अकृष्टपच्या पृथिवी सिद्धन्त्यन्नानि चिंतया। सर्वकामदुघा गावः पुटके पुटके मधु
तस्य वै जातमात्रस्य यज्ञे पैतामहे शुभे। सूतः सूत्यां समुत्पन्नः सौत्येऽहनि महामतिः
तस्मिन्नेव महायज्ञेजज्ञे प्राज्ञेऽथ मागधः। प्रोक्तौ तदा मुनिवरैस्तावुभौ सूतमागधौ
स्तूयतामेष नृपतिः पृथुर्वैन्यः प्रतापवान्। कर्मैतदनुरूपं वां पात्रं स्तोत्रस्य चापरम्
ततस्तावूचतुर्विप्रान्सर्वानेव कृताञ्जली। अद्य जातस्य नो कर्म ज्ञायतेस्य महीपतेः
गुणा न चास्य ज्ञायन्ते न चास्य प्रथितं यशः। स्तोत्रं किमाश्रयं त्वस्य कार्यमस्माभिरुच्यताम्
ऋषय ऊचुः। करिष्यत्येष यत्कर्म चक्रवर्ती महाबलः। गुणा भविष्या ये चास्य तैरयं स्तूयतां नृपः
श्रीपराशर उवाच ततः स नृपतिस्तोषं तच्छ्रत्वा परमं ययौ। सद्गुणैः श्लाघ्यतामेति तस्माच्छ्लाघ्या गुणा मम
तस्माद्यदद्य स्तोत्रेण गुणनिर्वर्णनं त्विमौ। करिष्येते करिष्यामि तदेवाहं समाहितः
यदिमौ वर्जनीयं च किंचिदत्र वदिष्यतः। तदहं वर्जयिष्यामीत्येवं चक्रे मतिं नृपः
अथ तौ चक्रतुः स्तोत्रं पृथोर्वैन्यस्य धीमतः। भविष्यैः कर्मभिः सम्यक्सुस्वरौ सूतमागधौ
सत्यवाग्दानशीलोयं सत्यसन्धो नरेश्वरः। ह्रीमान्मैत्रः क्षमाशीलो विक्रान्तो दुष्टशासनः
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च दयावान् प्रियभाषकः। मान्यान्मानयिता यज्वा ब्रह्मण्यः साधुसम्मतः
समः शत्रौ च मित्रे च व्यवहारस्थितौ नृपः। ६३ सूतेनोक्तान् गुणानित्थं स तदा मागधेन च। चकार हृदि तादृक् च कर्मणा कृतवानसौ
ततस्तु पृथिवीपालः पालयन्पृथिवीमिमाम्। इयाज विविधैर्यज्ञैर्महद्भिर्भूरिदक्षिणैः
तं प्रजाः पृथिवीनाथमुपतस्थुः क्षुधार्दिताः। ओषधीषु प्रणष्टासु तस्मिन्काले ह्यराजके। तमूचुस्ते नताः पृष्टास्तत्रागमनकारणम्
प्रजा ऊचुः अराजके नृपश्रेष्ठ धरित्र्! या सकलौषधीः। ग्रस्तास्ततः क्षयं यान्ति प्रजाः सर्वाः प्रजेश्वर
त्वन्नो वृत्तिप्रदो धात्रा प्रजापालो निरूपितः। देहि नः क्षुत्परीतानां प्रजानां जीवनौषधीः
श्रीपराशर उवाच ततस्तु नपतिर्दिव्यमादायजगवं धनुः। शरांश्च दिव्यान्कुपितः सोन्वधावद्वसुन्धराम्
ततो ननाश त्वरिता गौर्भूत्वा च वसुन्धरा। सा लोकान्ब्रह्मलोकादीन्संत्रासादगमन्मही
यत्र यत्र ययौ देवी सा तदा भूतधारिणी। तत्र तत्र तु सा वैन्यं ददृशो!ऽभ्युद्यतायुधम्
ततस्तं प्राह वसुधा पृथुं राजपराक्रमम्। प्रवेपमाना तद्बाणपरित्राणपरायणा
पृथिव्युवाच स्त्रीवधे त्वं महापापं किं नरेन्द्र। न पश्यसि। येन मां हंतुमत्यर्थं प्रकरोषि नृपोद्यमम्
पृथुरुवाच एकस्मिन् यत्र निधनं प्रापिते दुष्टकारिणि। बहूनां भवति क्षेमं तस्य पुण्यप्रदो वधः। ७४ पृथिव्युवाच प्रजानामुपकाराय यदि मां त्वं हनिष्यसि आधारः कः प्रजानां ते नृपश्रेष्ठ भविष्यति
पृथुरुवाच त्वां हत्वा वसुधे बाणैर्मच्छासनपराङ्मुखीम्। आत्मयोगबलेनेमा धारयिष्याम्यहं प्रजाः
श्रीपराशर उवाच ततः प्रणम्य वसुधा तं भूयः प्राह पार्थिवम्। प्रवेपिताङ्गी परमं साध्वसं समुपागता
पृथिव्युवाच उपायतः समारब्धाः सर्वे सिद्ध्यन्त्युपक्रमाः। तस्माद्वदाम्युपायं ते तं कुरुष्व यदीच्छसि
समस्ता या मया जीर्णा नरनाथ महौषधीः। यदीच्छसि प्रदास्यामि ताः क्षीरपरिणामिनीः
तस्मात्प्रजाहितार्थाय मम धर्मभृतां वर। तं तु वत्सं कुरुष्व त्वं क्षरेयं येन वत्सला
समां च कुरु सर्वत्र येन क्षीरं समंततः। वरौषधीबीजभूतं बीजं सर्वत्र भावये