तदूगच्छत न भीः कीर्या मायामोहोऽयमग्रतः । गच्छत्वद्योपकाराय भवता भवतां सुराः
इत्युक्ताः प्रणिपत्यैनं ययुर्देवा यथागतम् । मायामोहोऽपि तैः सार्द्धं ययौ यत्र महासुराः
पराशर उवाच । तपस्यभिरतान् सोऽथ मायामोहो महासुरान् । मैत्रेय ! ददृशे गत्वा नर्मदातीरसंश्रितान्
ततो दिगम्बरो मुण्डो बर्हिपत्रधरो द्रिज । मायामोहोऽसुरान् श्लक्ष्णमिदं वचनमब्रवीत्
हे दैत्यपतयो ! ब्रूत यदर्थं तप्यते तपः । ऐहिकं वाथ पारत्र्यं तपसः फलमिच्छथ
पारत्र्यफललाभाय तपश्वर्या महामते । अस्माभिरियमारब्धा किं वा तेऽत्र विवक्षितम्
कुरुध्वं मम वाक्यानि यदि मुक्तिमभीप्सथ । अर्हध्वमेनं धर्मञ्च मुक्तिद्रारमसंवृतम्
धर्मो विमुक्तेरर्होऽयं नैतदस्मात् परः परः । अत्रैव संस्थिताः स्वर्गं विमुक्तिं वा गमिष्यथ । अर्हध्वं धर्ममेतञ्च सर्वे यूयं महाबलाः
एवं प्रकारैर्बहुभिर्युक्तिदर्शनवर्द्धितैः । मायामोहन ते देत्या वेदमार्गादपाकृताः
धर्मायैतदधर्माय सदेतन्न सदित्यपि । विमुक्तये त्विदं नैतदू विमुक्तिं सम्प्रच्छात
परमार्थोऽयमत्यर्थं परमार्थो न चाप्ययम् कार्यमेतदकार्य्यञ्च नैतदेवं स्पुटं त्विदम् । दिग्वाससामयं धर्मो धर्मोऽयं बहुवाससाम्
इत्यनैकान्तवादञ्च मायामोहेन नैकधा । तेन दर्शयता दैत्याः स्वधर्मांस्त्याजिता द्रिज
अर्हतेमं महाधर्मं मायामोहेन ते यतः । प्रोक्तास्तमाश्रिता धर्ममार्हतास्तेन तेऽभवन्
त्रयीधर्मसमुत्सर्ग मायामोहेन तेऽसुराः । कारितास्तन्मया ह्मासंस्ततोऽन्ये तत्प्रबोधिताः
तैरप्यन्ये परे तैश्व तैरप्यन्ये परे च तैः । अल्पैरहोभिः सन्तयक्ता तैर्दैत्यैः प्रायशस्त्रयी
पुनश्व रक्ताम्बरधृङू मायामोहोऽजितेक्षिणः । अन्यानाहासुरान् गत्वा मृद्धल्पमधुराक्षरम्
स्वर्गार्थं यदि वो वाञ्छा निर्वाणार्थमथासुराः । तदलं पशुघातादिदुष्टधर्मैर्निबोधत
विज्ञानमयमेवैतदशेषमवगच्छत । बुध्यध्वं मे वचः सम्यगू बुधैरेवमुदीरितम्
जगदेतदनाधारं भ्रान्तिज्ञानार्थतत्परम् । रागादिदुष्टमत्यर्थं भ्राम्यते भवसङ्कटे
एवं बुध्यत बुध्यध्वं बुध्यतैवमितीरयन् । मायामोहः स दैतेयान् धर्ममत्याजयन्नजम्
नानाप्रकारवचनं स तेषां युक्तियोजितम् । तथा तथा च तदूधर्मं तत्यजुस्ते यथा यथा
तेऽप्यन्येषां तथैवोचुरन्यैरन्ये तथोदिताः । मैभेय ! तत्यजुर्धर्मं वेदस्मृत्युदितं परम्
अन्यानप्यन्यपाषणडप्रकारैर्बहुभिर्द्रिज । दैतेयान् मोहयामास मायामोहोऽतिमोहकृत्
स्वल्पेनैव हि कालेन मायामोहेन तेऽसुराः । मोहितास्तत्यजुः सर्वां त्रयीमार्गाश्रितां कथाम्
केचिदूविनिन्दां वेदानां देवानामपरे द्रिज । यज्ञकर्मसलापस्य तथान्ये च द्रिजन्मनाम्
नैतदूयुक्तिसहं वाक्यं हिंसा धर्माय नेष्यते । हवींष्यनलदग्धानि फलायेत्यर्भकोदितम
यज्ञैरनेकैर्देवत्वमवाप्येन्द्रण भुज्यते । शम्यादि यदि चेत्काष्ठं तदूरं पत्रभुक् पशु
निहतस्य पशोर्यज्ञ स्वर्गप्रात्पिर्यदीष्यते । स्वपिता यजमानेन किन्नु तस्मान्न हन्यते
तृत्पये जायते पुसो भुक्तमन्येन चेत्ततः । कुर्याच्छ्राद्ध श्रद्धयान्नं न वहेयुः प्रवासिनः
जनश्रद्ध यमित्येतदवगम्य ततो वचः । उपेक्ष्य श्रेयसे वाक्यं रोचतां यन्मयेरितम्