शब्दोऽहमिति दोषाय आत्मन्येष तथैव तत् । अनात्मन्यात्मविज्ञानं शब्दो वा भ्रान्तिलक्षणाः
जिह्वा ब्रवीत्यहमिति दन्तोष्ठौ तालुक नृप! एते नाहं यतः सर्वे वाङूनिष्पादनहेतवः
किंहेतुभिर्वदत्येषा वागेवाहमिति स्वयम् । तथापि वाग् नाहमेतद् वक्तु मित्थं न युज्यते
पिण्डः पृथग् यतः पुसः शिरः पाण्यादिलक्षणाः । ततोऽहमिति कुत्रैतां संज्ञां राजन्! करोम्यहम्
यद्यन्योऽस्ति परः कोऽपि मत्तः पार्थिवसत्तम ! तदैषोऽहमयञ्चान्यो वक्तुमेवमपीष्यते
यदा समस्तदेहेषु पुमानेको व्यवस्थितः । तदा हि को भवान् कोऽहमित्येतद् विफलं वचः
त्वं राजा शिबिका चेयमिमे वाहाः पुरः सराः । अयञ्च भवतो लोको न सदेतन्नृपोच्यते
वृक्षदू दारु ततश्चैयं शिबिका त्वदधिष्ठिता । किं वृक्षसंज्ञा वास्याः स्याद्दारुसंज्ञाथवा नृप
वृक्षारूढो महाराजो नायं वदति ते जनः । न च दारुणि सर्वस्त्वां ब्रवीति शिबिकागतम्
शिबिका दारुसङ्गातो रचनास्थितिसंस्थितः । आन्वष्यतां नृपश्वेष्ठ! तद्भदे शिबिका त्वया
एवं छत्रशलाकानां पृथगूभागो विमृश्यताम् । क्व यातं छत्रमित्येष न्यायस्त्वयि तथा मयि
पुमान् स्त्री गौरजो वाजी कुञ्जरो विहगस्तरुः । देहेषु लोकसंज्ञयं विज्ञया कर्म्महेतुषु
पुमान्न देवो न नरो न पशुर्न च पादपः । शरीराकृतिबेदास्तु भूपैते कर्म्मयोनयः
वस्तु राजेति यल्लोके यच्च राजभटात्मकम् । तथान्यज्व नृपेत्थं तन्न सत्सङ्कल्पनामयम्
यत्तु कालान्तरेणापि नान्यां संज्ञामुपैति वै । परिणामादिसम्भूतां तदूस्तु नृप! तज्व किम्
त्वं राजा सर्व्वलोकस्य पितुः पुत्रो रिपो रिपुः । पत्न्याः पतिः पिता सूनोः किं त्वा भूप ! वदाम्यहम्
त्वं किमेतच्छिरः किं नु ग्रीवा तव तथोदरम् । किमु पादादिकं त्वं वा तवैतत् किं महीपते
समस्तावयवेभ्यस्त्वं पृथग् भूप ! व्यवस्थितः । कोऽहमित्यत्र निपुणो भूत्वा चिन्तय पार्थिव
एवं व्यवस्थिते तत्त्वे मयाहमिति भाषितुम् । पथक् करणनिष्पाद्य शक्यते नपते! कथम्
श्रीपराशर उवाच निशम्य तस्येति वचः परमार्थसमन्वितम् । प्रश्रयावनतो भूत्वा तमाह नृपतिर्द्विजम् ॥ २,१४.
राजोवाच भगवन्यत्त्वया प्रोक्तं परमार्थमयं वचः । श्रुते तस्मिन्भ्रमन्तीव मनसो मम वृत्तयः ॥ २,१४.
एतद्विवेकविज्ञानं यदशेषेषु जन्तुषु । भवता दर्शितं विप्र तत्परं प्रकृतेर्महत् ॥ २,१४.
नाहं वहामि शिबिकां शिबिका न मयि स्थिता । शरीरमन्यदस्मत्तो येनेयं शिबिका धृता ॥ २,१४.
गुणप्रवृत्त्या भूतानां प्रवृत्तिः कर्मचोदिता । प्रवर्तन्ते गुणा ह्येते किं ममेति त्वयोदितम् ॥ २,१४.
एतस्मिन्परमार्थज्ञ मम श्रोत्रपथं गते । मनो विह्वलतामेति परमार्थार्थितां गतम् ॥ २,१४.
पूर्वमेव महाभागं कपिलर्षिमहं द्विज । प्रष्टुमभ्युद्यतो गत्वा श्रेयः किं त्वत्र शंस मे ॥ २,१४.
तदन्तरे च भवता यदेतद्वाक्यमीरितम् । तेनैव परमार्थार्थं त्वयि चेतः प्रधावति ॥ २,१४.
कपिलर्षिर्भगवतः सर्वभूतस्य वै द्विज । विष्णोरंशो जगन्मोहनाशायोर्वीमुपागतः ॥ २,१४.
स एव भगवान्नूनमस्माकं हितकाम्यया । प्रत्यक्षतामत्र गतो यथैतद्भावतोच्यते ॥ २,१४.
तन्मह्यं प्रणताय त्वं यच्छ्रेयः परमं द्विजः । तद्वदाखिल विज्ञानजलवीच्युदधिर्भवान् ॥ २,१४.