वेनस्य पाणौ मथिते सम्बभूव महामुने। वैन्यो नाम महीपालो यः पृथुः परिकीर्त्तितः
येन दुग्धा मही पूर्वं प्रजानां हितकारणात्
मैत्रेय उवाच किमर्थं मथितः पाणिर्वेनस्य परमर्षिभिः। यत्र जज्ञे महावीर्यः स पृथुर्मुनिसत्तम
श्रीपराशर उवाच सुनीथा नाम या कन्या मृत्यो प्रथमतोऽभवत्। अङ्गस्य भार्या सा दत्ता तस्यां वेनो व्यजायत
स मातामहदोषेण तेन मृत्योः सुतात्मजः। निसर्गादेष मैत्रेय दुष्ट एव व्यजायत
अभिषिक्तो यदा राज्ये स वेनः परमर्षिभिः। घोषयामास स तदा पृथिव्यां पृथिवीपतिः
न यष्टव्यं न दातव्यं न होतव्यं कथञ्चन। भोक्ता यज्ञस्य कस्त्वन्योऽह्यहं यज्ञपतिः प्रभुः
ततस्तमृषयः पूर्वं संपूज्यं पृथिवीपतिम्। ऊचुः सामाकलं वाक्यं मैत्रेय समपस्थिताः
ऋषय ऊचुः। भोभो राजन् शृणुष्व त्वं यद्वदाम महीपते। राज्यं देहोपकाराय प्रजानां च हितं परम्
दीर्घसत्रेण देवेशं सर्वयज्ञेश्वरं हरिम्। पूजयिष्याम भद्रं। ते तस्यांशस्ते भविष्यति। १७ यज्ञेन यज्ञपुरुषो विष्णुः संप्रीणितो नृप। अस्माभिर्भवतः कामान्सर्वानेव प्रदास्यति
यज्ञैर्यज्ञेश्वरो येषां राष्ट्रे संपूज्यते हरिः। तेषां सर्वेप्सितावाप्तिं ददाति नृप भूभृताम्
वेन उवाच मत्तः कोऽभ्यधिकोन्योस्ति कश्चाराध्यो ममापरः। कोयं हरिरिति ख्यातो यो वो यज्ञेश्वरो मतः
ब्रह्मा जनार्दनः शम्भुरिन्द्रो। वायुर्यमो रविः। हुतभुग्वरुणो धाता पूषा भूमिर्निंशाकरः
एते चान्ये च ये देवाः शापानुग्रहकारिणः। नृपस्यैते शरीरस्थाः सर्वदेवमयो नृपः
एवं ज्ञास्वा मयाज्ञप्तं यद्यथा क्रियतां तथा। न दातव्यं न यष्टव्यं न होतव्यं च भो द्विजाः
भर्तृशुश्रूषणं धर्मो यथा स्त्रीणां परो मतः ममाज्ञापालनं धर्मो भवतां च तथा द्विजाः
ऋषय ऊचुः देह्यनुज्ञां महाराज मा धर्मो यातु संक्षयम्। हविषां परिणामोऽयं यदेतदखिलं जगत्
श्रीपराशर उवाच इति विज्ञाप्यमानोऽपि स वेनः परमर्षिभिः। यदा ददाति नानुज्ञां प्रोक्तः प्रोक्तः पुनः पुनः
ततस्ते मुनयः सर्वे कोपामर्षसमन्विताः। हन्यतां हन्यतां पाप इत्यूचुस्ते परस्परम्
यो यज्ञपुरुषं विष्णुमनादिनिधनं प्रभुम्। विनिन्दत्यधमाचारो न स योग्यो भुवः पतिः
इत्युक्त्वा मंत्रपूतैस्तैः कुशैर्मुनिगणानृपम्। निजघ्नुर्निहतं पुर्वं भगवन्निन्दनादिना
ततश्च मुनयो रेणुं ददृशुः सर्वतो द्विज। किमेतदिति चासन्नात्पप्रच्छुस्ते जनास्तदा
आख्यातं च जनैस्तेषां चोरीभूतैरराजके। राष्ट्रे तु लोकैरारब्धं परस्वादानमातुरैः
तेषामुदीर्णवेगानां चोराणां मुनिसत्तमाः। सुमहद्दृश्यते रेणुः परवित्तापहारिणाम्
ततः संमंत्र्! य ते सर्वे सुनयस्तस्य भूभृतः। ममन्थुरूरुं पुत्रार्थमनपत्यस्य यत्नतः
मथ्यमानात्समुत्तस्थौ तस्योरोः पुरुषः किल। दग्धस्थूणाप्रतीकाशः खल्वाटास्योतिह्रस्वकः
किं करोमीति तान्सर्वान्स विप्रानाह चातुरः। निषीदेति तमूचुस्ते निषादस्तेन सोऽभवत्
ततस्तत्संभवा जाता विन्ध्यशैलनिवासिनः। निषादा मुनिशार्दूल पापकर्मोपलक्षणाः
तेन द्वारेण तत्पापं निष्क्रान्तं तस्य भूपतेः। निषादास्ते ततो जाता वेनकल्मषनाशनाः
तस्यैव दक्षिणं हस्तं ममन्थुस्ते ततो द्विजाः