इन्द्रः स्वसिंहासने समासीनः, दिवं पुनः प्राप्तवान्, देवतानां राजत्वं पुनरधिगम्य, पद्महस्तां श्रीं देवीम् स्तोतुं प्रवृत्तः। सः देवीं प्रणम्य उवाच—“सर्वभूतजननीं, पद्मसम्भवाम्, विकासितपद्मलोचनां, विष्णोः उरसि स्थितां श्रीं नमामि। त्वं सिद्धिः, त्वं सुधा, त्वं स्वाहा, स्वधा च; त्वं लोकरक्षिणी, रात्र्याह्नयोः संयोगरूपा, लक्ष्मीः, बुद्धिः, श्रद्धा, सरस्वती च। त्वं यज्ञानां विज्ञानं, परं ज्ञानं, गुह्यं च, आत्मविद्या च, मोक्षफलप्रदायिनी च। त्वं परिपृच्छा, त्रयी, व्यापारः, दण्डनितिः च; सौम्यरौद्ररूपधारिणी, त्वं विश्वं व्याप्य स्थितासि। कोऽन्यः त्वदन्यः, हे देवी, सर्वयज्ञमयीं तनुं धारयति, यो देवाधिदेवस्य गदाधरस्य, योगिभिः ध्यान्यमानस्य, उरसि वसति? या त्वया त्यक्ता, तदा त्रयो लोकाः विनश्यन्ति; त्वया पुनः प्राप्त्या, समृद्धिं पुनरधिगच्छन्ति। भार्याः, पुत्राः, गृहानि, मित्राणि, धान्यं, वित्तं च—एतानि सर्वं, हे महाभागे, तव कटाक्षात् एव मनुष्याणां सम्पद्यते। शरीरारोग्यं, राज्यम्, शत्रुनाशः, सुखं च—एतानि दुर्लभानि, हे देवी, यावत् तव दृष्ट्या न लभ्यन्ते। त्वं सर्वभूतानां जननी, हरिः देवदेवः पिताऽस्ति; त्वया विष्णुना च, चराचरं जगत् अद्य व्याप्य स्थितम्। मातः, नः कोशं, गोष्ठं, गृहं, परिचारकान्, शरीराणि, भार्याः च, त्वं मा परित्यज। विष्णोः उरसः, नः पुत्रान्, मित्रमण्डलम्, गावः, भूषणानि च, त्वं मा परित्यज। ये त्वया परित्यक्ताः, हे शुद्धे, तेषां तत्क्षणाद् धर्मः, सत्यं, शौचं, सदाचारादयः गुणाः अपि त्यजन्ति। गुणहीनाः अपि पुरुषाः, तव कटाक्षात् क्षणेन गुणवन्तो भवन्ति। यः पुरुषः त्वया दृष्टः, सः स्तुत्यः, गुणी, सौभाग्यवान्, कुलीनः, बुद्धिमान्, वीरः, पराक्रमी च भवति। यस्य त्वं, हे विश्वधारिणि, विष्णुप्रियाङ्गि, विमुखा स्यात्, तस्य सदाचारादयः गुणाः तुर्यं दोषत्वं यान्ति। ब्रह्मणोऽपि जिह्वा, तव गुणान् वर्णयितुं न समर्था; अतः, हे पद्मलोचने, त्वं नः मा परित्यज। एवं श्रीः सम्यक् स्तुता, तदा सा सर्वभूतस्थितां देवी, सर्वदेवानां साक्षात् शृण्वतां मध्ये, इन्द्रं प्रत्युवाच। सा उवाच—“देवाधिप, तवानेन स्तोत्रेण अहं तुष्टा; यं कामं वरं इच्छसि, सः वरः त्वया वर्यताम्। अहं वरदा प्राप्ता।” इन्द्रः प्रत्युवाच—“यदि त्वं, हे देवी, मम वरदा, यदि च अहं वरेऽर्हः, तर्हि मे परमो वरः एषः—त्वं त्रीन् लोकान् कदापि