तस्मात् परित्यजैनां त्वं विपक्षस्तवसंहिताम् । बाचं पिता समास्तानां गुरूणां परमो गुरुः
एवपमेतन्महाभागाः । श्लाच्यमेतन्महाकुलम् । मरीचेः सकलेऽप्यस्मिन् त्रैलोक्ये कोऽन्यथा वदेत्
पिता च मम सर्व्वस्मिन् जगत्युत्कृष्टचेष्टतः । एतदप्यवगच्छामि सत्यमत्रापि नानृतम्
गुरूणामपि सर्व्वषां पिता परमको गुरुः । यदुक्तं भ्रान्तिरत्रापि स्वल्पापि हि न विद्यते
पिता गुरुर्न सन्देहः पूजनीयः प्रयत्नतः । तत्रापि नापराध्यामीत्येवं मनसि मे स्थितम्
यदेतत् किमनन्तेनेत्युक्तं युष्माबिरीदृशम् । को ब्रबीति यथायुक्तं किन्तु नैतद् वचोऽर्थवत्
इत्युक्त्वा सोऽभवन्मौनी तैषां गौखयन्त्रितः । प्रहस्य च पुनः प्राह किमनन्तेन साध्विति
साधु भोः किमनन्तेन साधु बो गुखो मम । श्वूयतां यदनन्तेन यदि खेदं न यास्यथ
धर्म्मार्थकाममोक्षाख्याः पुरुषार्था उदाह्टताः । चतुष्टयमिदं यस्मात् तस्मात् किं किमिदं वृथा
. मरीचिमिश्रैर्दक्षण तथैवान्यैरनन्ततः । धर्म्मः प्राप्तस्तथैवान्यैरर्थः कालस्तथापरैः
तत्तत्त्ववेदिनो भूत्त्वा ज्ञानध्यानसमाधिभिः । अवापुर्मुक्तिमपरे पुरुषा ध्वस्तबन्धनाः
सम्पदैश्वर्य्यमाहात्म्यज्ञानसन्ततिकर्म्मणाम् । विमुक्तेश्चैकतालब्यं मूलमाराधनं हरेः
यतो धर्म्मार्थकामाख्यं मुक्तिश्वापि फलं द्रिजाः । तेनापि हि किमेत्येवमनन्तेनं किमुच्चते
किञ्चात्र बहनोक्तेन भवन्तो गरवो मम । वदन्तु साधु वाऽसाधु विवेकोऽस्माकमाल्पकः
दह्ममानस्त्वसस्मभिरग्रिना बाल रक्षितः । भूयो न वक्ष्यसीत्येवं नैव ज्ञातोऽस्यबुद्धिमान्
यदास्मदूवचनान्मोहग्राहं न त्यक्ष्यते भवान् । ततः कृत्यां विनाशाय तव स्त्रक्ष्याम दुर्म्मतेः
कः केन हन्यते जन्तुर्जन्तुः कः केन रक्ष्यते । हन्ति रक्षति चैवात्मा ह्मसत् साधु सामाचरन्
इत्युक्तास्तेन ते क्रुद्धा दैत्यराजपुरोहिताः । कृत्यामुत्पादयामासुर्ज्वालामालोज्ज्बलाकृतिम्
अतिभीमा समागम्य पादन्यासक्षति) । शूलेन सा सुसंक्रु द्धा तं जघानाशु वक्षसि
. ततू तस्य ह्टदयं प्राप्य शूलं बालस्य दीप्तिमत् । जगाम खणिडतं भूमौ तत्रापि शतधा गतम्
यत्रानपायी भगवान् ह्टद्यास्ते हरिरीख्वरः । भङ्गो भवति वजूस्य तत्र शूलस्य का कथा
अपाये तत्र पापैश्च पातिता तत्र याजकैः । तानेव सा जद्यानाशु कृत्या नाशं जगाम ष
कृत्यया दह्ममानांस्तान् विलोक्य स महामतिः । त्राहि कृष्णेत्यनन्तेति वदन्नभ्यवपद्यत
सर्व्वव्यापिन् जगद्रपू जगतूस्त्रर्जनार्दन । पाहि विप्रानिमानस्मादू दुःसहान्मन्त्रपावकात्
यथा सर्व्वेषुभूतेषु सर्व्वव्यापी जगदूगुरुः । विष्णुरेव तथा सर्व्वे जीवन्त्वेते पुरोहिताः
यथा सर्व्वगतं विष्णुं मन्यमानो न पावकम् । चिन्तयाम्यरिपक्षेऽपि जीवन्त्वेते पुरोहिताः
ये हन्तुमागता दत्तं यैर्विषं यैर्हु ताशनः । यैर्द्दिगूगजैरहं क्षुणणो दष्टः सर्पैश्व यैरपि
तेष्वहं मित्रभावेन समः पापोऽस्मि न ववचित् । तथा तेनाद्य सत्येन जीवन्त्वसुरयाजकाः
इत्युक्तास्तेन ते सर्व्वै संस्पृष्टाश्व निरामयाः । समुत्तस्थुर्द्रिजा भूयस्तञ्चोचुः प्रश्वयान्वितम्
दीर्घायुरप्रतिहत-बलवीर्य्यसमन्वितः । पुत्र-पौत्र-धनैश्वर्य्ययुक्तो वत्स ! भवोत्तम