यदा लक्ष्मीः श्रीहरिच्छायां स्थित्वा देवतान् निरीक्ष्य, तदा तेषां मनसि परमसन्तोषः सञ्जातः। तस्याः लक्ष्म्याः परित्यक्ताः, विष्णोः च विमुखीकृताः, विप्रचित्तिप्रमुखाः दैत्याः महतीं व्यथां प्राप्ताः। ततः दैत्यैः, धन्वन्तरिना धार्यमाणं, महाबलस्य कुम्भं, यत्र द्विजैः कामितं अमृतं अस्ति, तं गृहीतम्। विष्णुः तदा स्त्रीरूपं धृत्वा, स्वमायया दानवान् मोहयित्वा, अमृतं तस्माद् गृहीत्वा देवतेभ्यः दत्तवान्। इन्द्रप्रधानाः देवगणाः तत् अमृतं पीतवन्तः; दैत्याः शस्त्राणि उत्तोल्य तेषां प्रति धावन्तः। अमृतबलिताः देवाः युद्धे प्रवृत्ताः; दैत्यसेना भग्ना, दिशः दिशः पलायिता, अन्ते पातालं प्रविष्टा। तदनन्तरं देवाः, हर्षपूर्णाः, शङ्खचक्रगदाधरं नमस्कृत्य, स्वर्गं पुनः प्राप्ताः। ततः सूर्यः, स्वदीप्तिं पुनः प्राप्तः, स्वमार्गे गतः; तारेषु अपि, हे महर्षे, स्वस्वपथेषु यायमानाः। पावकः शुभदीप्त्या द्योतितः; सर्वेषु प्राणिषु धर्मः मनसि सञ्जातः। त्रिलोक्यः समृद्ध्या शोभिताः, हे द्विजश्रेष्ठ, इन्द्रः देवेशः पुनः महिमान्वितः। इन्द्रः, सिंहासने उपविश्य, स्वर्गं पुनः प्राप्तः, देवाधिदेवस्य पद्मधारिण्याः देवीं स्तोतुम् आरब्धवान्। सः इन्द्रः, “श्रीं सर्वभूतजननीं, पद्मसम्भवां, विकासितपद्मलोचनां, विष्णोः उरसि स्थितां नमामि। त्वं सिद्धिः, त्वं अमृतं, स्वाहा च स्वधा च, त्वं लोकपावनी; त्वं रात्रिदिवसयोः संयोगः, श्रीः, बुद्धिः, श्रद्धा, सरस्वती च। त्वं यज्ञविद्या, परा विद्या, गुह्यविद्या, सुन्दरी; त्वं आत्मविद्या, मुक्तिफलप्रदा देवी। त्वं प्रष्टिः, त्रयो वेदाः, व्यापारः, शासनविद्या; सौम्यरौद्ररूपया त्वया जगत् पूर्णम्। त्वं, हे देवी, सर्वयज्ञरूपधारिणी, देवाधिदेवस्य गदाधरस्य उरसि स्थित्वा, योगिभिः चिन्तिता, अन्यः कः अस्ति? यदा त्वं, हे देवी, त्रिलोक्यं परित्यक्ता, तदा ताः विनष्टाः; त्वया पुनः समृद्धाः। पत्न्यः, पुत्राः, गृहाणि, मित्राणि, धान्यं, धनं च—एतानि, हे महाभागे, तव कटाक्षात् जनानां प्राप्तिः। शरीरसंपदा, राज्यं, शत्रुविनाशः, सुखं च—एतानि दुर्लभानि, हे देवी, तव दृष्ट्याः विना। त्वं सर्वभूतजननी, हरिः देवाधिदेवः पिता; त्वया विष्णुना च, चराचरं जगत् आज आज सम्पूर्णम्। मा, हे विश्वपावनी, धनकोषं, गोशाला, गृहं, परिचारकान्, शरीरं, पत्न्यः च परित्यज। मा, विष्णोः उरसि, पुत्रान्, मित्रमण्डलम्, गाः, भूषणानि च परित्यज। ये पुरुषाः त्वया परित्यक्ताः, हे शुद्धे, तान् सद्यः धर्मः, सत्यं, शौचं, सदाचारादिगुणाः परित्यजन्ति। गुणरहिताः अपि ये पुरुषाः तव दृष्ट्या त्वरितं परिवर्तिताः। यं त्वं, हे देवी, वीक्ष्यसि, सः स्तुत्यः, गुणवान्, भाग्यवान्, कुलीनः, बुद्धिमान्, वीरः, पराक्रमी च। सदाचारादिगुणाः त्वया विमुखीकृतस्य पुरुषस्य तुर्यं दोषत्वं यान्ति, हे जगदधारिणि, हे विष्णुप्रिय। ब्रह्मणः जिह्वा अपि तव गुणान् वर्णयितुं न समर्था; मा, हे पद्मलोचने, अस्मान् परित्यज। एवं श्रीः सम्यक् स्तूता, देवी इन्द्रं उवाच, सर्वे देवाः शृण्वन्तः, या सर्वभूतस्थिता, हे द्विज। देवी इन्द्रं उवाच—“अहं तव स्तोत्रेण तुष्टा, हे देवाधिदेव, हे हरि; वरं वृणु, यं इच्छसि, वरदायिनी अहम् आगता।” इन्द्रः उवाच—“यदि त्वं मे वरदा, यदि अहं वरार्हः, तर्हि मम परमः वरः—त्रिलोक्यं त्वया कदापि न परित्यक्तव्यम्। यः त्वां, हे समुद्रसम्भवे, स्तोत्रेण स्तौति, सः त्वया कदापि न परित्यक्तः—एष मे द्वितीयः वरः।” देवी उवाच—“हे इन्द्र, यः पूजया स्तुत्या च तुष्टा मया वरं प्राप्तः, तस्मात् त्रिलोक्यं न पुनः हरिष्यामि। यः जनः, सायं प्रातः च, स्तोत्रेण मां स्तौति, तं कदापि न विमुखीकुर्याम्।” एवं, हे मैत्रेय, देवी, स्तोत्रपूजया तुष्टा, इन्द्राय वरं दत्तवती। श्रीः प्रथमं ख्यात्या भृगुपुत्र्या उत्पन्ना, ततः पुनः समुद्रात्, यदा देवदानवैर् मन्थनं कृतम्। यथा जनार्दनः, देवाधिदेवः, जगन्नाथः अवतारं करोति, तथा श्रीः अपि तस्य सहचर्यं अवतरति। यदा हरिः अदित्याः पुत्रः अभवत्, तदा सा पुनः पद्मसम्भवा जाताः; यदा भर्गव रामः, तदा भूमिः तस्य पत्नी अभवत्। रामावतारे सीता, कृष्णजन्मनि रुक्मिणी, अन्येषु विष्णोः अवतारेषु अपि सा सदा तस्य सहचरी। देवीरूपेण दिव्यं रूपं धारयति, मानुषरूपेण मानुषं; सदा विष्णोः अवतारानुकूलं शरीरं धारयति। यः श्रीस्य जन्मकथां शृणोति वा पठति वा, तस्य गृहे त्रिभिः पीढिभिः श्रीः न वियच्छति।