इन्द्रः श्रीं सम्पूजयन् विनयपूर्वकं प्रार्थयामास—"त्वं सर्वपावनासि, अस्माकं कोशं, गवां निकेतनं, गृहं, परिचारकान्, देहान्, भार्याश्च मा परित्यज। भगवत्पत्नी विष्णोः कक्षात् अस्माकं पुत्रान्, सुहृदः, गाः, भूषणानि च मा विस्मर। ये पुरुषाः त्वया त्यक्ताः, हे विशुद्धे, तेषां सद्यः धर्मः, सत्यं, शौचं, सदाचारादयः गुणाः अपि त्यजन्ति। गुणरहिताः अपि पुरुषाः, यदि त्वया केवलं दृष्टाः स्युः, तत्क्षणात् ते रूपान्तरा भवन्ति। यं त्वं देवी दृष्टवती, सः स्तुत्यः, धर्मात्मा, सौभाग्यशाली, कुलीनः, बुद्धिमान्, शूरः, विक्रान्तश्च भवति। यं त्वं परावर्तयसि, तस्य सर्वे सदाचारादयः गुणाः तुर्यं दोषरूपं प्राप्नुवन्ति, हे जगद्धात्रि, हे विष्णुप्रिये। ब्रह्मणः अपि जिह्वा तव गुणान् वर्णयितुं न शक्नोति; अतः, कमललोचने, अनुग्रहं कुरु, अस्मान् कदापि मा परित्यज।" एवं श्रीः सम्यक् स्तूता सती, सर्वेषां देवानां संनिधौ, इन्द्रं प्रति वाक्यं व्याजहार—"प्रियतोऽस्मि, देवेश, तवानेन स्तवेन, हे हरि; वरं वृणुष्व, यं कामयसे, वरदा त्वामहमागतास्मि।" इन्द्रः प्राह—"यदि त्वं मे वरदा, यदि च अहं वरे योग्यः, स मम परमो वरः अस्तु—त्वं त्रिलोक्याः कदापि मा परित्यज। यः कश्चित् त्वां, हे सागरजाते, एन स्तवेन स्तौति, स त्वया कदापि मा परित्यज्यताम्—एष मे द्वितीयो वरः।" ततो देवी श्रीः उवाच—"हे इन्द्र, यं अहं पूजया स्तुत्या च तुष्टा वरं ददामि, तस्मात् त्रिलोक्यं न पुनः प्रतिगृह्णामि। यः अपि पुरुषः मम एन स्तोत्रेण सायं प्रातश्च स्तौति, तस्मात् कदापि न निवर्तिष्ये।" एवं, मैत्रेय, देवी श्रीः तुष्टा सती, पूजया स्तवेन च, देवराजाय वरं ददौ। श्रीः प्रथमतः ख्यात्याः, भृगुपुत्र्याः, अजायत; पुनः देवासुरैः मन्थिते सागरे समुत्पन्ना। यथा जनार्दनः, देवदेवः, युगे युगे अवतारं गृह्णाति, तथा श्रीः अपि तस्य सखी सदा सहागत्या अवतरति। हरिः यदा अदितेः पुत्रः अभवत्, तदा सा पुनः पद्मात् जाताभूत्; यदा भर्गवरामः, तदा भूमिः तस्य भार्या। राघवावतारे सीतारूपेण, कृष्णजन्मनि रुक्मिणीरूपेण, अन्येषु च विष्णोः अवतारेषु सदा तस्य सहधर्मिणी। या देवी दिव्यरूपा, या मानवेषु मानवाकृतिं गृह्णाति, सा सदा विष्णोः अवतारानुसारं देहम् आदत्ते। यः कश्चित् एतां लक्ष्म्याः जन्मकथां शृणोति वा पठति, तस्य गृहे त्र्यंशपर्यन्तं श्रीः न त्यजति। येषां गृहेषु श्रीस्तोत्रं पठ्यते, तत्र दारिद्र्यं कलहो वा कदापि न तिष्ठति। एवं, ब्राह्मण, यथापृष्टं त्वया, श्रीः कथं क्षीरसागरात् भृगुपुत्र्याः पूर्वं जाताभूत्, तदाख्यातम्। इदं श्रीस्तोत्रं, यत् सर्वसिद्धिदं, इन्द्रमुखात् लक्ष्म्यै उत्पन्नम्, यः मनुष्यः पठति, तस्य गृहे दारिद्र्यं न वसति। मैत्रेय उवाच—"यद् अहं पृष्टवान्, महर्षे, तत् सर्वं त्वया उक्तम्। पुनः भृगोरुत्पत्तेः प्रारभ्य वर्णय।" पराशर उवाच—"लक्ष्मीः ख्यात्याः, भृगुपुत्र्याः, जाताभूत्, सा विष्णोः पत्न्यभवत्। तथा धात्रा च विधात्रा, द्वौ पुत्रौ भृगवेः ख्यात्यां जातौ। आयतिर्नियतिर्वै, महात्मनः मैरायाः कन्यके, धात्रा विधात्रा च तौ पत्न्यौ कृत्वा, पुत्रान् अप्यलभेताम्। प्राणो मृकण्डुश्च जातौ; मृकण्डोः मार्कण्डेयः, प्राणस्य पुत्रः कृतिमान्, तस्मात् राजवंशः, तस्मात् भर्गववंशः विस्तृतः। मारीचिपत्न्याः सम्भूत्याः पौर्णमासः अभवत्; तस्य विरजा सर्वगश्च। स्मृत्याः, अङ्गिरसः च, पुत्राः कन्याश्च जाताः। सिनीवाली, कुहू, राका, अनुमतिश्च जाताः; तथैव अत्रेः पत्नी अनसूया, अनघान् पुत्रान् अत्रेः अलभत। पुलस्त्यपत्न्याः प्रीत्याः दत्तोलिः अभवत्। पूर्वजन्मनि, स्वायम्भुवे मन्वन्तरे, अगस्त्यः अभूत्; कर्दमः, श्वावरीयः, सहिष्णुश्च तस्य त्रयः पुत्राः। क्षमा पुलहस्य पत्नी, सन्नति क्रतोः पत्नी, सा बालखिल्यान् अपत्यं अलभत। षष्टिसहस्राणि तापसाः, ऊर्ध्वरेतसः, अङ्गुष्ठमात्राः, जलधूमसूर्यसदृशद्युति, तत्र जाताः। ऊर्जायाः, वसिष्ठपत्न्याः, सप्तपुत्राः अभवन्—रजोगात्रः, ऊर्ध्वबाहुः, वसनः, अनघश्च, सुतपा, शुक्रः—एते सप्त निष्कलङ्काः महर्षयः; स एव वह्निदेवः, ब्रह्मणः ज्येष्ठपुत्रः। स्वाहायाः तस्मात् त्रयः पुत्राः—पावकः, पावमानः, शुचिश्च—जलेन जीवन्। तस्मात् क्रमेण पञ्चचत्वारिंशत् अन्ये अग्नयः अभवन्; एवं एकोनपञ्चाशत् अग्नयः परिगण्यन्ते। एते अग्नयः पिता त्रयश्च पुत्राः, ब्रह्मणा सृष्टाः पितरः अपि त्वया मया उक्ताः।