोको गीयते ॥ ४,१२.
भार्यावश्यास्तु ये केचिद्भविष्यन्त्यथ वा मृताः । तेषां तु ज्यामघः श्रेष्ठः शैव्यापतिरभून्नृपः ॥ ४,१२.
अपुत्रा तस्य सा पत्नी शैव्या नाम तथाप्यसौ । अपत्यकामोऽपि भयान्नान्यां भार्यामविन्दत ॥ ४,१२.
स त्वेकदा प्रभूतरथतुरगगजसंमर्दातिदारुणे महाहवे युद्ध्यमानःच सकलमेवारिचक्रमजयत् ॥ ४,१२.
तच्चारिचक्रमपास्तपुत्रकलत्रबन्धुबलकोशं स्वमधिष्ठानं परित्यज्य दिशः प्रतिविद्रुतम् ॥ ४,१२.
तस्मिंश्च विद्रुतेतित्रासलोलायतलोचनयुगलं त्राहित्राहि मां तातांब भ्रतरित्याकुलविलापविधुरं स राजकन्यारत्नमद्राक्षीत् ॥ ४,१२.
तद्दर्शनाच्च तस्यामनुरागनुगतान्तरात्मा स नृपोऽचिन्तयत् ॥ ४,१२.
साध्विदं ममापत्यरहितस्य वन्ध्याभर्तुः सांप्रतं विधिनापत्यकारणं कन्यारत्नमुपपादितम् ॥ ४,१२.