तदा वासुकेश्छ्वासवह्निना फणेषु ताडिताः सर्वेऽसुराः स्वशक्तिं हित्वा तं दिनं विषण्णचित्ताः अभवन्। वासुकेश्छ्वाससमुत्थितेन वायुनाऽपि मुखतः घनाः सञ्जज्ञिरे, ये च वासुकितैलदेशे वृष्टिं कृत्वा देवतान् सिञ्चन्ति स्म। दुग्धसिन्धोर्मध्ये श्रीहरिः स्वयमेव कूर्मरूपेण मन्दराचलस्याधारभूतः सञ्जातः, महर्षे। स देवतानां मध्ये चक्रगदाधररूपं धारयन् नागराजं समाकर्षत्; दैत्येषु तु अन्यं रूपं धारयामास। विशालरूपेण केशवः पर्वतमग्रतः धारयन् तस्थौ; देवासुरैः अदृश्यं च अन्यदपि रूपं धारयामास, मैत्रेय। स्वशक्त्या हरिः नागराजं प्रोत्साहितवान्, अपरया शक्त्या देवतान् बलीकृतवान्। देवदैत्यैः क्षीरसागरमथने प्रवृत्ते, आदौ पूज्याया सुरभेः, हविर्दायिन्याः, आविर्भावः अभवत्। ततो देवाः प्रमोदिताः, दैत्याश्च, महर्षे; किन्तु तेषां मनांसि व्याकुलानि, चक्षूंषि च विमूढानि। स्वर्गस्थाः श्रद्धावन्तः पृष्टवन्तः—किमेतदिति। तदा वारुणी देवी, मदमत्तलोचना, प्रादुरभवत्। अनन्तरं सागरमन्थनात् सुरभिसुगन्धं विश्वं व्याप्य पारिजातः त्रिधा सुखदः दिव्यवृक्षः उत्पन्नः। ततः शोभासंपन्नाः, कुलशीलगुणसम्पन्नाः, अद्भुताः अप्सरसां गणाः क्षीरसागरात् समुत्थिताः, मैत्रेय। ततः चन्द्रः प्रादुरभूत्, त्वं च, महेश्वर, तं गृह्णीत; नागाः तु विषं क्षीरसागरसमुत्थितं जगृहुः। ततः धन्वन्तरिर्देवः शुक्लाम्बरधरः, पूर्णकलशमधारयन्, स्वयं सुधां वहन् समुत्थितः। तदा सर्वे दैत्यदानवाः, स्वचित्तप्रसादिताः, स्वबन्धुभिः सह प्रमोदिताः, मैत्रेय। तदनन्तरं विकसितकमले स्थित्वा, तेजोमय्या, श्रीर्देवी जलात् समुत्थिता, कमलेन धार्यमाणा। तां दृष्ट्वा प्रमुदिताः महर्षयः स्तुतिभिः श्रीं स्तुतवन्तः; तस्याः पुरतः गन्धर्वाः विशावसुप्रमुखाः गीतानि गायन्ति स्म। घृताचीमुख्याः अप्सरसः नृत्यन्ति स्म, ब्रह्मन्; गङ्गाद्याः नद्यः स्वजलैः स्नानार्थं तत्र समागच्छन्। दिक्पालाः अपि स्वच्छोदकं सुवर्णपात्रेषु निधाय, लोकस्वामिन्याः देव्याः स्नानं कृतवन्तः। क्षीरसागरः साक्षात् रूपं धारयन्, अव्ययपद्ममालां तस्यै दत्तवान्; विश्वकर्मा तस्याः शरीरस्य भूषणानि निर्मितवान्। दिव्यवस्त्राभरणधारिणीं, स्नातां, माल्यभूषितां तां सर्वे देवाः पश्यन्तः, सा हरिच्छायां गतवती। हरिच्छायां स्थित्वा लक्ष्मीः देवतान् दृष्ट्वा, मैत्रेय, तेषां सर्वेषां परमसुखं जनितवती। लक्ष्म्या परित्यक्ताः, विष्णोः च विमुखाः, विप्रचित्तिप्रमुखाः दैत्याः अत्यन्तं विषण्णाः अभवन्। ततः दैत्याः प्रबलाः धन्वन्तरिना धृतं सुधाकलशं जगृहुः, यत्र द्विजैः कामितं अमृतं स्थितम्। विष्णुः स्त्रीरूपं धारयन्, मायया तान् मोहयित्वा, दानवेभ्यः अमृतं गृहीत्वा देवतेभ्यः दत्तवान्। ततः देवेन्द्रमुख्याः देवगणाः तदामृतं पीत्वा, दैत्याः शस्त्राणि उत्थाप्य तेषां प्रति धावितवन्तः। देवाः अमृतेन बलीकृताः युद्धे प्रवृत्ताः, दैत्यसेना निपातिता, दिशो दिशः पलायिता, अन्ते पातालं प्रविष्टा। ततः प्रमुदिताः देवगणाः शङ्खचक्रगदाधरं भगवन्तं यथापूर्वं प्रणम्य, स्वर्गं प्रतिपेदिरे। तदा सूर्यः स्वतेजसा पुनरुत्थाय, स्वमार्गे प्रवृत्तः; तारागणाः अपि, महर्षे, स्वस्वगत्यनुसारेण विचरन्ति स्म। धन्यः अग्निः दीप्त्या समुल्लसन्, सर्वेषां प्रजासु धर्मः मनसि प्रविष्टः। त्रयो लोका श्रीसम्पद्विभूषिताः, महर्षे; इन्द्रः देवाधिपतिः पुनः तेजस्वी अभवत्। स्वसिंहासने उपविष्टः इन्द्रः, स्वर्गं पुनराप्त्वा, देवाधिपतिरूपेण स्थित्वा, तदा पद्महस्तां देवीं स्तोतुम् आरभत। ‘‘नमः श्रीमातरं सर्वभूतजननीं, पद्मसम्भवां, विकसितपद्मलोचनां, विष्णोः उरसि स्थितां नमामि। त्वमेव सिद्धिः, त्वमेव सुधा, स्वाहा च स्वधा च, त्वं लोकरक्षिणी; त्वं रात्र्याह्नयोः संयोगः, श्रीः, बुद्धिः, श्रद्धा, सरस्वती च। त्वं यज्ञविद्या, परा विद्या, गुह्यविद्या, सुन्दरी; त्वं आत्मविद्या, मोक्षफलप्रदायिनी च। त्वमेव परिप्रश्नः, त्रयी, व्यापारः, दण्डनीतिः; सौम्यरौद्ररूपेण त्वं विश्वं व्याप्य स्थितासि। कोऽन्योऽस्ति त्वदन्यः, देवि, सर्वयज्ञमयस्वरूपधारिणी, यः देवाधिपतेः गदाधरस्य उरसि योगिभिः ध्यान्यते। त्वयि त्यक्ते, देवि, त्रयो लोका विनश्यन्ति स्म; त्वया पुनः तानि समृद्धानि। पत्न्यः, पुत्राः, गृहाः, मित्राणि, धान्यं, धनं, यद्वा—एतानि, महाभागे, सर्वदा तव कटाक्षात् प्राप्यन्ते। आरोग्यं, ऐश्वर्यं, रिपुघातः, सुखं च—एतानि दुर्लभानि, देवि, तव दृष्ट्या विना। त्वं सर्वभूतजननी, हरिः देवदेवः पितरः; त्वया च विष्णुना च, चराचरं जगत् अद्य व्याप्यते।