ध्रुवः भगवन्तं प्राञ्जलिरुवाच—भूमिरापः पावकः पवनः व्योम मनश्च बुद्धिश्च, एवमादिभूतानि प्रकृतिश्च यस्य रूपं स्यात्, तस्मै नमः। शुद्धः सूक्ष्मः सर्वगतः प्रकृत्याः परो यो परमः पुरुषः, गुणमयस्वरूपः सः, तस्मै पुनर्नमः। स एव सर्वेषां तत्त्वानां तेषां च धर्माणां, बुद्धेः प्रकृतेः च, नित्यः, परमपुरुषात् अपि परः। त्वामेव शरणं प्रपद्ये, हे परमेश्वर, शुद्धस्वरूप, ब्रह्मण आत्मा, सर्वलोकाधिपते। यस्य रूपं ब्रह्माख्यं, विस्तीर्णं महद्, सर्वान्तरात्मा, योगिभिः गम्यमानं, अचलम्, तस्मै नमः। सहस्रशीराः पुरुषः, सहस्राक्षः, सहस्रपात्, सर्वत्र व्याप्य, भूतलात् दशाङ्गुलं व्यतीयाय। हे परमपुरुष, त्वमेव भूतं भविष्यच्च; त्वत्तः विराट्, स्वराट्, सम्राट्, परमेश्वरश्च उत्पन्नाः। त्वया सर्वतः, ऊर्ध्वं च, अधस्ताच्च, पृथिवी अतीत्य धृता; त्वत्त एवेदं विश्वं जातं, त्वत्तः भविष्यति। सर्वं जगत्, सर्वे च भूताः, त्वयि रूपिणि स्थिताः; यज्ञः, हविः, घृतं, पशुश्च द्विविधः त्वत्तः उत्पन्नः। ऋक् सामानि त्वत्तः जातानि, छन्दांसि अपि; यजूंषि त्वत्तः, अश्वाः अपि एकेन कर्मणा दत्ताः। गावः, बलं, विहङ्गमाः, मृगाः च त्वत्तः; ब्राह्मणाः मुखात्, क्षत्रियाः बाहुभ्यः उत्पन्नाः। ऊरुभ्यः वैश्याः, पादाभ्यां शूद्राः; नेत्राभ्यां सूर्यः, नासाभ्यां वायुः, मनसः सोमः। प्राणात् प्राणः, मुखात् अग्निः, नाभेः व्योम, शीर्ष्णः स्वर्गः; कर्णाभ्यां दिशः, पादाभ्यां पृथिवी; सर्वं त्वत्तः जातम्। यथा वटबीजे महावटवृक्षः संनिहितः, तथा सम्प्रसन्ने त्वयि सर्वं विश्वं बीजरूपेण स्थितम्। यथा वटबीजात् अंकुरः उत्पन्नः, तस्मात् वृक्षः विस्तारं याति, तथा त्वत्तः सृष्टौ विश्वं विस्तारं गच्छति। यथा कदलीवृक्षे पत्रच्छदाद्यतीते किञ्चिदपि न दृश्यते, तथा त्वयि स्थिरेश्वर, विश्वे अन्यन्न किञ्चिद् दृश्यते। आनन्दशक्तिः, संधारणशक्तिः, चेतनाशक्तिश्च, सर्वे त्वयि एकीभूताः, सर्वत्र स्थिताः; सुखदुःखयोः संयोगः, तद्भेदः च, त्वयि निर्गुणे स्थितः। त्वं भिन्नः अभिन्नश्च, सर्वभूतसारः; त्वं सर्वस्यात्मा, सर्वभूतनिधिः, तुभ्यं नमः। व्यक्तं, प्रकृतिः, पुरुषः, विराट्, सम्राट्, स्वराट्—एतानि चित्ते दृश्यन्ते, त्वं तु सर्वभूतेषु अक्षरः। त्वं सर्वत्र स्थितः, सर्वभूतसारः, सर्वरूपधारी; सर्वं त्वत्तः उत्पन्नं, त्वयि लयं याति, सर्वात्मने नमः। त्वं सर्वस्यात्मा, सर्वस्येशः, सर्वभूतेषु स्थितः; किं बहु वक्तव्यम्, यः हृदयगुह्यं सर्वं वेत्सि। हे सर्वात्मन्, सर्वभूताधिपते, सर्वजीवोत्पत्तिस्थान, त्वं सर्वभूतेषु स्थितः, सर्वेषां कामान् वेत्सि। भगवन्, मया यत् कामितं तत् त्वया पूर्णम्; मम तपः सफलं, जगन्नाथ, यतः त्वां दृष्टवानस्मि। श्रीभगवान् उवाच—तव तपसः फलम् एतत्, यत् माम् अद्राक्षीः, ध्रुव; मम दर्शनं कदापि निष्फलम् न भवति। अतः वरेण यथाकामं वृणीष्व; मम दर्शनसमये सर्वं साध्यं भवति। ध्रुव उवाच—हे भगवन्, भूतभव्याधिप, सर्वेषां हृदयस्थ, किं मम मनसि आशयं त्वया अज्ञातम् अस्ति? तथापि, देवदेव, यद् अहम् अविवेकिना हीनचित्तेन इच्छामि, तच्च वक्ष्यामि, यद्यपि तद् दुर्लभम्। यः त्वया तुष्टेन किम् अप्राप्यम्, सर्वलोककर्तरि? इन्द्रः अपि तव प्रसादात् फलानि भुङ्क्ते। मम सौतेनैव उच्चैः उक्तम्—"एष राजासनं तव न योग्यं, यः मम गर्भात् न जातः।" अतः, भगवन्, त्वत्तः अहम् अजरं स्थानं, सर्वोत्कृष्टं, विश्वधारकं, प्रसादात् इच्छामि। श्रीभगवान् उवाच—यत् स्थानं त्वं इच्छसि, तत् नूनं प्राप्स्यसि; पूर्वजन्मनि अपि त्वया अहम् तुष्टः। पूर्वं त्वं ब्रह्मणः पुत्रः आसीः, मयि एकचित्तेन नित्यं भक्तः, मातापितृसेवी, स्वधर्मपरायणश्च। कालान्तरे तव सखा कश्चन कुमारः अभवत्—युवान्, सर्वसुखभुक्, सुन्दरः, तेजस्वी च। तस्य दुर्लभं ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, तेन सह संगम्य, त्वं कामयथा—"कदा अहम् अपि कुमारः स्याम्।" तस्मात्, यथाकामम्, त्वं कुमारत्वं प्राप्नोति; उत्तानपादस्य गृहे जातः, दुर्लभः त्वम्। स्वायम्भुववंशे यत् स्थानं तव अस्ति, तत् अन्यैः दुरापम्। अपि च, हे वत्स, यः पूर्वजन्मनि मया तुष्टः, यः मां यजति, सः शीघ्रमेव मोक्षं लभते। हे वत्स, यस्य चेतसि मयि स्थिरता, तस्य स्वर्गस्य वा अन्यस्य वा किं प्रयोजनम्? मम प्रसादात् त्वं त्रैलोक्यस्य उपरि स्थितं स्थानं, सर्वनक्षत्रग्रहालयं, ध्रुव, न संशयः, प्राप्स्यसि। एवं भगवतः सन्दर्शनात् प्रसन्नचित्तः ध्रुवः, भगवत्स्तुत्या च, परमं पदं लब्धवान्।