वृद्धोऽहं मम कर्म्माणि समस्तानि न गोचरे । किं करिष्यामि मन्दात्मा समर्थेन न यत् कृतम्
एवं दुराशायक्षिप्तमानसः पुरुषः सदा । श्रेयसोऽभिमुखं याति न कदाचित् पिपसितः
बाल्ये क्रीड़नकासक्ता यौवने विषयोन्मुखाः । अज्ञा नयन्त्यशत्तया च वार्द्ध कं समुपस्थितम्
तस्माद् बाल्ये विवेकात्मा यतेत श्रेयस् सदा । बाल्य-यौवन-वृद्धाद्यर्दैहभावैरसंयुतः
तदेतदू वो मयाख्यातं यदि जानीत नानृतम् । तदस्मत्प्रीतये विष्णाः स्मर्य्यतां बन्धमुक्तिदः
आयासः स्मरणो कोऽस्य स्मृतो यच्छति शोभनम् पापक्षयश्च भवति स्मरतां तमपनिंशम्
सर्व्वभूतस्थिते तस्मिन् मतिर्मैत्री दिवानिशम् । बवतां जायतामेवं सर्वक्ल शोन् प्रहास्यथ
तापत्रयेणाभिहतं यदेतदखिलं जगत् । तदा शोच्येषु भूतेषु द्रे षं प्राज्ञः करोति कः ।। ८० अथ भद्राणि भूतानि हीनशक्तिरहं परम् । मुदं तथापि कुर्व्वीत् हानिर्द्रेषफलं यतः
बद्धवैराणि भूतानि द्र षं कुर्व्वन्ति चेत् ततः । शोच्यान्यहोऽतिमोहेन व्याप्तानीति मनीषिणा
एते बिन्नदृशा दैत्या विकल्पाः कथिता मया । कृत्वाभ्युपगमं तत्र संक्षेपः श्वूयतां मम
विस्तारः सर्व्वभूतस्य विष्णोर्विश्वमिदं जगत् । द्रष्टव्यमात्मवत् तस्मादभेदेन विचक्षणौः
समुत्सृज्यासुरं भावं तस्मादे यूयं तथा वयम् । तथा यत्ना करिष्यामोयथाप्राप्स्याम निर्वृतिम्
या नाग्निना न वार्केण नेन्दुना नैव वायुना । पर्ज्जन्यवरुणाभ्यां वा न सिद्धर्न च राक्षसेः
न यक्षैर्न च दैत्येन्द्रैर्नोरगैर्न च किन्नरैः । न मनुष्यैर्न पशुभिर्दोषैर्नैवात्मसम्भवेः
ज्वराक्षिरोगाऽतीसारःप्लीह-गुल्मादिकैस्तथा । दूषेर्ष्यामतूसराद्यैर्वा रागलोभादिभिः क्षयम्
न चान्यैर्नीयते कैश्विन्नित्या ह्मत्यन्तनिर्म्मला । तामाप्नोति मलं त्यक्ता केशवे ह्टदि संस्थिते
असारससारविवर्त्तनेषु मा यात तोषं प्रसभं ब्रवीमि । सर्व्वत्र दैत्याः समतामुपेत समत्वमाराधनमच्युतस्य
तस्मिन् प्रसन्ने किमिहास्त्यलभ्यं धर्म्मर्थकामैरलमल्पकास्ते । समाश्वितादू ब्रह्मतरोरनन्तान्निसं शयं प्राप्स्यथ वै महत् फलम्
तस्येवं दानबाशचेष्टां दृष्ट्वा दैत्यपतेर्भयात् । आचचक्षुः स चोवाच सूदानाहूय सत्वरः
हे सूदा मम पुत्रोऽसावन्येषामपि दुर्म्मतिः । कुमार्गदेशको दुष्टो हन्यतामविलम्बितम्
हालाहलं विषं तस्य सर्व्वभक्ष्येषु दीयताम् । अविज्ञातमसौपापो हन्यतां मा विचार्य्यताम्
ते तथैव ततश्वक्रुः प्रह्लादाय महात्मने । विषदानं यथाज्ञप्तं पित्रा तस्य महात्मनः
हालाहलं विषं घोरमनन्तोज्वरणोन सः । अभिमन्व्य सहान्नेन मैत्रेय बुभुजे तदा
अविकारं स तदू भुक्त्वा प्रह्लादः स्वस्थमानसः । अनन्तक्यातिनिर्वीर्य्य जरयामास तदूविषम्
ततस्तदा भयत्रस्ता जीर्णं दृष्ट्वा महद्रिषम् । दैत्येश्वरमुपागम्य प्रणिपत्येदमब्रु वन्
दैत्यराज ! विष दत्तमस्माभिरतिभीषणम् । जीर्णां तेन सहान्नेन प्रह्लादेन सुतेन ते
त्वर्य्यतां त्वर्य्यां हे हे सद्यो दैत्यपुरोहिताः । कृत्यां तस्य विनाशाय उत्पादयत मा चिरात्
सकाशमागम्य ततः पह्लादं विनयान्वितम्
जातस्त्रैलोक्यर्विख्यात् आयुष्मन् ! ब्रह्मणः कुले । दैत्यराजस्य तनयो हिरणयकशिपोर्भवान्
किं देवैः किमनन्तेन किमन्येन तवाश्वयः । पिता ते सर्व्वलोकानां त्वं तथैव भविष्यसि