शयनसमीपे ममोरणकद्वयं पुत्रभूतं नापनेयम्
भवांश्च मया न नग्नो द्र ष्टव्यः
घृतमात्रं च ममाहार इति
एवमेवेति भूपतिरप्याह
तया सह स चावनिपतिरलकयां चैत्ररथादिवनेष्वमलपद्मखंडेषु मानसादिसरस्स्वतिरमणीयेषु रममाण एकषष्टिवर्षाण्यनुदिनप्रवर्द्धमानप्रमोदोऽनयत्
उर्वशी च तदुपभोगात्प्रतिदिनप्रवर्द्धमानानुरागा अमरलोकवासेऽपि न स्पृहां चकार
विना चोर्वश्या सुरलोकोऽप्सरसां सिद्धगंधर्वाणां च नातिरमणीयोऽभवत्
ततश्चोर्वशी पुरूरवसोस्समयविद्विश्वावसुर्गंधर्वसमवेतो निशि शयनाभ्याशादेकमुरणकं जहार
तस्याकाशो! नीयमानस्योर्वशी शब्दमशृणोत्
एवमुवाच च ममानाथायाः पुत्रः केनापह्रियते कं शरणमुपयामीति
तदाकर्ण्य राजा मां नग्नं देवी वीक्ष्यतीति न ययौ
अथान्यमप्युरणकमादाय गंधर्वा ययुः
तस्याप्यपह्रियमाणस्याकर्ण्य शब्दमाकाशो! पुनरप्यनाथास्म्यहमभर्तृका कापुरुषा श्रयेत्यार्त्तराविणी बभूव
राजाप्यमर्षवशादंधकारमेतदिति खड्गमादाय दुष्टदुष्ट हतोसीति व्याहरन्नभ्यधावत्
तावच्च गंधर्वैरप्यतीवोज्ज्वला विद्युज्जनिता
तत्प्रभया चोर्वशी राजानमपगतांबरं दृष्ट्वापवृत्तसमया तत्क्षणादेवापक्रान्ता
परित्यज्य तावप्युरणकौ गंधर्वास्सुरलोकमुपगताः
राजापि च तौ मेषावादायातिहृष्टमनाः स्वशयनमायातो नोर्वशीं ददर्श
तां चापश्यन् व्यपगतांबर एवोन्मत्तरूपो बभ्राम
कुरुक्षेत्रे चांभोजसरस्यन्याभिश्चतसृभिरप्सरोभिस्समवेतामुर्वशीं ददर्श
ततश्चोन्मत्तरूपो जाये हे तिष्ठ मनसि घोरे तिष्ठ वचसि कपटिके तिष्ठेत्येवमनेकप्रकारं सूक्तमवोचत्
महाराजालमनेनाविवेकचेष्टितेन
अंतर्वत्न्यहमब्दांते भवताऽत्रागंतव्यं कुमारस्ते भबिष्यति एकां च निशामहं त्वया सह वत्स्यामीत्युक्तः प्रहृष्टस्स्वपुरं जगाम
तासां चाप्सरसामूर्वशी कथयामास
अयं स पुरुषोत्कृष्टो येनाहमेतावंतं कालमनुरागाकृष्टमानसा सहोषितेति
एवमुक्तास्ताश्चाप्सरस ऊचुः
साधुसाध्वस्य रूपमप्यनेन सहास्माकमपि सर्वकालमास्या भवेदिति
अब्दे च पूर्णे स राजा तत्राजगाम
कुमारं चायुषमस्मै चोर्वशी ददौ
दत्त्वा चैकां निशां तेन राज्ञा सहोषित्वा पंच पुत्रोत्पत्तये गर्भमवाप