मा परित्यज।” “हे समुद्रजाते, यः पुरुषः एतदस्तु स्तोत्रेण त्वां स्तौति, सः त्वया कदापि न परित्यज्यः—एष मे द्वितीयः वरः।” श्रीः उवाच—“इन्द्र, यः भक्त्या स्तुत्या च मया तुष्ट्या वरं दत्तं, तस्मात् त्रीन् लोकान् पुनः न गृहीष्यामि। यः च सायं प्रातः वा एतत् स्तोत्रं मां स्तौति, तस्मात् अहं कदापि विमुखा न भविष्यामि।” एवं, हे मैत्रेय, या देवी स्तोत्रपूजया तुष्टा, तया इन्द्राय वरः प्रदत्तः। श्रीः आदौ ख्यात्याः, भृगुपुत्र्याः, जाताऽभूत्; अनन्तरं, देवासुरैः मन्थ्यमाने क्षीरसागरे, पुनः समुद्रसम्भवा अभवत्। यथा जगन्नाथः जनार्दनः देवदेवः अवतारं गृह्णाति, तथा तस्य सहचरी श्रीः अपि तेन सह अवतीर्यते। हरिः अदितेः पुत्रः जातः सति, सा पुनः पद्मसम्भवा जाताऽभूत्; हरिः भृगुपुत्रः रामो जातः सति, भूमिः एव तस्य भार्या अभवत्। राघवावतारे सीता, कृष्णजन्मनि रुक्मिणी, तथा अन्येषु विष्णोः अवतारेषु, सा नित्यं तस्य एव सहचरी भवति। या देवी दिव्यं रूपं गृह्णाति, मानवेषु मानवतनुं; सा सदा विष्णोः अवतारानुसारं तदनुकूलं शरीरं गृह्णाति। यः श्रीस्य जन्मकथां शृणोति वा पठति, तस्य गृहे त्रयाणि पीढ्यन्ति लक्ष्मीः कदापि न गच्छति। येषां गृहेषु एतत् श्रीस्तोत्रं पठ्यते, तत्र दारिद्र्यं कलहो वा कदापि न वसतः। एवं, हे ब्राह्मण, यथात्थ, तथा ते आख्यातं—कथं श्रीः भृगुपुत्री क्षीरसागरात् प्रथमं जाता। इदं स्तोत्रं, यत् सर्वसिद्धिदं, इन्द्रवक्त्रसमुत्थं लक्ष्म्यै, यः पुरुषः पठति, तस्य गृहे दारिद्र्यं कदापि न वसति। मैत्रेय उवाच—“यत् अहं पृष्टवान्, तत् सर्वं त्वया उक्तम्, हे महर्षे। पुनः भृगुसृष्टेः आरम्भं कथय।” पराशर उवाच—ख्यात्याः, भृगुपुत्र्याः, लक्ष्मीः जाताऽभूत्, सा विष्णोः भार्या अभवत्। एवं भृगवेः ख्यात्यां धातृविधातृनामकौ द्वौ पुत्रौ जातौ। महात्मनः मेरुः पुत्र्यौ आयतिर्नियती च जातौ; धातृविधातृभ्यां ताभ्यां पत्न्यौ कृत्यौ, ताभ्यां अपि पुत्राः अभवन्। प्राणः मृकण्डुश्च जातौ, मृकण्डोः मर्कण्डेयः अभवत्; ततो वेदशीर्षः जातः। प्राणस्य अपि पुत्रं शृणु। प्राणस्य पुत्रः कृतिमान्, तस्मात् राजवंशः; तस्मात्, हे महाभाग, भृगुवंशः विस्तृतः। मारीचेरपत्नी सम्भूतिः, तया पौर्णमासः जातः; तस्मात् महात्मनः विरजा सर्वगश्च द्वौ पुत्रौ अभवताम्। वंशक्रमेण स्मृत्या अङ्गिरसश्च पुत्राः, पुत्र्यश्च जाताः—इति ते कथयिष्यामि, हे द्विजोत्तम।