तत्तत्त्ववेदिनो भूत्त्वा ज्ञानध्यानसमाधिभिः । अवापुर्मुक्तिमपरे पुरुषा ध्वस्तबन्धनाः
सम्पदैश्वर्य्यमाहात्म्यज्ञानसन्ततिकर्म्मणाम् । विमुक्तेश्चैकतालब्यं मूलमाराधनं हरेः
यतो धर्म्मार्थकामाख्यं मुक्तिश्वापि फलं द्रिजाः । तेनापि हि किमेत्येवमनन्तेनं किमुच्चते
किञ्चात्र बहनोक्तेन भवन्तो गरवो मम । वदन्तु साधु वाऽसाधु विवेकोऽस्माकमाल्पकः
दह्ममानस्त्वसस्मभिरग्रिना बाल रक्षितः । भूयो न वक्ष्यसीत्येवं नैव ज्ञातोऽस्यबुद्धिमान्
यदास्मदूवचनान्मोहग्राहं न त्यक्ष्यते भवान् । ततः कृत्यां विनाशाय तव स्त्रक्ष्याम दुर्म्मतेः
कः केन हन्यते जन्तुर्जन्तुः कः केन रक्ष्यते । हन्ति रक्षति चैवात्मा ह्मसत् साधु सामाचरन्
इत्युक्तास्तेन ते क्रुद्धा दैत्यराजपुरोहिताः । कृत्यामुत्पादयामासुर्ज्वालामालोज्ज्बलाकृतिम्
अतिभीमा समागम्य पादन्यासक्षति) । शूलेन सा सुसंक्रु द्धा तं जघानाशु वक्षसि
. ततू तस्य ह्टदयं प्राप्य शूलं बालस्य दीप्तिमत् । जगाम खणिडतं भूमौ तत्रापि शतधा गतम्
यत्रानपायी भगवान् ह्टद्यास्ते हरिरीख्वरः । भङ्गो भवति वजूस्य तत्र शूलस्य का कथा
अपाये तत्र पापैश्च पातिता तत्र याजकैः । तानेव सा जद्यानाशु कृत्या नाशं जगाम ष
कृत्यया दह्ममानांस्तान् विलोक्य स महामतिः । त्राहि कृष्णेत्यनन्तेति वदन्नभ्यवपद्यत
सर्व्वव्यापिन् जगद्रपू जगतूस्त्रर्जनार्दन । पाहि विप्रानिमानस्मादू दुःसहान्मन्त्रपावकात्
यथा सर्व्वेषुभूतेषु सर्व्वव्यापी जगदूगुरुः । विष्णुरेव तथा सर्व्वे जीवन्त्वेते पुरोहिताः
यथा सर्व्वगतं विष्णुं मन्यमानो न पावकम् । चिन्तयाम्यरिपक्षेऽपि जीवन्त्वेते पुरोहिताः
ये हन्तुमागता दत्तं यैर्विषं यैर्हु ताशनः । यैर्द्दिगूगजैरहं क्षुणणो दष्टः सर्पैश्व यैरपि
तेष्वहं मित्रभावेन समः पापोऽस्मि न ववचित् । तथा तेनाद्य सत्येन जीवन्त्वसुरयाजकाः
इत्युक्तास्तेन ते सर्व्वै संस्पृष्टाश्व निरामयाः । समुत्तस्थुर्द्रिजा भूयस्तञ्चोचुः प्रश्वयान्वितम्
दीर्घायुरप्रतिहत-बलवीर्य्यसमन्वितः । पुत्र-पौत्र-धनैश्वर्य्ययुक्तो वत्स ! भवोत्तम
इत्युत्तवा तं ततो गत्वा यथावृत्तं परोहिताः । दैत्यराजाय सकलमाचचक्षु र्महामुने
श्रीपराशर उवाच हिरण्यकशिपुः श्रुत्वा तां कृत्यां वितथीकृताम् । आहूय पुत्रं पप्रच्छ प्रभावस्यास्य कारणम्
हिरण्यकशिपुरुवाच । प्रह्लाद सुप्रभावोसि किमेतत्ते विचेष्टितम् । एतन्मंत्रादिजनितमुताहो सहजं तव
श्रीपराशर उवचा। एवं पृष्टस्तदा पित्रा प्रह्लादोऽसुरबालकः । प्रणिपत्य पितुः पादाविदं वचनमब्रवीत्
न मंत्रादिकृतं तात न च नैसर्गिको मम । प्रभाव एष सामान्यो यस्य यस्याच्युतो हृदि
अन्येषां यो न पापानि चिन्तयत्यात्मनो यथा । तस्य पापागमस्तात हेत्वभावान्न विद्यते
कर्मणा मनसा वाचा परिपीडां करोति यः । तद्बीजं जन्म फलति प्रभूतं तस्य चाशुभम्
सोहं न पापमिच्छामि न करोमि वदामि वा । चिन्तयन्सर्वभूतस्थमात्मन्यपि च केशवम्
शारीरं मानसं दुःखं दैवं भूतभवं तथा । सर्वत्र शुभचित्तस्य तस्य मे जायेत कुतः
एवं सर्वेषु भूतेषु भक्तिरव्यभिचारिणी । कर्तव्या पण्डितैर्ज्ञात्वा सर्वभूतमयं हरिम्