न शह्दगोचरे यस्य योगिध्येयं परं पदम् । यतो यश्व स्वयं विश्वं स विष्णुः परमेश्वरः
परमेश्वरसंज्ञोऽज्ञ ! किमन्यो मययवस्थिते । तवास्ति मर्त्तुकामस्त्व प्रब्रवीषि पुनः पुनः
न केवलं तात ! मम प्रजानां स ब्रह्मभूतो भवतश्व विष्णुः । धाता विधाता परमेश्वरश्च प्रसीद कोपं कुरुषे किमर्थम
प्रविचष्टः कोऽस्य ह्टदये दुर्बुद्धेरतिपापकृत् । येनेदृशान्यसाधूनि वदत्याविष्टमानसः
न केवलं मदूह्टदयं स विष्णु--राक्रम्य लोकान् सकलानवस्थितः । स मां त्वदादींश्च पितः ! समस्तान् समस्तचेष्टासु युनक्ति सर्वगः
निष्काम्यतामयं दुष्टः शास्यताञ्च गुरोगृ हे । योजितो दुर्म्मतिः केन विपक्षवितथस्तुतौ
इत्युक्तोऽसौ तदा दैत्यैर्नीतो गुरुगृहं पुनः । जग्राह विद्यामनिशं गुरुशुश्वू षणोद्यतः
कालेऽतीते च महति प्रह्लादमसुरेश्वरः । समाहूयाब्रवीत् पुत्र ! गाध काचित् प्रगीयताम्
यतः प्रधानपुरुषौ यतश्चैतज्वराचरम् । कारणां सकलस्यास्य स नो विष्णुः प्रसीदतु
दुरात्मा वध्यतामेष ननिनार्थोऽस्ति जीवता । खपक्षहानिकर्त्तृ त्वाद यः कुलाङ्गारतां गतः
इत्याज्ञप्तास्ततस्तेन प्रगृहीतमहायुधाः । उद्यतास्तस्य नाशाय दैत्याः शतसहस्त्रशः
विष्णूः शस्त्रेषु युष्माकं मयि चासौ यथा स्थितः । दैतेयास्तेन सत्येन मा क्रामन्त्वायुधानि मे
ततस्तैः शतशो धैत्यैः सस्त्रौघैराहतोऽपि सन् । नावाप वेदनामल्पामभूज्व वै पुनर्नवः
दुर्बुद्ध ! विनिवर्त्तस्व वैरिपक्षस्तवादतः । अभयं ते प्रयच्छामि मातिमूढ़मतिर्भव
भयं भयानामपहारिणि स्थिते मनस्यनन्ते मम कुत्र तिष्ठति । यस्मिन् स्मते जन्मजरान्तकादिभयानि सर्व्वाणयपयान्ति तात
भोभोः सर्पा ! दुराचारमेनमत्यन्तदुर्मतिम् । विषज्वालाकुलैर्व्वक्तूः सद्यो नयत संक्षयम्
इत्युक्तास्तेन ते सर्पाः कुहकास्तक्षकान्धकाः । अदशन्त समस्तेषु गात्रेष्वतिविषोल्वणाः
स त्वासक्तमतिः कृष्णो दश्यमानो महोरगैः । न विवेदात्मनो गात्रं तत्स्मृत्याह्लादसंस्थितः
दंष्ट्रा विशीर्णा मणयः स्फुटन्ति फणेषु तापो हृदयेषु कम्पः । नास्य त्वचः स्वल्पमपीह भिन्न प्रशाधि दैत्येश्वर कार्य्यमन्यत्
हे दिग्गजाः ! सङ्कटदन्तमिशाव ! ध्नतैनमस्मद्रिपुपक्षभिन्नम् । तज्जा विनाशाय भवन्ति तस्य यथारणोः प्रज्वलितो हुताशाः
ततः स दिग्गजैर्बालो भूभृच्छिखरसन्निभैः । पातितो धरणीपृष्ठ विषाणैरवपीड़ितः
स्मरतस्तस्य गोविन्दमिभदन्ताः सहस्त्रशः । शीर्णा वक्षःस्थलं प्राप्य स प्राह पितरं ततः
दन्ता गजानां कुलिशाग्रनिष्ठुराः शीर्णा यदेते न बलं ममैतत् । महाविपत्पापविनाशनोऽयं जनार्दनानुस्मरणानुभावः
ज्वाल्यतामसुरा ! वह्निरपसर्पत दिग्गजाः । वायो समेधयाग्निं त्वं दह्मतामेष पापकृत् महाकाष्ठच्छन्नमसुरेन्द्रसुतं ततः । प्रज्वाल्य दानवा वह्नि ददहुः खामिनोदिताः
तातैष वह्निः पवनेरितोऽपि न मां दहत्यत्र समन्ततोऽहम् । पश्यामि पह्मास्तरणास्तृतानि शीतानि सर्व्वाणि दिशां मुखानि
अथ दैत्येश्वरं प्रोचुर्भार्गवस्यात्मजाद्रिजाः । पुरोहिता महात्मानः साचम्ना संस्तूय वाग्मिनः
राजन् ! नियम्यतां कोपो बालेऽत्र तनयेऽनुजे । कोपो देवनिकायेषु यत्र ते सफलो यतः
तथा तथैनं बालं ते शासितारो भविष्यति
बालत्वं सर्व्वदोषाणां दैत्यराजास्पदं यतः । ततोऽत्र कोपमत्यर्थं योक्तुमर्हसि नार्भके
न त्यक्ष्यति हरेः पक्षमस्माकं वचनाद् यदि । ततः कृत्यां वधायास्य करिष्यामो निवर्त्तिनीम्