समुद्रसम्भव, यः कश्चिद् एतां स्तुतिम् यथावत् स्तौति, स त्वया कदापि न परित्यज्यः—एष मे द्वितीयः वरः, इति देवतानां नाथं प्रति देवी श्रियं वरयामास। इन्द्राय सा प्रतिजग्राह—यस्य पूजया स्तुत्या च तुष्टा अहं वरं ददामि, तस्मात् त्रीन् लोकान् न पुनः प्रतिगृह्णीयाम्। यश्च मां सायं प्रातश्चानेन स्तोत्रेण स्तौति, तस्मान्न कदापि निवर्ते। एवं, मैत्रेय, सा शोभना देवी स्तुत्या पूजिता, इन्द्राय महाव्रतं वरं दत्तवती। श्रीः आदौ ख्यात्याः, भृगुपुत्र्याः, जाताऽभूत्; पुनश्च समुद्रमथने, देवासुरैः महता यत्नेन, समुद्रात् समुत्पन्ना। यथैव जनार्दनः, देवदेवः, अवतारान् गृह्णाति, तथा तस्य सहधर्मचारिणी श्रीरपि तेन सहावतारं गृह्णाति। हरिः यदा अदितेः पुत्रो जातः, तदा सा पुनः कमलात् समुत्पन्ना; यदा भर्गवः रामः, तदा भूमिः तस्य भार्या अभवत्। राघवावतारे सीता, कृष्णजन्मनि रुक्मिणी, अन्येषु च विष्णोः अवतारेषु सा सदा तस्यैव सहचरी। या देवी दिव्यं रूपं गृह्णाति, या मानुषं, सा विष्णोः अवतारे यथायोग्यं तनुं धारयति। यः कश्चित् श्रीस्यान् जन्मकथां शृणोति वा पठति, तस्य गृहे त्रिषु पिढीषु लक्ष्मीः न निवर्तते। यत्र श्रीस्तोत्रं पठ्यते, तत्र दारिद्र्यं कलहश्च न वसतः। एवं, ब्राह्मण, यथापृष्टं त्वया, कथितं मया—कथं श्रीः, भृगुपुत्री, प्रथमं क्षीरसागरात् जाताऽभूत्। एतत् स्तोत्रं, सर्वसिद्धिप्रदं, यदिन्द्रेण श्रीये प्रोक्तं, यः पुरुषः पठति, तस्य गृहे दारिद्र्यं न वसति। मैत्रेय उवाच—यद् अहं पृष्टवान्, तत् सर्वं त्वया कथितम्। अधुना पुनः भृगोरुत्पत्तेः आरभ्य वद। पराशर उवाच—ख्यात्याः, भृगुपुत्र्याः, लक्ष्मीः जाताऽभूत्, सा विष्णोः पत्न्यभवत्। एवं भृगवेः ख्यात्यां धातृविधात्रौ द्वौ पुत्रौ जातौ। आयतिर्नियतिश्च महात्मनः मेरारः पुत्र्यौ; धातृविधात्रौ ताभ्यां पत्न्यौ कृत्वा, ताभ्यां पुत्रान् अलभेताम्। प्राणश्च मृकण्डुश्च जातौ, मृकण्डोः मार्कण्डेयः, प्राणस्य पुत्रः कृतिमान्, तस्मात् राजवंशः, ततः भर्गववंशः समुत्पन्नः। मरीचेरपत्नी सम्भूतिः, तया पौर्णमासो जातः, तस्मात् विरजा सर्वगश्च। स्मृत्याः चाङ्गिरसः च पुत्राः पुत्र्यश्च जाताः। सिनीवाली, कुहू, राका, अनुमतिः, अत्रेः अनसूया निष्पापान् पुत्रान् अलभेत। पुलस्त्यस्य पत्न्या प्रीत्याः दत्तोलीः पुत्रः। पूर्वजन्मनि, स्वायम्भुवे मन्वन्तरे, अगस्त्यः स्थितः; तस्य पुत्राः कर्दमः श्वावरीयः सहिष्णुश्च। पुलहस्य पत्न्या क्षमायाः, क्रतुपत्न्या सन्नत्याः बालखिल्याः जाताः। षष्टिसहस्राणि तापसाः, अङ्गुष्ठमात्राः, उदग्बीजाः, जलधूमसूर्यसदृशप्रभाः, तत्र जाताः। वसिष्ठस्य पत्न्या ऊर्ज्यायाः सप्त पुत्राः—रजोगात्र, ऊर्ध्वबाहु, वसन, अनघ, सुतपा, शुक्र, सप्तमेऽग्न्यधिपः, ब्रह्मणः ज्येष्ठः। तस्मात् स्वाहायां त्रयः पुत्राः—पावकः, पावमानः, शुचिः। तेषां परम्परया पञ्चचत्वारिंशदन्ये जाताः; एवं नवचत्वारिंशदग्नयः कीर्त्यन्ते। एतेऽग्नयः पितरः त्रयः पुत्राश्च; ब्रह्मणा सृष्टाः पितरः मया कथिताः। अग्निष्वात्ताः, बहिर्षदः, अनग्नयः, साग्नयः, स्वधया सह, मैना वैधारिणी च जाताः। तौ ब्रह्मविद्ये, योगिनी, परविद्यायुक्ते, सर्वगुणसम्पन्ने। एवं दक्षकन्यानां सन्ततिः कीर्तिता; यः श्रद्धया स्मरति, स कदापि अपुत्रकः न भवति। श्रीपराशर उवाच—प्रियव्रत उत्तानपादौ, स्वायम्भुवस्य मनोः द्वौ महाबलौ धर्मात्मानौ पुत्रौ उक्तौ। तयोः उत्तानपादस्य सुरुच्यां, तस्य प्रियायां, उत्तमः पुत्रः, पितुः प्रियतमा पत्न्यभूत्। सूनितिः नाम पतिव्रता रानी, तस्या अप्रियम्; तस्याः पुत्रः ध्रुवः। ध्रुवः पितुः भ्रातुः पुत्रं उत्तमं राजसिंहासने उपविष्टं दृष्ट्वा, स्वयम् अपि तत्र आरोढुं हृदयेनैच्छत्। राजा तत्र स्थितः, सुतं स्नेहेन समुत्सुकं गोदोहने समुपेत्य नाभ्यनन्दत्। सुरुचिः, सौदात्यं पुत्रं सिंहासने उपविष्टं, सूनित्याः पुत्रं समुत्सुकमवलोक्य, वाक्यमिदं अवदत्— "किं त्वं, बाल, व्यर्थं महद् इच्छसि? या मम गर्भे न जातः, स तदवाप्तुम् न अर्हति।