त्वत्तः गावः समुत्पन्नाः, बलं च, विहङ्गमाः सर्वे मृगाश्चाभवन्। तव मुखात् ब्राह्मणाः, बाहुभ्यां क्षत्रियाः जाताः। तव ऊरुभ्यां वैश्याः, पादाभ्यां शूद्राः समुत्पन्नाः। तव नेत्राभ्यां सूर्यः, श्वासात् वायुः, मनसः चन्द्रमाः अभवत्। तव श्वासात् प्राणो जातः, मुखात् अग्निः, नाभेः आकाशः, शीर्ष्णः स्वर्गः अभवत्। तव कर्णाभ्यां दिशः, पादाभ्यां पृथिवी, सर्वं त्वत्तः एव सम्प्रवृत्तम्। यथा बटबीजस्य सूक्ष्मे बीजे महावटवृक्षः अन्तर्भूतः, तथा सर्वं विश्वं बीजभूते त्वयि निगूढम्। यथा बटबीजस्य अंकुरात् वृक्षः उत्पद्य विस्तरति, एवं सृष्टिकाले त्वत्तः विश्वं प्रवर्धते। यथा कदलीवृक्षे न कश्चित् अङ्गं पत्रच्छदाद्भिन्नम् दृश्यते, तथा हे स्थिरात्मन्, त्वदन्यः कश्चन लोके न दृश्यते। आनन्दशक्तिः, सङ्घातशक्तिः, चैतन्यशक्तिश्च सर्वे त्वयि एकतया स्थिताः, सुखदुःखयोः मिश्रश्च त्वयि, गुणातीत आत्मनि, वर्तते। नमस्ते, यो भिन्नः अपि एकः, सर्वभूतसारः; नमः ते, यः सर्वस्य आत्मा, भूतानां निधिः। व्यक्तं, प्रधानं, पुरुषः, विराट्, सम्राट्, स्वराट्—एते सर्वे अन्तःकरणे दृश्यन्ते, परन्तु त्वं सर्वभूतेषु अव्ययः। त्वं सर्वत्र वर्तमानः, सर्वभूतात्मा, सर्वरूपधारी; सर्वं त्वत्तः उत्पन्नं त्वयि एव लीयते—नमः ते, सर्वात्मन्। त्वं सर्वस्य आत्मा, सर्वेश्वरः, सर्वभूतेषु स्थितः; किं अधिकं वक्तव्यम्, यः सर्वं हृदि गूढं वेत्सि? हे सर्वात्मन्, भूतनाथ, सर्वजन्तूनां कारण, त्वं सर्वभूतेषु स्थितः, सर्वेषां कामान् जानाति। भगवन्, या मे कामना आसीत्, सा त्वया पूर्णा; तपसा मे फलितम्, यत् त्वां जगन्नाथं दृष्टवान्। भगवानुवाच—तव तपस्याः फलं यत् मां दृष्टवान्, ध्रुव; मम दर्शनं न कदापि निष्फलम्। अतः त्वं यथाकामं वरं वृणीष्व; यः मम साक्षात्कारे पतति, तस्मा सर्वमपि साध्यम्। ध्रुव उवाच—हे भगवन्, भूतभव्येश, सर्वेषां हृदये स्थितः; किं मे मनसि संकल्पितं, तव अज्ञातम् अस्ति? तथापि, देवदेव, यत् मम दुर्बुद्धेः, अत्यल्पस्य हृदये, यत् दुरलभं, तद् वक्ष्यामि। यत् त्वं तुष्टः, तदा किमपि दुर्लभं नास्ति, विश्वसृजः; इन्द्रः अपि तव प्रसादात् फलं भुङ्क्ते। एष राजासनं न तव गर्भजातस्य—इति सती मम सौते माता गर्वेणोच्चैः अवदत्। तस्मात्, भगवन्, त्वत्तः अहम् अजरं स्थानं, सर्वातिशयं, विश्वधारं, त्वत्प्रसादात् इच्छामि। भगवानुवाच—यत् त्वं कामयसे, तत् निश्चितं लप्स्यसे; पूर्वजन्मनि त्वया मां तुष्टः, वत्स। त्वं पूर्वं ब्रह्मणः पुत्रः, एकचित्तेन मयि नित्यं भक्तिमान्, मातापित्रोः सेवा, स्वधर्मनिष्ठः। कालान्तरे राजपुत्रः तव मित्रं जातम्—युवान्, सर्वैः भोगैः युक्तः, सुष्ठु रूपवान्। तस्य दुर्लभं श्रीसमृद्धिं दृष्ट्वा, तेन सह संश्रित्य, त्वं इच्छाः—'राजपुत्रः भूयासम्' इति। तत् यथैव इच्छितम्, राजपुत्रत्वं प्राप्तवान्; उत्तानपादस्य गृहे, दुर्लभ जन्म लब्धः। स्वायम्भुववंशे तव स्थानं अन्यैः दुष्प्राप्यं। अपि च, वत्स, येन पूर्वे जन्मनि अहं तुष्टः—यः मां सेवते, सः शीघ्रं मोक्षं लभते। यस्य चित्तं मयि स्थितं, तस्मै स्वर्गादिकं किम् आवश्यकम्? मम प्रसादात् त्वं त्रिलोकात् ऊर्ध्वं स्थानं, सर्वनक्षत्रग्रहधाम, ध्रुव, न संशयः। सूर्याच्च, सोमात्, भौमात्, सोमपुत्रात्, बृहस्पतेः, शुक्रपुत्रात्, सर्वनक्षत्रेभ्यः च—ध्रुवः तेषु मध्ये स्थितः। सर्वर्षिभ्यः, दिव्यगणैः, यैः व्योमचारी देवाः, तेषां ऊर्ध्वं तव स्थानं मया दत्तम्, ध्रुव। केचित् देवाः चतुर्युगपर्यन्तं, केचित् मन्वन्तरं तिष्ठन्ति; तव तु स्थानं, यत् मया दत्तं, कल्पपर्यन्तं स्थितम्। तव माता सूनिति, विशुद्धा, तव समीपे, दिव्यरथे नक्षत्ररूपेण तत्र वत्स्यति। ये मनसैकाग्र्येण त्वां प्रातः सायं च स्तुवन्ति, ते महान् पुण्यलाभं प्राप्स्यन्ति। श्रीपराशर उवाच—एवं भगवान् जगन्नाथात् वरं लब्ध्वा, ध्रुवः प्राज्ञः मध्ये स्थितः। मातृपितृसेवया, द्वादशाक्षरमन्त्रस्य महिम्ना, तपसः प्रभावेन च, ध्रुवस्य ऐश्वर्यं, श्रीः, गौरवं च दृष्ट्वा, देवानां दैत्यानां चाचार्यः उशना इदं श्लोकमुवाच— "अहो तपसो बलम्! अहो तपसो फलम्! येन सप्तर्षयः ध्रुवात् पूर्वं स्थिताः। एषा ध्रुवस्य माता, सूनिती नाम, साध्वी, सौम्या; का वा पृथिव्यां तस्या महत्त्वं वर्णयितुं शक्तः?" एवं श्रीध्रुवः, सर्वात्मना भगवन्तं प्राप्य, दिव्यं स्थानं प्राप्नोति, तस्य तपस्याः, भक्तिरेव कारणम्।