पाषण्डिनं समाभाष्य तीर्थस्त्रानादनन्तरम् । प्राप्तोऽसि कुत्सितां योनिं किं न स्मरसि तत्प्रभो
तयैवं स्मारिते तस्मिन् पूर्वजातिकृते तदा । दध्यौ चिरमथावाप निर्वेदमतिदुर्लभम
निर्विण्णाचित्त- स ततो निगम्य नगरादू बहिः । मरुप्रपतनं कृत्वा शार्गालीं योनिमागतः
सापि द्रितीये सम्प्राप्ते वर्षे दित्येन चक्षुषा । ज्ञात्वा श्वृगालं तं द्रष्टुं ययौ कोलाहलं गिरिम्
तत्रापि दृष्ट्वा तं प्राह शार्गालीं योनिमागतम् । भर्त्तारमतिचार्वङ्गी तनया पृथितीपतेः
अपि स्मरसि राजेन्द्र! श्वयोनिस्थस्य यन्मया । प्रोक्तं ते पूर्वचरितं पाषण्डालापसंश्रयम्
पुनस्तयोक्तस्यजूज्ञात्वा सत्यं सत्यवतां वरः । कालेन स निराहारस्तत्याज स्वं कलेवरम्
भूयस्ततो वृकं जातं गत्वा तं निर्जने वने । स्मारयामास भर्त्तारं पूर्ववृत्तमनिन्दिता
न त्वं वृको महभाग! राजा शतधनुर्भवान् । श्वा भूत्वा त्वं श्वृगालोऽबूर्वृकत्वं साम्प्रतं गतः
स्मारितेन यदा त्यक्तस्तेनात्मा गृद्रतां गतः । अवाप सा पुनश्चैनं बोधयामास भाविनी
नरेन्द्र! स्मर्यतामात्मा ह्मलं ते गृध्रचेष्टया । पाषण्डालापजातोऽयं दोषो यदूगृध्रता गतः
ततः काकत्वमापन्नं समनन्तरजन्मति । उवाच तन्वी भर्त्तारमुपलभ्यात्मयोगतः
अशेषा भूभृतः पूर्वं वश्या यस्मै बलिं ददुः । सत्वं काकत्वमापन्नो जातोऽद्य बलिभुक् प्रभो
एवमेव च काकात्वे स्मारितः स पुरातनम् । तत्याज भूपतिः प्राणान् मयूरत्वमवाप च
मयूरत्वं ततः सा वै चकारानुगतिं शुभा । दत्तैः प्रतिक्षणां ह्टद्यस्तृप्त तज्जातिभोजनेः
ततस्तु जनको राजा वाजिमेधं महाक्रतुम् । चकार तस्यावभृथे स्त्रपयामास तं तदा
सस्त्रौ स्वयं च तन्वङ्गी स्मारयामास चापि तम् । यथासौ श्वश्वृगालाद्या योनीर्जग्राह पार्थिवः
स्मृतजन्मक्रमः सोऽथ तत्याज स्व कलेवरम् । जज्ञ स जनकस्यैव पुत्रोऽसौ सुमहात्मनः
ततः सा पितरं तन्वी विवहार्थमचोदयत् । स चापि कारयामास तस्या राजा स्वयवरम्
स्वयंवरे कृते सा तं सम्प्राप्तं पतिमात्मनः । वपरयामास भूयोऽपि भर्तृ भावेन भामिनी
बुभुजे च तया सार्द्ध सम्भोगान्नृपनन्दनः । पितर्य्युपरते राज्यं विदेहेषु चकार सः
इयाज यज्ञान् सुबहुन् ददौ दानानि चार्थिनाम् । पुत्रानुत्पादयामास युयुधे च सहारिबिः
राज्यं भुक्त्वा यथान्यायं पालयित्वा वसुन्धराम् । तत्याज स प्रियान् प्राणान् संग्रामे धर्मतो नृपः
ततश्वितास्थं तं भूयो भर्त्तारं सा शुभेक्षणा । अन्वारुरोह विधिवद् यथापूर्वं मुदा सती
ततोऽवाप तया सार्द्धं राजपुत्र्या स पार्थिवः । ऐन्दानतीत्यवै लोकान् लोकान् कामदुहोऽक्षयान्
स्वर्गाक्षयत्वमतुलं दाम्पत्यमतिदुर्लभम् । प्राप्त पुण्यफलं प्राप्य संशुद्धिं तां द्रिजोत्तम
एष पाषण्डसम्भाषाद्दोषः प्रोक्तो मया द्रिज । तथाश्वमेधावबृथस्त्रानमाहात्म्यमेव च
तस्मात् पाषण्डिभिः पापैरालापस्पर्शनं त्यजेत् । विशेषतः क्रियाकाले यज्ञादौ चापि दीक्षितः
क्रियाहानिर्गृ हे यस्य मासमेकं प्रजायते । तस्यावलोकनात् सूर्यं पश्येत मतिमान् नरः
किं पुनर्यैस्तु सत्यक्ता त्रयी सर्वात्मना द्रिज । परान्नभोजिभिः पापैर्वेदवादविरोधिबिः