पादप्रणामावनतं तमुत्थाप्य पिता सुतम् । हिरण्यकशिपुः प्राह प्रह्लादममितोजसम्
पठयतां भवता वत्स ! सारभूतं सुभाषितम् । कालेनैतावता यत् ते सदोद्यु क्तने शिक्षितम्
श्वूयतां तात ! वक्ष्यामि सारभूतं तवाज्ञया । समाहितमना भूत्वा यन्मे चेतस्यवस्थितम्
अनादिमध्यान्तमजमवृद्धिक्षयमच्युतम् । प्रणातोऽस्मि महात्मानं सर्व्वकारणकारणम्
एवं निशम्य दैन्येन्द्रः क्रोधसंरक्तलोचनः । विलोक्य तदूगुरुं प्राह स्फुरिताधरपल्लवः
ब्रह्मबन्धो ! किमेतत् ते विपक्षस्तुतिसहितम् । असारं ग्राहितो बालो मामवज्ञाय दुर्मते !
दैत्येश्वर ! न कोपस्य वशमागन्तुमर्हसि । ममोपदेशजनितं नायं वदति ते सुतः
अनुशास्तोसि केनेदृगु वत्स ! प्रह्लाद कथ्यताम् । ममोपदिष्ट नेत्येष प्रब्रवीति गुरुस्तव
शास्ता विष्णुरशेषस्य जगतो यो ह्टदि स्थितः । तमृते परमात्मानं तात ! कः केन शास्यते
कोऽय विष्णुः सुदुर्बुद्ध ! यं ब्रवीषि पुनः पुनः । जगतामीश्वरस्येह पुरतः प्रसभं मम
न शह्दगोचरे यस्य योगिध्येयं परं पदम् । यतो यश्व स्वयं विश्वं स विष्णुः परमेश्वरः
परमेश्वरसंज्ञोऽज्ञ ! किमन्यो मययवस्थिते । तवास्ति मर्त्तुकामस्त्व प्रब्रवीषि पुनः पुनः
न केवलं तात ! मम प्रजानां स ब्रह्मभूतो भवतश्व विष्णुः । धाता विधाता परमेश्वरश्च प्रसीद कोपं कुरुषे किमर्थम
प्रविचष्टः कोऽस्य ह्टदये दुर्बुद्धेरतिपापकृत् । येनेदृशान्यसाधूनि वदत्याविष्टमानसः
न केवलं मदूह्टदयं स विष्णु--राक्रम्य लोकान् सकलानवस्थितः । स मां त्वदादींश्च पितः ! समस्तान् समस्तचेष्टासु युनक्ति सर्वगः
निष्काम्यतामयं दुष्टः शास्यताञ्च गुरोगृ हे । योजितो दुर्म्मतिः केन विपक्षवितथस्तुतौ
इत्युक्तोऽसौ तदा दैत्यैर्नीतो गुरुगृहं पुनः । जग्राह विद्यामनिशं गुरुशुश्वू षणोद्यतः
कालेऽतीते च महति प्रह्लादमसुरेश्वरः । समाहूयाब्रवीत् पुत्र ! गाध काचित् प्रगीयताम्
यतः प्रधानपुरुषौ यतश्चैतज्वराचरम् । कारणां सकलस्यास्य स नो विष्णुः प्रसीदतु
दुरात्मा वध्यतामेष ननिनार्थोऽस्ति जीवता । खपक्षहानिकर्त्तृ त्वाद यः कुलाङ्गारतां गतः
इत्याज्ञप्तास्ततस्तेन प्रगृहीतमहायुधाः । उद्यतास्तस्य नाशाय दैत्याः शतसहस्त्रशः
विष्णूः शस्त्रेषु युष्माकं मयि चासौ यथा स्थितः । दैतेयास्तेन सत्येन मा क्रामन्त्वायुधानि मे
ततस्तैः शतशो धैत्यैः सस्त्रौघैराहतोऽपि सन् । नावाप वेदनामल्पामभूज्व वै पुनर्नवः
दुर्बुद्ध ! विनिवर्त्तस्व वैरिपक्षस्तवादतः । अभयं ते प्रयच्छामि मातिमूढ़मतिर्भव
भयं भयानामपहारिणि स्थिते मनस्यनन्ते मम कुत्र तिष्ठति । यस्मिन् स्मते जन्मजरान्तकादिभयानि सर्व्वाणयपयान्ति तात
भोभोः सर्पा ! दुराचारमेनमत्यन्तदुर्मतिम् । विषज्वालाकुलैर्व्वक्तूः सद्यो नयत संक्षयम्
इत्युक्तास्तेन ते सर्पाः कुहकास्तक्षकान्धकाः । अदशन्त समस्तेषु गात्रेष्वतिविषोल्वणाः
स त्वासक्तमतिः कृष्णो दश्यमानो महोरगैः । न विवेदात्मनो गात्रं तत्स्मृत्याह्लादसंस्थितः
दंष्ट्रा विशीर्णा मणयः स्फुटन्ति फणेषु तापो हृदयेषु कम्पः । नास्य त्वचः स्वल्पमपीह भिन्न प्रशाधि दैत्येश्वर कार्य्यमन्यत्
हे दिग्गजाः ! सङ्कटदन्तमिशाव ! ध्नतैनमस्मद्रिपुपक्षभिन्नम् । तज्जा विनाशाय भवन्ति तस्य यथारणोः प्रज्वलितो हुताशाः