एवमभ्यर्थितस्तैस्तु दैत्यराजः पुरोहितैः । दैत्यैर्निष्काशयामास पुत्रं पावकसञ्चयात्
तो गुरुगृहे बालः सवसन् बालदानवान् । अध्यापयामास मुहुरुपदेशान्तरे गुरोः
श्वूयतां परमार्थो मे दैतेया दितिजात्मजाः । न चान्यथैतन्मन्तव्यं नात्र लोभादिकारणम्
जन्म बाल्यं ततः सर्वो जन्तुः प्राप्नोति यौवनम् । अव्याहतैव भवति ततोऽनुदिवसं जरा
ततश्यच मृत्युमभ्येति जन्तुर्दैत्येश्वरात्मजाः । प्रत्यक्षं दृश्यते चैतदस्माकं भवतां तथा
मृतस्य च पुनर्जन्म भवत्येतज्व नान्यथा । आगमोऽयं तथा तत्र नोपादानं विनोद्भवः
गर्भवासादि यावत् तु पुनर्जन्मोपपादनम् । समस्तावस्थकं तावदू दुः खमेवावगम्यताम्
क्षुतूतृषअमोपशमं तदूच्छीताद्यु पशमं सुखम् । मन्यते बालबुद्धित्वादू दुः खमेव हि तत् पुनः
अत्यन्तस्तिमिताङ्गानां व्यायामेन सुखैषिणाम् । भ्रान्तिज्ञानावृताक्षाणां प्रहारोऽपि सूखायते
क शरीरमशेषाणां श्लैष्मादीनां महाचयः । क कान्ति-शोभा-शौरभ्य-कमनीयादयो गुणाः
मांसाऽसृकूपूयविणूमूत्रस्नायुमज्जाऽस्थिसंहतौ । देहे चेत् प्रीतिमान् मूढ़ो नरके भवितापि सः
अग्नेः शीतेन तोयस्य तषा भक्तस्य च क्षुधा । क्रियते सुखकर्त्तृ त्वं तदू विलोमस्य चेतदरैः
करोति हे दैत्यसुता ! यावन्मात्रं परिग्रहम् । तावन्मात्रं, स एवास्य दुः स्वं चेतसि यच्छति
यावतः कुरुते जन्तुः सम्बन्धान् मनसः प्रियान् । तावन्तोऽस्य निखन्यन्ते ह्टदये शोकशङ्गवः
यदू यदू गृहे तन्मनसि यत्र तत्रावतिष्ठतः । नाशदाहापहरणां तत्र तस्यैव तिष्ठति
जन्मन्यत्र महदू दुःखं म्रियमाणस्य चापि तत् । यातनासु यमस्योग्र गर्भसंक्रमणेषु च ।.
गर्भै च सुखलेशोऽपि भवद्भिरनुमीयते । यदि तत् कथ्यतामेवं सर्वं दुः खमयं जगत्
तदेवमतिदुः खानामास्पदेऽत्र भवार्णावे । बवतां कथ्यते सत्यं विष्णुरेकः परायणम्
मा जानीत वयं बाला देही देहेषु शाशवतः । जरा-यौवन-जन्माद्या धर्म्मा देहस्य नात्मनः
बालोऽहं तावदिच्छातो यतिष्ये श्रेयसे युवा । युवाहं वार्द्धके प्राप्त करिष्याम्यात्मनो हितम्
वृद्धोऽहं मम कर्म्माणि समस्तानि न गोचरे । किं करिष्यामि मन्दात्मा समर्थेन न यत् कृतम्
एवं दुराशायक्षिप्तमानसः पुरुषः सदा । श्रेयसोऽभिमुखं याति न कदाचित् पिपसितः
बाल्ये क्रीड़नकासक्ता यौवने विषयोन्मुखाः । अज्ञा नयन्त्यशत्तया च वार्द्ध कं समुपस्थितम्
तस्माद् बाल्ये विवेकात्मा यतेत श्रेयस् सदा । बाल्य-यौवन-वृद्धाद्यर्दैहभावैरसंयुतः
तदेतदू वो मयाख्यातं यदि जानीत नानृतम् । तदस्मत्प्रीतये विष्णाः स्मर्य्यतां बन्धमुक्तिदः
आयासः स्मरणो कोऽस्य स्मृतो यच्छति शोभनम् पापक्षयश्च भवति स्मरतां तमपनिंशम्
सर्व्वभूतस्थिते तस्मिन् मतिर्मैत्री दिवानिशम् । बवतां जायतामेवं सर्वक्ल शोन् प्रहास्यथ
तापत्रयेणाभिहतं यदेतदखिलं जगत् । तदा शोच्येषु भूतेषु द्रे षं प्राज्ञः करोति कः ।। ८० अथ भद्राणि भूतानि हीनशक्तिरहं परम् । मुदं तथापि कुर्व्वीत् हानिर्द्रेषफलं यतः
बद्धवैराणि भूतानि द्र षं कुर्व्वन्ति चेत् ततः । शोच्यान्यहोऽतिमोहेन व्याप्तानीति मनीषिणा
एते बिन्नदृशा दैत्या विकल्पाः कथिता मया । कृत्वाभ्युपगमं तत्र संक्षेपः श्वूयतां मम