समुद्रमन्थनकाले, हे मैत्रेय, सौन्दर्य-शौर्य-गुणसम्पन्नाः अद्भुताः अप्सरःसमूहाः क्षीरसागरात् उत्पन्नाः। ततः चन्द्रमाः उदितवान्; तं त्वं, महेश्वर, स्वीकृतवान्; क्षीरसागरात् उत्पन्नं कालकूटविषं नागाः जगृहुुः। ततो धन्वन्तरिर्देवः, शुभ्रवस्त्रधरः कुम्भहस्तश्च, स्वयं सुधां वहन् समुत्पन्नः। तदा सर्वे दैत्यदानवाः स्वबुद्धिं पुनः प्राप्ताः, स्वमित्रैः सह प्रमुदिताः अभवन्। तस्मिन् समये, पद्मे स्थित्वा, श्रीर्देव्या: अपूर्वतेजसा समुत्पन्ना, सलिलात् उत्पन्ना, पद्मेन समाश्रिता। महर्षयः हर्षपूर्णाः तां स्तुतिभिः स्तुतवन्तः; गन्धर्वाः, विशावासुप्रमुखाः, तस्याः पुरतः गीतानि गायन्ति स्म। घृताचीमुख्याः अप्सरःसमूहाः नृत्यन्ति स्म; गङ्गाद्याः नद्यः सलिलैः स्नानार्थं समीपं आगताः। दिशां पालकाः सुवर्णपात्रेषु शुद्धजलानि आनयित्वा, लोकस्वामिन्याः श्रीर्देव्याः अभिषेकं कृतवन्तः। क्षीरसागरः साक्षात् रूपं गृहित्वा, तस्यै अक्षयपद्ममालां दत्तवान्; विश्वकर्मा तस्याः शरीराय आभरणानि निर्मितवान्। दिव्यवस्त्रधारिणी, आभरणैरलङ्कृता, स्नात्वा माल्यशोभिता सा समस्तदेवदृष्टिगोचरा हरिच्छेष्टे गतवती। श्रीर्देवी, हरिच्छेष्टे स्थित्वा, देवतान् वीक्ष्य, तान् त्वरितं परमसुखेन पूरितवती। श्रीया परित्यक्ताः, विष्णोः च विमुखीकृताः, विप्रचित्तिप्रमुखाः दैत्याः महता क्लेशेन संतप्ताः अभवन्। तदा दैत्याः महाबलिनं धन्वन्तरिं हस्ते सुधाकुम्भं वहन्तं दृष्ट्वा, तं कुम्भं जगृहुः, यत्र द्विजैः अभिलषिता अमृतं आसीत्। विष्णुः स्त्रीरूपं गृहीत्वा, तान् मायया मोहयित्वा, दानवेभ्यः सुधां गृहित्वा, देवेभ्यः दत्तवान्। इन्द्रप्रमुखाः देवगणाः तां सुधां पित्वा, दैत्याः शस्त्राणि उत्थाप्य, तेषां प्रति अभ्यधावन्। तदा सुधाबलिताः देवाः युध्यन्तः, दैत्यसेना भग्ना, दिशः दिशः पलायिता, अन्ते पातालं प्रविष्टाः। देवाः हर्षपूर्णाः, शङ्खचक्रगदाधरं विष्णुं प्राञ्जलयः प्रणम्य, स्वर्गं प्रतिपेदिरे। सूर्यः स्वतेजसा पुनः प्रकाशमानः स्वमार्गे प्रवृत्तः; तारागणाः अपि, हे श्रेष्ठमुनि, स्वस्वस्थानानि गतवन्तः। पावकः उज्ज्वलदीप्त्या दीप्तः; सर्वेषां प्राणिनां चित्तेषु धर्मः उदितः। त्रिलोकी समृद्ध्या शोभिता; इन्द्रः देवेश्वरः पुनः श्रीमान् अभवत्। स्वसिंहासने उपविष्टः, इन्द्रः स्वर्गं पुनः प्राप्त्वा, देवीनां करकमलेन श्रीं प्रह्वः स्तुतवान्। "श्रीं कमलजां सर्वजननीं, विकसितपद्मलोचनां, विष्णोः चेष्टे स्थितां नमामि। त्वमेव सिद्धिः, त्वमेव सुधा, स्वाहा स्वधा च, त्वं लोकरक्षिणी; त्वं रात्रिदिव्यौ एकीकृत्य, लक्ष्मीः, बुद्धिः, श्रद्धा, सरस्वती च। यज्ञविद्या, पराविद्या, गुह्यविद्या, आत्मविद्या च त्वमेव; त्वं मोक्षफलप्रदायिनी। त्वं प्रष्टा, त्रयी, वाणिज्यं, दण्डनीतिः च; सौम्या रौद्री रूपेण जगदिदं पूरयसि। त्वदन्या का अस्ति या सर्वयज्ञमयी रूपेण, हरिच्छेष्टे स्थित्वा, योगिभिः चिन्त्यं हरिं आलम्बते? त्वयि परित्यक्ते त्रयो लोकाः विनष्टप्रायाः अभवन्; त्वया पुनः समृद्धाः। भार्याः पुत्राः गृहा मित्राणि धान्यं वित्तं च—एते सर्वे त्वद्विलोकनात् एव जनानां सम्प्राप्ताः। शरीरस्वास्थ्यं, राज्यं, शत्रुनाशः, सुखं च—एतानि मनुष्येभ्यः सुलभानि न स्युः यदि तव दृष्टिः न लभ्यते। त्वं सर्वजननी, हरिः देवदेवः जनकः; त्वया विष्णुना च, चराचरं जगत् अद्य व्याप्यते। त्वं नः कोशं, गोष्ठं, गृहम्, परिचारकान्, शरीरं, भार्याः च मा परित्यज। विष्णोः चेष्टे, नः पुत्रान्, मित्रमण्डलं, गावः, आभरणानि च मा परित्यज। ये त्वया परित्यक्ताः, हे विशुद्धे, ते त्वरितं धर्मसत्यशौचाचारादिभिः परित्यक्ताः भवन्ति। गुणहीनाः अपि, त्वद्विलोकनात् क्षणेन परिवर्त्यन्ते। यं त्वं पश्यसि सः स्तुत्यः, पुण्यवान्, श्रीमान्, कुलीनः, बुद्धिमान्, वीर्यवान्, शूरश्च भवति। येषु त्वं विमुखी, तेषां सद्गुणाः अपि दोषरूपे परिणमन्ति। ब्रह्मणः अपि जिह्वया तव गुणाः वर्णयितुं न शक्यन्ते; कृपां कुरु, कमललोचे, नः मा परित्यज। इति श्रीः सम्यक् स्तूता सती, सर्वदेवसंनिधौ, सर्वभूतस्थिता देवी, इन्द्रं प्रति उवाच—"सन्तुष्टा अस्मि, देवेश, तवानेन स्तोत्रेण, हे हरि; वरं वृणु, यं इच्छसि, वरदा अहम् आगता।" इन्द्रः उवाच—"यदि त्वं मम वरदा, यदि वा अहं योग्यः, तर्हि एष एव मे परमो वरः—त्रीन् लोकान् त्वं कदापि मा परित्यज।